geert walgraeve

Are you lonesome tonight?

2012-02-11T15:58:00.001-08:00

Naar “Deinze Lacht” gaan, steeds weer komt het ongelegen. Zuchten en blazen, maar ja, we hebben dat abonnement, dus…
Maar gewis, steeds weer zijn we blij verrast door wat ons wordt aangeboden. Nooit voorspelbaar, vier totaal verschillende voorstellingen. We hadden de weergaloze Ukuleles, maar evengoed een geestige Antwerpenaar (dat Van Peelke) en de onovertroffen Piv.
De laatste act waren Septem Viri.
Ik keek er niet echt naar uit. Wellicht de goedkoopste dacht ik, nog even een vierde act organiseren. Maar neen hoor, het was geen gezelschap uit de solden.
Waren Septem Viri het hoogtepunt van het seizoen? Of iets minder? Ik vind dat we gewoon geen klassement kunnen maken.
Want die kerels waren virtuoos. Mens toch, dat zingen in close harmony, zo perfect.
En nog steeds vraag ik mij af waarom ze bovendien zo grappig waren.
Ik vermoed dat het de “tongue in cheek” was, onderhuidse humor, totaal foute heup-moves van heren-op-leeftijd.
Het dartele omgaan met klassieke oldies, het aanknopen met de formidabele “Barber Shop” singing, en...
Vlak bij ons kwamen die sjarels een pittige eigen versie van “Are you lonesome tonight” brengen bij mijn schoonzusje.
Verbluffend die stemmen die we van zo dichtbij mochten meemaken. Geen oortjes noch micro’s, pure natuur. En uiteraard Westvlaamse onnozelaars.
En die mensen, wel, dat zingen, dat is niet hun beroep. Die doen dat gewoon doodgraag, en dat voel je tijdens de hele voorstelling.
En daarna, aan den toog, dan zingen ze gewoon weer, het is hun bestaan: Ramona!

WC-verhaal...

2012-02-08T07:03:00.000-08:00

Soms moet ge, als observerend en grijnzend bloggerke, niet veel moeite doen. De gazet doet het voor u.
“Peperduur designtoilet defect” riep een grote krantenkop in mijn favoriete kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws.
Het blijkt dat de stad Kortrijk de fiere eigenaar is van een (één) design-toilet, kostprijs 170 000 euro. Om u een idee te geven, de inox-toestellen (1 WC, 1 urinoir) kostten 53 228 euro, de formidabele LED-verlichting 6445.58 euro.
Als cultuurbewust mens denkt ge dan even na alvorens op die plaats een grote boodschap door te geven. Doe ik iets kubistisch? Auw, dat doet zeer. En dat impressionisme, puntjes en streepjes, niet gezond hé, minder drinken. En hoe moet je in godsnaam iets hedendaags design-achtigs voortbrengen? Kevers van Fabre, of plankskes van Quinze? Ga je voor een klassieker, dan ben je niet mee, dan ga je niet op een design-toilet.

Maar voorlopig geen zorgen meer. Enige citaten uit het desbetreffende artikel:
“Het urinoir is helemaal bevroren, terwijl de wc-pot gisteren verstopt was.”
“Er schortte iets met de spoeling door een kapotte zekering.”
“De WC-pot was echter verstopt omdat de gebruikers te weinig respect vertonen. Zo wordt er overvloedig veel toiletpapier in gegooid”

Arties in Kortrijk zijn dus kakkers met een erg proper achterste.

Nog méér problemen doen zich voor. “Vrouwen die willen plassen” (tiens, alleen plassen?) “moeten altijd 0.5 euro betalen. Mannen niet, want die hebben een gratis urinoir” Geen bomen of struiken in Kortrijk.

De voorstanders van dit project worden ook gehoord en bieden boeiende replieken:
“Het betalen van 0.50 per beurt is te verantwoorden. Als een toilet volledig gratis is trek je vandalisme aan en gebeuren er zaken die niet koosjer zijn, zoals drugs” Tja, die 50 cent voor die drugskerels, een wereld van verschil...

Ik zweer het u, alles tussen aanhalingstekens heb ik niet verzonnen.
Als alles ontdooid en hersteld is ga ik eens een Art Nouveauke gaan placeren in Kortrijk!

Onder de kenspreuk Vooruit!

2012-02-05T12:14:00.001-08:00

En zo geschiedde dat mijn gade en ik ons begaven naar de leukste nieuwjaarsreceptie van het jaar.
Verwondering, verbijstering en fascinatie was haar deel tijdens onze tocht door het ondergeborgte van ons theater, the Grand Palace of Deinze.
De krochten alwaar wij ons enthousiast uitkleden en nog enthousiaster weer aankleden, die Oostblokkerige buizen die ons verwarmen in barre dagen, die speciale geur van gebeurde gebeurtenissen. De stille sluimerende adem van de oude ledige kleedkamers, weer wachtend op opwinding, adrenaline, ontlading.
De magie van het bestijgen van die trap naar de coulissen, nog even ongezien en onbeluisterd, en dan, het lange zwarte gordijn even opzij en… op de scène.
En daar stonden ze allemaal. Kwetterend, omhelzend, blij elkaar terug te zien, een Schone en het Beest druk aan het schenken, de Notre Dame de Deinze op tocht met schotels vol delicatessen, kleine boelekes wanhopig achtervolgd door fiere immer vruchtbare ouders, jonge snuiters en meiskes op hun beste gekleed en proper op hun eigen, kortom, het bonte gezelschap dat floreert onder de kenspreuk Vooruit.
Het voelde meteen goed, die planken onder de voeten, het thuiskomen bij al die anderen die ook die planken koesteren. Automatisch wierp ik een blik in de alsnog lege zaal, maar toch reeds weer behept met het virus om te performen. Alras hoorde ik van John dat ik mag meedoen in Cyrano de Bergerac, mijn favoriet toneelstuk. De dag kon al niet meer stuk. Leuk ook dat Herwin net als ik een koortsblaas had, altijd een handig excuus om niet te kussen.
Tijdens het rondfladderen, embrasseren en small talk kwam er plots een broebeling op de scène. Een flashmob heet dat tegenwoordig. Her en der begon er een georganiseerd gezang in de gelederen, dat uiteindelijk uitmondde in een prachtige performance van Les Amis de Charles, een eclectisch samengestelde zanggroep van onze toneelspelers. Kippenvel! Daar zit een musical aan te komen hoor!
Traditiegetrouw werd ook van onze President een woord verwacht. Hij deed het zittend en staand met brio, vooral ook de “bedranking” werd geapprecieerd.
Wie het niet meemaakte zal nooit begrijpen wat ons, plankenmensen, zo innig met elkaar verbindt. En nu weer “Vooruit”!!

Dinosauriër

2012-01-30T08:21:00.000-08:00

Wat is dat toch met die kinders van tegenwoordig, zeg?
In mijn klasjes 16 tot x-jaren, beroepskes. Er is precies overal bij die gasten een hoekske af. ADHD, ADD, NLD (non-verbal learning disorder) inhoudende dyscalculie, dyspraxie, tja ge zit daar als gewoon leraarke. De’r zit daar precies genen enkele normalen tussen. MAAR: ik zie ze graag hé, make no mistake!!
Toen ik een jongske was, en later middelbaar student, kreeg ik steevast opmerkingen op mijn rapport: “Moest Geert willen… hij zou…” Om te beginnen, volgens mij was toen reeds “moest” een taalfout.
In de lagere school was ik wellicht een druk ambetant ventje. Den ADHD was nog niet uitgevonden. Van mijn Pa in het vijfde en zesde studiejaar kreeg ik dan ook de nodige “flitters”, bij ons de naam voor een oorvijg.
‘t Was mijne Meester.
Misschien heb ik wel ADHD, denk ik soms. Extreem druk bezig, weinig geduld, dit idee moet meteen gerealiseerd worden.
In de middelbare school, idem. Niet studeren, onnozel en irritant doen. Zalig! Maar pletsen rond mijn oren als ik thuiskwam.
Niet dat ik wil pleiten voor een dergelijk opvoedingsmodel hoor. Hoewel, ik zie mijne Pa doodgraag. En weet ge waarom? Hij WAS gewoon wat ze tegenwoordig pedagogisch verantwoord in de gazet zetten.
Here we go, Het Laatste Nieuws 30 01 12. “Vergelijk zo weinig mogelijk en geef feedback. Merk je dat een kind faalangst heeft, praat erover” En nog straffer: “Relaxatieoefeningen kunnen helpen” OK, zo een boomknuffelende sessie: vergeet het.
Ik zie mijne pa toen nog steeds, gratis,achter zijn uren leerlingskes bijsturen voor lezen en schrijven, ene werd zelfs Burgemeester in Deinze. Faalangst? Julien gaf je basis, zelfvertrouwen, en vantijds ne klets rond uw oren.
In mijnen tijd, ooit was ik een puber, bestonden er al letterkes, nog niet benoemd als acroniem.
LDVD!! Luddevedu.
Daar moesten we niet mee naar de toenmalige PMS gaan lopen hé.
Maar wellicht ben ik intussen een dinosauriër

Piv Huvluv

2012-01-22T05:10:00.001-08:00

Vreemd. Vorige nacht speelde het hele optreden van The Ukulele Orchestra zich weer voor mijn ogen af. Was het werkelijkheid, was het een visioen, zat er LSD in dat één Duvelke (echt maar ééntje, serieus) in The Grand Palace of Deinze? In elk geval, zo midden in de nacht kwam ik tot het rotsvaste besluit: in al die jaren Deinze Lacht waren de Ukes het absolute hoogtepunt. Gewoon “hors catégorie”, genieten was eindeloos. Onfair ook om andere optredens daarmee te vergelijken. Appelen en peren, weet je wel.

Maar!!! Laat ons de weergaloze Piv Huvluv niet vergeten. Qua stand-up comedian, niemand die we in Deinze zagen komt ook maar in de buurt. Gisteren konden we ons tranen met tuiten lachen met zijn “Speeltijd”.

Het voorprogramma werd waargenomen door … een paard. Dit hilarische zoogdier, dat paard-time entertainer is, poogde Piv respectvol te overtroeven. Ja, een paard zeg, als Waregemnaar heb je het meteen zitten, natuurlijk. Grappen navertellen lukt niet. Je zit daar te genieten en wordt meegesleurd van de ene absurde situatie naar de andere, en toch precies echt gebeurd. Enfin, het paard verdween en maakte plaats voor een verdacht zweterige Piv. Niet goed “gegroomd”, vermoed ik. Borstelen, dekentje, even uitwandelen, geen tijd voor.

Piv dus. Nooit zal ik nog vergeten dat zijn pa zogezegd “Roland!!!” heette. Over zijn moeders naam verkies ik de stilte te bewaren. Piv doet iets met voornamen. Je zal maar eens “Nicole” heten, remember?

Piv wordt altijd maar beter. Deze voorstelling zit echt bijzonder knap in elkaar. De tijdlijn, het vooruitlopen en het hernemen en in een ander kader plaatsen van situaties, serieus: geniaal. En NA het einde, de helft van de zaal was reeds buiten, kwam plots het Paard weer op de proppen. En ja hoor, dendezen mocht aan de kop van de zo verguisde polonaise vertrekken tot het Paard het ultieme plaatje oplegde: “De polonaise achteruit”

Oef! Merci Piv. En nu oefenen om over die Gaverbeek te springen.

http://www.youtube.com/watch?v=QM4h5BHjcIg&feature=autoshare

Smiley en politiek

2012-01-20T07:04:00.000-08:00

Even was ik een gevaarlijke chauffeur vandaag.
Jullie weten wel iets over de fameuze mail van een medewerker van Dhr Muyters Philippe, een van de talloze ministers in ons land, lid van een van onze talloze regeringen, de Vlaamse namelijk. Daarin werden woorden als “smeerlappen” (Onderwijs, Smets) en “lullo’s” (dank u Jiskefet) gebruikt. Allemaal niet erg. De mail eindigt echter met: “… is gelogen :-)”
Wellicht vinden jullie die “is gelogen” vrij belangrijk. Welnu, tijdens het, overigens voortreffelijke, programma “Joos” op radio 1 mocht ik luisteren naar een professor semantiek. Deze uitmuntende expert moest zijn mening geven over de betekenis van… de smiley…
Vandaar mijn eventjes gevaarlijk rijgedrag. Wellicht zullen omwonenden en achterliggers in het verkeer mij voor gestoord verklaren want een tomeloze schaterlach beving mij.
Er werd bijzonder diep ingegaan op de betekenissen van de ons welbekende emoticons. De verregaande ruzie tussen de partijen in de Vlaamse regering zou kunnen bijgelegd worden door een juiste interpretatie. Een commissie zou moeten bijeenkomen om de betekenis van dit onnozele tekentje politiek-gewijs juist te kaderen.
Volgens de eminente geleerde kon het betekenen: “al het voorgaande is in feite zever”, of: “het gelogene, wij weten wel beter”, of: “ik vind het allemaal grappig”, of: “ge weet wel waarom we liegen”. Daar zitten studie-uren en vergaderingen achter, zeg.
Vervolgens werd ook geopperd: was het niet beter een ;-) geweest. Waarop de prof antwoordde dat hij de betekenis van een knipoog niet relevant vond. Zelf gebruikt hij alleen :-) en :-(
Als niet verzuurd-willen-wordende burger kan ik alleen zeggen
;-)

Oud worden, en ... zijn

2012-01-17T10:55:00.000-08:00

Alleman wil zo oud mogelijk worden. Maar eens je het bent… Amai.
Eerlijk waar, nooit had ik gedacht dat mijn leeftijd de zestig ging overschrijden. Toen ik jong was had ik leraars die ik toen oude mensen vond. Ze waren nog geen 40. En volgens de baarden-dragende mop zeiden we toen al: “Die wordt nooit zo oud als hij eruit ziet”.

Tja, ik bereikte intussen dankzij mijn uiterst gezonde levenswijze reeds die ongelooflijke 60. En ze zeggen mij, ongetwijfeld om een tractatie schooiend, “Maar Geert, dat zoude nu echt nie peizen”. Jaja, maar ze voelen mij niet na drie dagen na elkaar feesten. En ze zien mijn verfrommeld muilke niet des ochtends in de spiegel.

Anyway, daarover wou ik het in feite niet hebben.
Mijn Pa en mijn Moeke schuiven intussen naar de 87 en de 88 jaar. En plots dient zich vanalles aan. Uiteraard ga ik hier geen privé-dingen publiceren.

Neen, ik wil iets schrijven wat sommige van mijn lezers zou kunnen inspireren.
Mensen die zolang samen in hun eigen woning kunnen blijven, dat is formidabel. Maar dingen veranderen. Mensen overtuigen om naar een andere locatie te verhuizen, dat is wat anders. Stel je eens voor dat je op een paar weken tijd tot het besef komt: we moeten hier van allerlei dingen afscheid nemen. De auto, nee, mag niet meer. Trappen? No way! En dat hele huis vol herinneringen?

Met de broers en zussen konden we heel goed praten, liefde voor onze ouders was het bijzonderste. En onze ouders kijken nu enthousiast uit naar een nieuwe toekomst.

En dat is alles wat ik jullie wilde vertellen!

Hoe het echt was

2012-01-10T12:04:00.000-08:00

Met enige gal in het lijf las ik in den Humo een interview met youngsters die vinden dat ik nog niet met pensioen mag gaan. Blijkbaar genoot ik tijdens mijn leven van ongebreidelde rijkdom, gebraden kippen (lust ik niet, maar kom) die zomaar uit de lucht kwamen vliegen, de Welvaartmaatschappij. Ja hallo, voor sommigen wellicht wel, zo is het altijd geweest. Maar vele anderen zullen zich in mijn verhaal herkennen.

Ik ben geboren in 1951 als oudste van wat later bleek een groot gezin te worden. Naar het schijnt sliep ik tijdens mijn eerste levensmaanden in een wasmand, op een bovenkamertje bij mijn grootouders waar mijn ouders inwoonden. 1951 was amper zes jaar na de Oorlog, mijn ouders waren er in geslaagd toch af te studeren als onderwijzers. Toen mijn moeder zwanger was van mij werd ze meteen ontslagen uit het Katholiek Onderwijs. Doodzonde bedreven, weet je wel. De Pa verdiende 3200 frank, 80 euro zeker? Intussen waren ze een huisje aan het bouwen. 2300 frank afbetalen aan Kleine Landeigendom.

Laat mij even meewarig de wenkbrauwen fronsen. Opgegroeid in welstand? Cijferen was het, iedere frank werd gedraaid en gekeerd. Sinterklaas bracht soms één pronkstuk, stond de week daarvoor in de etalage van de kruidenier, je kon ervoor sparen met puntjes van de Jacqmotte-koffie. Mijn speelgoed maakte ikzelf met pannelatten en overschot, ik beschreef het al eerder. Drinkgeld bestond niet in mijn puberjaren. Had ik iets nodig, dan moest ik het vragen. Maar ja, “iets nodig hebben” als jonge gast, leg dat maar eens uit. Gelukkig had ik een formidabele oma die vantijds mij wat geld toeschoof. 175 frank voor een elpee, van Jimi bijvoorbeeld. Of voor sigaretten.

Ik ben er zeker van dat mijn ouwkes dit niet lezen, dus ik ga nog even door. Zonder dat ze het wisten was ik gedurende mijn studietijd ober in het legendarische restaurant Aton op de St-Kwintensberg in Gent. Centjes om uiteraard platen te kopen en om mijn toenmalig liefke en latere echtgenote toch efkes te trakteren.

Dan kwam er een huwelijk. En later de aankoop van een eigen huis. Financiële steun van een van beide thuizen: nada. We moesten het zelf doen, want beiden uit een groot gezin. Je rug kapot wroeten, dag en nacht op ieder vrij moment. Na veel zwoegen kwam er ook een horeca-zaak. Van nul af aan samen opgebouwd, ons krom gewerkt. Financiële steun, de welvaartsstaat, waar hebben die jonge gasten het over? Nougatbollen, we konden alleen op onszelf en op vele goede vrienden rekenen.

In 2013 ga ik met pensioen. Dan zal ik 62 zijn, 40 jaar gewerkt hebben, waarvan 38 in het onderwijs.

Ik wens deze jongelui in den Humo toe dat ze zich dit gedreven en enthousiaste interview zullen herinneren. Ja, in 68 liep ik ook te betogen tegen onze ouders… Maar ze kunnen niet weten hoe hun lijf en kop zal voelen als ze de zestig of meer hebben bereikt. Ik zal het niet meer meemaken.

Misschien is het wel een voorrecht van de jeugd om de realiteit (nog) niet te kennen…

Horeca

2011-12-09T05:50:00.000-08:00

Ouder worden betekent onder andere steeds meer de mooie herinneringen koesteren.

Terugdenken aan mijn voormalig horeca-bestaan bezorgt mij nog steeds gemengde gevoelens. De stress, het regelen en beredderen, die boekhouding, wat en hoeveel te bestellen, verkoopprijzen berekenen zodat zowel uitbaters als klanten tevreden zijn, niet eenvoudig.

Om maar over de klanten te zwijgen. Zo presenteerde je 20 verschillende bieren en waren er die het 21ste vroegen. Of men arriveerde in gezelschap met een nest kleine kindjes die ongebreideld roepend en tierend rondvlamden of kruipend-gewijs achter de toog belandden en de werkzaamheden belemmerden, terwijl de ouders geheel ongeïnteresseerd het gebeuren de rug toe keerden. Wat een toenmalige dierbare helper ertoe inspireerde om te suggereren: ik zou aan de gevel een paar haken in de muur vijzen met een plakkaatje : “Hier wacht ik op mijn ouders”.

Of die wielertoeristen… Oei, nu moet ik feitelijk zwijgen. Maar als ze daar met 25 man onafgesproken landen, de hele zaak inpalmen, de toiletten gaan ondersch*****, en wat Spa of Palmkes bestellen, en denken dat ze daarmee bijdragen aan uw toekomstige rijkdom… Enfin, dat was dus het stress-gedeelte.

En nu een woord dat ik koester: “Desalniettemin”

Desalniettemin waren er veel klanten die ik graag zag komen. René en Denise bijvoorbeeld. Iedere week waren ze trouw op post, eerst nog met een Amerikaanse bak, een Trans-Am vermoed ik, met een adelaar op de motorkap, later met een bescheidener Chevroletje.

In het begin kon ik ze niet goed inschatten. Denise had de uitstraling van een Madam, ongenaakbaar, dominant. René leek eerder knorrig, stuurs.

Hun bestelling was bijna iedere week dezelfde, maar het eerste was steevast, door Denise: twee Portos. Ik ben ervan overtuigd dat Denise mij graag zag. Ze was een fan. “Geertje, gij hebt machtig goede porto!” Tja, het was Sandeman, gelijk bijna overal zeker? Het zal de perceptie geweest zijn. Of mijn onweerstaanbaar charisma. Halverwege haar eigen glas wisselde ze met René, wiens porto reeds geledigd was. Het eten dat ze bestelden, ze waren altijd content. Denise kon zo wel een kritiekje geven, maar je moest goed luisteren. Het was heel subtiel verpakt in hints zoals “’t Was wreed goed maar het was persede week precies wat meer uitgebakken”. Intussen zat René geduldig te wachten om zijn eigen deel van mijn tijd op te eisen (intussen zat er al ander volk). Hoe fier hij was op wat hij gerealiseerd had, verhalen van de fantastische reizen die ze samen gedaan hadden (nooit vergeet ik zijn beschrijving van het Panama-kanaal), waarbij Denise zich uiteraard niet onbetuigd liet. René kon zalig en spannend vertellen, en ik beken, door zijn verhalen hebben andere klanten moeten wachten. I don’t give a damn. Let bygones be bygones.

Ze zijn nu beiden overleden. Ik heb ze graag gezien. En zij mij ook.

Laurent en Nero

2011-12-04T04:29:00.000-08:00

Soms beschik ik over enige empathie. Zo probeer ik mij in te leven in het bestaan van onze postbode. Steeds meer berustend in zijn lot om met een afgeladen fiets met mini-verzetje een alsmaar uitdijend aantal wijken te voorzien van verse facturen, Colruyt-enveloppes en Visie! kreeg hij intussen een doffe moedeloze blik. Mini verzet zal hij niet plegen, een vaste job is kostbaar dezer dagen.
Evenzeer kreeg ik kommer over de spermatozoïde die de toenmalige Prins Albert plichtsgetrouw afvuurde in de echtelijke sponde, een muurbloempje dat pas zijn kans kreeg nadat zijn collega’s op diverse plaatsen in Europa reeds hun bestemming vonden. Wat moet hij eenzaam geweest zijn, die verwaarloosde zaadcel. Wellicht ergens tegen de wand van de ruime vaderlijke recipiënten wachtend op zijn grote kans, dromend van rijkdom, vrouwen en Porsches.
Toen het startschot uiteindelijk viel, wist hij toen naar waar hij op weg was? Had hij ergens met gesjoemel toch een Subaru Turbo met spoiler weten te versieren om zijn paar miljoen medevluchters te snel af te zijn? Koos hij zorgvuldig een eitje uit om te annexeren, dit volgens welgevormd zijn en stiekem voorzien van een dollarlogo?
Wat doet het mij goed dat hij de snelste was, dat eitje geheel inpalmde, al dan niet met geweld. De larve die eruit ontstond werd de tegenwoordig zo verguisde Prins Laurent.
Hoe zou het eertijdse zaadje zich voelen bij de hedendaagse media-aandacht voor zijn eindproduct? Een vrouwtje hard aanpakken, dat was een kandidatuur om baas te worden van het IMF? Met benzine-zwelgende auto’s rijden is een vereiste om tijdig in een asiel een verlaten teckel de nodige psychologische hulp te bieden?
En hoe zou een niet echt intellectueel begaafde Prins, dit wegens die verouderde spermatozoïde, zich moeten gedragen als je ontdekt dat Laurent betekent: “Gekroond met laurierblad”.
Dan ga je Nero achterna, zowel de waanzinnige keizer als de heerlijke stripfiguur.

Queen!

2011-11-27T05:26:00.000-08:00

Deze middag genoot ik van een concert van Queen op de zender van onze gelukkiglijk weer mede-Belgen: “La Deux”.
In de jaren ’70 was het bon ton om lacherig te doen over Queen, om meewarig het hoofd te schudden als er een kameraad het waagde een nummer van Queen als “goed” te bestempelen. Schuldig: ikzelf en Den Humo. Humo was de Bijbel. Nu zitten ze Queen omhoog te schrijven, en terecht, maar had “Het Gat van de Wereld” toen bestaan, Freddy Mercury kwam er elke week in voor. En ik, dom kalf, liep mee met de smaken van dit boekske. Pas op, ze hadden het ook heel vaak bij het rechte eind. Ze ontdekten artiesten, zoals Springsteen, die de eeuwigheid ingaan. Maar Queen… oeps, Humo
Ik blijf het mijzelf eeuwig kwalijk nemen dat ik hen nooit live zag.

Toegegeven, ze zagen er niet uit. Eerst met al dat geföhnde haar en die talonskes en wapperende broeken.
http://www.youtube.com/watch?v=BAf2S6ij2gk&feature=artistob&playnext=1&list=TLCvZ4N7TMbCc
Later kweekte onze Freddy die porno-snor, gecombineerd met zijn vooruitstekend gebit: miserie. En tijdens dat concert op TV droeg de bassist John Deacon een geel (geel!!) shortje.

Als ik de beelden nu bekijk is er echter alleen verbijstering en ontroering. Verbijstering over Brian May, de gitarist die wellicht de heavy metal als geen ander bepaalde. Geef toe, die solo van "We will rock you", geniaal in al zijn eenvoud. Het showbeest Freddy Mercury, hij smijt zich totaal, domineert een stadion met 60 000 man, de zang is perfect, de overgave aan zijn publiek onvergetelijk, de composities onovertroffen. Hoe heb ik dat nooit gemerkt?? Herhaling: dit had ik willen meemaken.

Ontroering anderzijds. Zo tragisch dat Freddy niet durfde outen dat hij minstens homo was, dat hij AIDS had. Hij stierf trouwens omdat hij de infuus-dinges veertien dagen voor zijn dood stop zette. Zijn outing kwam één dag voor zijn dood. Toch héél droevig. “Too much love can kill you”, jawel.
Zonder schaamte durf ik nu claimen: Queen is een weergaloze groep, een band die onsterfelijke nummers heeft nagelaten die miljoenen mensen nog steeds heerlijke momenten doen beleven.
En hoewel ik nogal straf hetero ben, Freddy Mercury kan mij tot tranen toe bewegen. Né.

Weg met die gitaren. Joekelille!!

2011-11-20T12:20:00.000-08:00

Om het zacht uit te drukken, mijn verwachtingen waren heel groot. Als een kind naar Sinterklaas keek ik uit naar het Deinse concert van de Ukuleles. Mijn schoentje had ik echter niet gezet, en ik vermoed dat die mensen trouwens geen vrede zouden nemen met een schamele wortel of een raap.
Steeds weer bekoort mij het nerveuze geroezemoes, het her en der begroeten en naar de vaste gezichten wuiven in die toch aparte stemmige zaal van de Palace. Deze keer kon je aanvoelen dat er iets bijzonders te gebeuren stond. Reeds in de gang hoorde je flarden van gesprekken: “… op Youtube, machtig”, “… in de gazet. Speciaal naar ’t schijnt…”
En dan dimde het zaallicht en deden ze hun intrede. Zeven mensen, mooi in het pak, elk voorzien van dat bijzondere en niet echt gerespecteerde instrument, de ukelele. Omdat we tegenwoordig in het onderwijs geen vijf woorden mogen produceren zonder dat er een opvoedkundige bedoeling achter zit volgen nu enige didactisch verantwoorde begrippen. In het Nederlands schrijven we “ukelele”, in het Engels “ukulele”, in beide gevallen is de uitspraak “joekelille”. Trouwens het Hawaïaanse woord voor “springende vlo”. Tia Hellebaut is dus géén joekelille.
Dit dus even terzijde. Een concert van The Ukulele Orchestra of Great Britain beschrijven aan iemand die het niet meebeleefde is een quasi onmogelijke opdracht. Reeds bij de eerste noten is er spektakel. Zeven wonderbaarlijke artiesten wier handen in een hels ritme op en neer bewegen, zeven geconcentreerde gezichten, na de wereld te hebben rondgereisd nog steeds nerveus kijkend: gaan we hier het publiek kunnen bereiken?
Nu, in dit geval brak de accommodatie van onze Palace het ijs. Na het energieke eerste nummer maakte een vette stofklodder zich los van ergens boven het podium en dwarrelde tergend traag doorheen de mooie belichting naar beneden. Waarop langharige Dave aan de zaal vroeg of er iemand een paraplu bij had.
En dan, lieve lezer, volgde een recital dat ik nog nooit heb meegemaakt. Dat ze hun instrument op een virtuoze manier bespelen, OK, zo kennen we er nog. Dat ze functioneren als een meeslepende geoliede machine, zo zijn er al minder. Maar dat ze bovendien samen in perfecte harmonie zingen, dat ze individueel stuk voor stuk hun solo’s zingen zodat je er kippenvel van krijgt, dat is onovertroffen. En dit alles doorspekt met echt fijne humor. Zet dat eens op een rijtje…
Je wordt meegesleurd in een lawine van prachtige muziek. Van The Good, the Bad and the Ugly naar David Bowie, Talking Heads, The Stones, te verscheiden om op te noemen. En dan nog de huzarenstukjes om diverse songs in één nummer dooreen te weven.
Voor mij, als ik er dan toch iets moet uitplukken, was het hilarisch dat George (ziet eruit als een verstrooide Oxford-professor) in een geweldige a-capella versie “Pinball Wizzard” van The Who ten tonele bracht. Of hoe ze o.a. Sympathy for the devil uiteindelijk als Hey Jude lieten eindigen. Beatles of Stones, nu moeten we niet meer kiezen.
Zelf had ik nog een exclusieve extra. Peter, de organisator (en na zachte voorspraak van een FB-vriendin) kwam mij na de voorstelling halen voor een babbel met die mensen. Zenuwen zeg!!! Ik bedoel, wat zeg je in godsnaam tegen die toch wildvreemde performers? Welnu, mijn bewondering is sindsdien nog gegroeid. Laat ons zeggen dat ik meer dan een paar minuten in hun gezelschap was. Dat komt daar zomaar bij mij kletsen, mij bedanken!!! (wij zijn namelijk een brokske sponsor, maar toch): “Thank you for giving us this opportunity”. Ja zeg. Na Australië, Nieuw Zeeland, de Proms in Albert Hall, and many more, dan zeggen die bedankt.
Geen gebrek aan gespreksonderwerpen. Muziek, natuurlijk, wat dacht je. Maar ook hobby’s. Zo is Dave een fervente tuinier, nu hij van zijn eerste hobby ‘muziek’ een ‘beroep’ heeft gemaakt. Deze mensen treden trouwens per jaar zo’n 130 keer op in alle uithoeken van de wereld. En toch zo doodgewoon, zeer gecharmeerd door de manier waarop ze door de organisatie werden bepamperd, zeer enthousiast over het warme publiek in Deinze. By the way, als ik ze mag geloven (4 van hen beweerden hetzelfde, los van elkaar): in Deinze begrijpen ze veel beter het Engels dan in Aalst (tja) of in “Broedge”.
Ik eindig met een ongezonde eidoch smakelijke noot. Mijnheer organisator toverde allereerst voor ieder van de Ukes een zeer gewaardeerde kruik 38 van Filliers tevoorschijn, en daarna een fles Laphroig voor de backstage.
Hoe kan een onvergetelijke avond nog beter eindigen?
http://www.youtube.com/watch?v=KmBaE7ozWow

Ja dat is mooi, mooi, mooi, man

2011-11-11T05:38:00.001-08:00

Iedere week verzamelen we. De fanfare van honger en dorst, de collega’s die ooit in het voormalige St-Henri lesgaven. Telkens weer een moment waar ik naar uitkijk. Er wordt daar uitgebreid gezeverd. Er zijn ook momenten van droefheid, van bezorgdheid. Het is daar een vriendenkring, een verbondenheid die je zelden nog vindt. De bende van ’t Centerke.
Deze keer was het toch wel heel speciaal. OK, de dag van de Oud-strijders, daar kunnen wij ons mee vereenzelvigen. Daar zitten leraars tezamen die vele veldslagen overleefden. De talloze vernieuwingen in het onderwijs, bijvoorbeeld. Wij denken dat wij vroeger nooit deftig onderwijs gekregen hebben. Noch ooit gegeven. Door al die nieuwigheden is onze jeugd veel beter opgeleid, voorbereid op het hoger onderwijs, op het ware leven later. Sta mij toe: haha, NOT. Maar ik zal mij niet te buiten gaan aan kritieken op het huidige onderwijs. Als je zestig bent doet ge uwen job als tevoren en ge hebt de wijsheid om te zwijgen.
Desalniettemin, want ik dwaalde (bewust) even af, het was speciaal in ’t Centerke. Terwijl ons bendeke daar gezapig verzameld zat, kletsen en roddelen, landde geheel onvoorzien de fanfare van de pompiers van Deinze.
De tamboer-majoor vertelde mij dat er amper nog 12 korpsen in Vlaanderen zijn die een fanfare hebben! Prachtig toch dat dit in Deinze nog bestaat? En in de beste pompiers-traditie: er werd menige pint geledigd, wij collégiens hoorden elkaar niet meer.
En plots was er luide muziek. Ambiance. Ik vrees dat mijn collega’s niet zo enthousiast waren over de liederen. Maar zelf behoor ik tot een bende die jaarlijks in Waregem de Vedettenparade bijwoont. Twee van die blussers zitten trouwens bij ons aan tafel. Wie mij kent zal het nooit geloven, maar ik kan totaal uit de bol gaan bij schlagers.
Wat hoorden we in ’t Centerke en brulde ik tot verbijstering van mijn maten luidkeels mee: Jantje Smit: Als de zon weer schijnt, Willy Sommers: Laat de zon in je hart, Hazes André: Een beetje verliefd etc. Niveau!!
Maar! Als je in een zaal zit met een paar duizend mensen, en iedereen amuseert zich rot, wat is het criterium om muziek “goede muziek” te noemen?
http://www.youtube.com/watch?v=6nm5YiriBHo

Pompoenen kapot smijten! En terecht!

2011-11-08T10:34:00.000-08:00

Ik heb er lang over nagedacht. Zeker 7 minuten, wat voor mij, als impulsief-beruchte persoon bijzonder lang is. Zou ik deze blog wel schrijven?
Het zit namelijk zo. Als verjaardagsgeschenk van een dierbare kameraad kon ik een concert van The Smashing Pumpkins bijwonen. Voorheen zag ik ze reeds tweemaal aan het werk, in lang vervlogen tijden. Magistraal, de Pumpkins. Geniale composities, teksten tussen waanzin en romantiek, meeslepende ritme-veranderingen, imponerend.
Ja, als je daar niet naar uitkijkt…
U voelt het al komen, lieve lezer, maar eerst nog wat positieve dingen. De mensen waarmee ik mocht op stap gaan, daar wilt ge gewoon bij zijn. Allez, ik toch. Tussen grof, subtiel en mekaar graag zien, een venten-ding.
Kortom, aldus begaven we ons geheel in de mood Vorst-waarts. Onze driver vond binnen accepteerbare termijn een aanvaardbare parkeerplaats. Voor mij werd het een klassieke entree. Eerst schoon stoeleke zoeken, dan een lekkere vettige braadworst en frisse pinten. Niet zo duur overigens, vond ik. Ge moest geen rij bonnekes kopen, gewoon 4 euro voor een half literke Jupiler.
Tot dusver een zalige avond.
En the Pumpkins begonnen eraan. Loei-, loei- loeihard. OK, jullie denken, dienen ouden van 60, die takelt af. Lieve mensen, ik heb een aantal keren The Ramones meegemaakt, Tool!!!, Wire!!, en vele anderen. Geen probleem met lawaai. Maar het was meteen een disfunctionele geluidspap. Het eerste nummer klonk als het laatste, bij wijze van spreken. Een evocatie: 4 boeings vliegen samen over terwijl achter uwe rug 4 metrostellen passeren. Mijn oorsmeer kleeft nog steeds, zou dit biologisch kloppen, via Eustachius zijn buis ergens tegen mijn verhemelte.
De lightshow. Alles wat tegenwoordig kan fel licht geven en stroboscopisch kan flikkeren was voorzien. Wel vreemd. Heel dat hi-tich arsenaal was op het publiek gericht. Geen enkele belichting vanuit de zaal naar het podium.
Neen, het was niet goed. Bovendien stoort mij de arrogantie van ego-trippers als Billy Corgan. The Pumpkins waren al altijd zijn eigen show. Nu heeft hij babyfacekes-goede-muzikanten die weer slaafs zijn ding doen. Mijn gevoel: Corgan is bezig met een elitaire mega-decibel trip, geluidsniveau verbergt de kwaliteit, alleen voor obstinate fans.
Als je een World-tour doet is dat niet alleen voor een handvol diehards die doorheen heel Europa altijd aanwezig zijn en zelfs iedere muzikale scheet (want zo zaten er tussen, geen nummer, gewoon lawaai, ze zijn nochtans Sonic Youth niet in their dreams) toejuichen. Neen, als je in Vorst komt, ook al ben je ze schijtebeu, speel eens wat nummers die de mensen kennen. Ze betalen 46 euro voor een toegangsbewijs.
Een ontgoocheling door briljante muzikanten, Corgan op de eerste plaats.

Quiz en ik

2011-11-04T09:42:00.000-07:00

Verslag van onze prestaties in de oldies-quiz van Testedoene. Er waren nog twee ploegen achter ons, ik vermoed samengesteld uit personen met een geestelijke beperking (mongolen is politiek niet correct). Uit frustratie, ik beken, heb ik TWEE prijzenpakketten meegepikt. De oogst: een malette van de KBC (zat uiteraard geen geld in), een boek over Denemarken (van de KBC, dus), een schone klakke van iets kunstmest-achtigs, vier pakskes suppositoirs voor kamer- en terrasplanten, en: een rookmeldingsdingske (zonder pilen). We doen voort, opgevers zijn mietjes!!
Intussen stromen de aanbiedingen weer binnen. Radio Nostalgie Eighties, ohlala mijn ding. Maar wat gaan ze vragen? Wanneer deed de zoon van de kuisvrouw van X-zanger van The Cure zijn plechtige communie. Welke van The Bangles droeg nooit een onderbroek.
Tequila is er ook weer. De leukste kenniskwis waar ik ooit aan deel nam. Maar zou ik nog durven op mijnen ouderdom? OK, ik kan vlekkeloos, dit in tegenstelling tot vele TV-ankers, Eyjafjallajökull uitspreken. Maar wat steekt ge daar mee in uw zakken? Een CD van K’s Choice, ja. Ge krijgt geld toe als ge hem gratis afhaalt. Of zo vier paar witte kousen met rood-wit-blauwe strepen. Met enig geduld kan dit weliswaar weer trendy worden, even mailen naar Jani Kazaltzis.
Waarom doet een niet-quizclubgebonden-brave-mens mee aan die kwizzen. Ge zit daar uw hersens te pijnigen, uzelf te vervloeken omdat ge weet dat ge het binnen vijf minuten gaat weten, maar die andere ploegen… Dat zit daar met de ogen te draaien: “Jezus, zo gemakkelijk zeg” Mag ik vertellen, lieve lezer, dat dit niet echt opbeurend is voor uw ego.
Bon, de grote vraag. Waarom onderwerp ik mij steeds weer aan deze marteling? Welnu, het is simpel.
Die kerels waarmee ik ten quizzen trek, die zijn gewoonweg niet te ontmoedigen. Zo gelijk vroeger de Francesco Planckaerts in de koers, steeds weer in de bezemwagen. Maar, laat ons zeggen, ze zien er in elk geval beter uit. Niet moeilijk, of course. Het zijn er drie gelijk ze ze niet meer maken. Ons weren, leute maken, slechte resultaten, who cares, wanneer is de volgende?
En daarom, lieve lezer, smijt ik mij steeds weer!

Ikke 60

2011-10-24T04:33:00.000-07:00

Toen ik 16 was moest je mij niet wijsmaken dat ik ooit 60 zou worden. Ik een oud peeke, geheel demonteerbaar, des avonds de pruik op het rekje, de valse tanden in het glas in de badkamer, de 14 pillen iedere ochtend, de moedeloze blik naar beneden, het orgaan aanschouwend dat nog dienst doet als rioolke. Neen, dat zag ik niet gebeuren.
Maar zie. Géén pruik! 3 valse tanden, 2 pillen, en de rest, daar hebben jullie geen zaken mee.
En aldus dacht ik begin dit jaar, die zestig, dat wordt de eerste en de laatste keer dat ik mijn verjaardag vier. Afspraken met Bruno, Derek en Nils werden gemaakt, de madammekes van de Betoverde Maan werden gecontacteerd, Luc en Bram van “Nie te doen”, ja reeds in maart kondigde ik dit evenement aan.
60 mensen kon ik inviteren, symbolisch getal. En het kot zat vol. Wat een merkwaardige avond.
Zo was er bijvoorbeeld Raf, een warme Limburger die ik in Oostende ontmoette bij een optreden van Bruno en Derek. Ja hoor, hij boekte gewoon een B & B in de buurt om erbij te zijn. En Luce zijn verleidingstruuken, ook de moeite. Efkes in zijn rolstoel een plas gaan doen, vermoedelijk tegen een brievenbus, en weer binnenkomen met een enthousiaste blonde, dat geplas moet indruk gemaakt hebben.
En die decibel-hoek van de Callewaerts! Daar bestaan wetten voor.
Het was mijn geliefd volk dat er was, mijn geliefd kader, mijne muziek. Want dat Bruno, Derek en Nils subliem zijn, daar schreef ik al genoeg over. Desalniettemin,na een absoluut prachtige Wedding Song, was er een totaal Las Vegas-achtige wedding, master of Ceremonies was een met straf Gents accent sprekende Nils, achteraf pas gehoord dat hij écht die ring kwijt was, om de avond definitief onvergetelijk te maken.
En laat ons Luc en Bram niet vergeten. Schitterende muzikanten, briljant gitaarwerk, prachtige zang, noem ze niet een covergroep, ze zijn gewoon geweldig.
En alzo maak je je de bedenking: hm, zestig. Wat is er nu veranderd? Wel, als je eens uitzit duurt het gewoon langer om te recupereren.
Benieuwd naar die zeventig…
http://www.youtube.com/watch?v=eTN1VPgW9uQ

Ikonen

2011-10-07T07:09:00.000-07:00

Er zijn zo van die verschijnselen in onze maatschappij die sociaal gezien geweldig sympathiek overkomen. Overgesympathiseerde ikonen, noem ik dat. Op mijn zenuwen werken, ja, dat kan dat sympathiek gedoe.

Neem nu Lieveheerbeestjes. Welk een ambetant ongedierte is me dat zeg. Dat komt zomaar op uwe kop zitten, dat denkt dat het een BV is en overal palmtakwuivend zal begroet worden. Maar als je er eentje wil vermorzelen, ho maar. Afgrijzen stijgt op uit het belendende publiek. Een kakkerlak lekker crispy onder de schoenzool, geen probleem. Maar zo’n rood-zwart gespikkeld geval, da’s geen kever, dat is iets heiligs.

Oude mensen, tja ik ben er zelf bijna een. Maar ik zweer het, nooit zal ik de zaterdag, met mijn pet op, aan 45 per uur (met een klein plakske) naar de Aldi rijden, met 30 auto’s achter mij. Evenmin zal ik in de Colruyt op spitsmomenten met mijn kar de rayon blokkeren om met soortgenoten over mijn prostaat of mijn vrouwkes blaasontsteking te debatteren. Laat staan dat ik u, ondanks mijn heupprothese, lompgeweg zal voorbijsteken aan de kassa.

Kleine kinderen, ik ben er zot van. Als het mijn kleinkinderen zijn tenminste, want die heb ik onder controle. Maar de rest, dat ligt daar in de winkel op de grond te kronkelen van colère, ma krijgt wat schoppen, pedagogisch antwoord: “Nee, Gauthier, dat mag niet” 't Zoontje heeft nog geen blokjes rond de tanden, maar hij weet dat die er ooit komen. Lap, nog een schop. Dat sympathiek gedoe uit die reclames over kinderspul, al die opgewekte gezichten die van bij het ontbijt door het huis dartelen, niet aan mij besteed.

Pas op, vanaf nu begeef ik mij op glad ijs. Kevers, oude mensen, kinderen, da’s geen taboe. Maar honden… Ohlala. Onze sympathiekste medeburger: Canis lupus familiaris. Zou ik durven? Ge kent mij: vaneigens!

Stel, ik ben het sympathiekste levend wezen in ons land, een hond dus. Gezel voor de eenzamen, macho-symbool voor anderen. Ik kom ongegeneerd in uwe voortuin een kakske doen. Baasje heeft een lijn van 17 meter, kijkt de andere kant uit. Ik ontmoet uw buurvrouw, ruik even aan haar kruis, bestijg haar, weliswaar korte pret maar toch. ’s Morgens vanaf een uur of vijf mag ik u doen ontwaken met mijn geblaf. En als ik buiten mag met mijn baasje ben je moreel verplicht om mij mooi en lief te vinden, te geloven dat ik niet bijt, mij te aaien en van versnaperingen te voorzien. Want wie de hond niet apprecieert, die heeft miserie met de baaskes.

Knorrige oude man heeft het gehad met overgesympathiseerde ikonen…

Een vreemde...

2011-10-06T05:40:00.000-07:00

Daarnet ging ik naar het toilet. Bon, daar hangt een spiegel waarin mijn kop dus zichtbaar was. Lieve lezer, het was een onthutsende ervaring. Ik hoop dat het geen voorteken is van een of andere ziekte, maar ik keek naar het gezicht van een vreemde.
Merkwaardig koel bekeek ik het gezicht dat mij verbaasd aanstaarde. Het keek vervreemd, observeerde mij, vertelde mij:
“Ik ben uw muile. Ziet ge al die rimpels, door lijden en lachen gegroefd. Tiens, Geert Walgraeve, uw muilke is gebruind, ondanks die slechte zomer. Beste Geert, ja dit is uw gezicht. Het wordt stilaan tijd dat je er leert mee leven. Zie je niet dat uwe face exact dezelfde groeven krijgt van uw vader? Om van uw kapsel maar te zwijgen?
Beste Geert, ik, uw spiegelbeeld, ik wil je iets vertellen. Kijk eens in uw eigen ogen die ik hier toon. Zie je die sluier van droefenis? Die zal er blijven. Maar zie je ook die lachrimpels, dat voor jou vreemde gezicht dat liefdevol en begrijpend kan zijn, oud maar elastisch, streng en toch liefhebbend? En die extra-spierkes die uw gezicht helemaal laten gaan tijdens een goed concert? Beste Geert, geloof het of niet, maar dit is uw muilke”
En ik heb de deal met mijn spiegelbeeld aanvaard.

Verzuurd lezersbericht!

2011-09-19T05:52:00.000-07:00

Geachte Hoofdredacteur,
Weet u wel dat ik iedere dag 1,10 euro besteed om uw papieren vehikel naast mijn ontbijt te leggen? En ja, u mag het gerust weten, op zondag ga ik speciaal naar de bakker. Ok, ook voor pistoleetjes, maar in feite vooral om de editie van uw concurrent “Het Nieuwsblad” te kopen.
Welnu, u en uw collega’s bakken er niet zoveel meer van. Een overzicht. “DSK geeft intimiteiten met kamermeisje toe”. Is dat nieuws?? Die mens heeft gemeenschap (katholiek opgevoed, beste hoofdredacteur) met zowat iedere vrouw die hij tegenkomt. Tjah, zo zijn er wel meer. “Ronald Janssen, 19 jaar dubbelleven”. Denkt u dat wij, trouwe lezers, hier op zitten te wachten? Hoelang zou Leterme al gemeenschap hebben met andere vrouwen?
“Open VLD en CD&V willen geen regering met Groen!” Ja zeg, wie wel? Die Groene hebben ervoor gezorgd dat ik extra mocht investeren in de scheiding tussen proper en vuil water. En ’t loopt allemaal in dezelfde riool zeg!
En die allochtonen, godmiserie. Toch wreed straf dat Anderlecht wint op de Buffalos. Ok, Suarez is niet echt ne Marokkaan, maar toch. En Jorgacevic, de keeper, in mijn ogen is dat nen Belg, ja zelfs ne Vlaming.
Beste Hoofdredacteur, u richt onze heimat naar beneden. Neen, wij willen niet lezen dat u De Wever belachelijk maakt. Mens toch, is dat nu zo erg dat kindekens met ballen smijten naar het portret van Di Rupo? Zouden we niet beter met ballen van een kilo of twee naar uw gezicht smijten, beste hoofdredacteur?

En wie dit serieus opvat, oeie.

Taal

2011-09-05T03:07:00.000-07:00

Van kindsbeen af ben ik geboeid door taal. Op mijn vierde kon ik reeds vlot lezen (schoolmeesterszoontje, hé) en ik weet nog hoe wonderlijk ik het vond dat “poliesie” als “politie” moest geschreven worden. Opstellen schrijven was mijn favoriete vak.

Later ging de taal van Molière mij fascineren. Toegegeven, het begin was wat zwakjes. “Je prends le crayon” was nu niet bepaald de zinsnede die mij bekoorde. Het was Jacques Brel die mij over de streep haalde toen ik zowat 14 was. ‘Les bourgeois, c’est comme les cochons, plus ça devient vieux, plus ça devient con!’ Grammaticaal, zo bleek alras, niets voor de Académie Française, maar een emotionele voltreffer. Er volgden Brassens, Ferré… En oh, met welke gretigheid en bewondering las ik de elegante spitse frasen van de hopeloos verliefde Cyrano de Bergerac, verplichte lectuur in de middelbare school, voor mij een voorrecht. Nog steeds hou ik oprecht van het Frans. Ik spreek het graag en hoor het graag, zeker als ze daar af en toe eens kunnen zwijgen ook…

Onmerkbaar kwam daar intussen de rock tussen geslopen. “My generation” van The Who toonde dat Engels de slagkracht had om mij als een onverwachte bliksemschicht te treffen in het hart. Mijn woordenschat breidde ik uit door Leonard Cohen, de charismatische bard wiens mysterieuze poëzie ik probeerde te doorgronden, het woordenboek nooit veraf. Ook het Engels kreeg een definitief warm kamertje. Bovendien begrijpt zowat de hele wereld Engels. Behalve de Fransen, denk ik. Met Springsteen zingen ze van harte mee: “Ien ze darknéss on zie egje uf teun”.

Volgde uiteindelijk de taal der Teutonen. Sinds Hitler hebben velen het gevoel dat deze taal voornamelijk geschikt is om baby's onder bedreiging van een Lügerpistool aan potjestraining te laten doen: “Und jetzt wirst du scheissen, verdammt noch mal!” Niets is minder waar. Net het Duits leent zich tot wanhopige romantische Weltschmerz, de Pijn van het Zijn. “Ich weiss nicht wass soll es bedeuten dass ich so traurig bin” (H. Heine) Ja, zelfs Freddy Quinn kon mij destijds raken. “Junge, geh nie wieder, nie wieder hinaus”. In het Vlaams klonk het niet zo mooi toen mijn vader mij verbood naar een T-Dansant te gaan...

Iedere taal heeft zijn eigen gevoelswaarden. Spaans, het kan klinken als een falangistische mitraillette om Franco aan de macht te houden. Maar evenzeer klinkt “Mi corazon” toch veel mooier dan “schatteke”? Laat staan “scheetje”… Italiaans, de taal waarin de doorsnee paus zich pleegt uit te drukken om de gebruikelijke middeleeuwse onzin te spuwen over de goedgelovige hoofden der adepten. Maar evenzeer de taal van Adriano Celentano, Toto Cotugno, Eros Ramazotti en duizenden andere artiesten, een taal die zelf muziek is. En denkt u, om mij dwars te zitten, dat ik niks weet over het Tsjechisch? Naar welke ruimte begeef ik mij als ik op een deur “Twaleti” zie staan? Hoewel, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit geen correct Tsjechisch is, alleen een vriendelijke poging om de toerist de kans te geven de resultaten van de Boheemse keuken en slivovitsj op discrete manier ter bestemming te brengen.

Waregem Koerse

2011-08-31T06:30:00.000-07:00

De eerste dinsdag na de laatste zondag van augustus, probeer dat maar eens te onthouden: De Hoogdag van ons fiere stadje: Waregem Koerse!

Een jaar op voorhand proberen we deze Heilige Dag te plannen. U moet weten dat we sinds enige jaren met hetzelfde clubje op dit festijn niet willen ontbreken.

Bleek dat we op De Voormiddag Van Waregem Koerse (heilig dus) op school personeelsvergadering hadden. Uiteraard begrijp ik dat een gebeurtenis waar 45 000 mensen op af komen totaal onbelangrijk is in vergelijking met de toekomst van het onderwijs. Dientengevolge begaven we ons naar desbetreffende vergadering alwaar minstens 90 mensen aanwezig waren. Helaas, na drie uren en de rest bleek dat, ondanks belangwekkende, bemoedigende, stimulerende en soms berispende toespraken, het onderwijs nog steeds niet gered is.

Eidoch, niet getreurd. Kordaat dreef Christa de Clio richting ons huisje in Waregem, waar het terras reeds werd bevolkt door twee dierbare vrienden. “Muilken eten”, koffietje erbij. En dan te voet spoorslags richting hippodroom. Wij wonen namelijk op 950 meter van de ingang. Vanaf volgend jaar 10 euro om voor onze voordeur te parkeren.

Eens op het middenplein, waar Het Gemeen Volk zich verzamelt, was het weer bijzonder leuk. Na enig zoeken geraakt onze kliek van 8 weer samen, knuffels en hoewist, je kent dat. En dan: het wedden natuurlijk…

Over de eerste koers zullen we discreet zwijgen. Onze keuzes lieten we bepalen door aantrekkelijke namen van paarden. Noppes, dus. Maar er was beterschap in zicht. Onze tipgever Malik, waar we zwaar op rekenden, was weliswaar in een zombie-vermomming maar slaagde erin, alvorens weer in zijn graftombe te duiken, wat nuttige hints te geven. Werden dankbaar genoteerd en bleken achteraf dik in orde te zijn.

Altijd spannend: welke gaan we nu “spelen”? Een “1”, die wint toch nooit, volgens Raymond. Ah neen, da’s de laatste van vorig jaar die zich weer als eerste heeft ingeschreven. Raymond heeft het voor de “11”, en wel in iedere koers (ook noppes, dus) Een “8”, oei, “acht”er al de rest. Kortom, beklijvend, telkens als zo’n race vertrekt en je dat nummer in de gaten houdt dat over je luttele euro’s beslist. Dat maakt de koers juist zo spannend. Her en der springen mensen juichend omhoog, landen ietwat aarzelend gezien de nabijheid van de biertenten.

Maar bovenal is Waregem Koerse gezelligheid, mensen ontmoeten die je lang niet zag, genieten van gewone dingen. Feest!

Kuifje?

2011-08-29T08:58:00.000-07:00

Als het kersverse Kuifje van Het (Vrije) Visserijblad kon ik uiteraard niet nalaten mij samen met mijn gade naar de visserskaai van Oostende te begeven. Aldaar konden wij namelijk een live performance van ‘Het Zweet van de Zee’ beleven. Dichters, performers, muzikanten, samen hun impressies uitend over het zware leven van de resterende vissers.
Het hele gebeuren vondt plaats in een soort loods waar vroeger vissersnetten geweven werden. Passend allicht, ik werd erin gevangen en had voorlopig geen kritiek want na een eeuwigdurende hectoliters-stortende plensbui waren we maar al te blij in deze hangar een veilige droge haven te vinden. En die Vedett, ja die smaakte.
Van bij de ingang dikke kus met Bruno D., straks meer. Pas op, ’t is niet “weeral diene Deneckere”. Read more.
Bon, het concept. Diverse kunstenaars brengen impressies over het vissersleven, al dan niet begeleid door muziek.
Welnu, de allereerste die een perfomance deed blies mij volledig van mijn sokken. Marnix Verleene, maar mens toch, wat een passie, wat een droefenis, wat een woede, wat een punk in 2011, een visser godverdju! Indrukwekkend! En dan zegt dienen braven tiep achteraf tegen mij, wat bedeesd tegenover een schoolmeester: “Ik weet dat feitelijk niet, zo die regels om een goed gedicht te maken” Marnix, drie letterkes minder: Max!!!
Maar wat Flor dan bracht. Indrukwekkend droevig, vanuit het weeshuis, en onvergetelijk grappig. “In Spaanderen Spaans”? “Suenens of Ananas?” Wat een indrukwekkende show. "Ananas", in den Delhaize gaan ze nog raar kijken. Ananas!!!
Vervolgens Geert Cyriel Tavernier. Kijk, nu heb ik een klein probleemke. Het raakte mij niet. Arty farty. Wat echt niets te zien heeft met Geert Cyriel. Hij leefde zich in, leefde mee, had zorgen, had ideeën waar diverse spermastoten al dan niet gingen belanden, bordelen, ben ik een visser? Mjah, schoon kostumeke. Prachtige stem en brengen van…
Feitelijk, als ik eens het publiek overschouwde, zag ik daar maar weinig vissers. Zo ongeveer ene, min of meer...
Desalniettemin, het enthousiasme bleef. En terecht. Tevoren hadden we reeds kunnen genieten van de Marquez-kerels, briljante musici. Tussen schelpen en saxofoon.
Maaike Cafmeyer, nu steek ik hier zwaar mijn nek uit: waardeloos. Ja op voorhand smolt ik en vroeg "ga jij zo hoogzwanger performen?" En Maaike zei: "bahja gijh. Ik moet niet springen of zo?" Ja, dat hele lieve vrouwke moest niet springen of zo. Maar, efkes serieus, ik zou toch wel zelf het verhaal van Ahab (Moby Dick) ietwat vlotter gebracht hebben. En die zandkorrel in die kut, goh, ik zou dat kereltje toch nog straffere dingen doen beleven. Mjah, Maaike kan echt wel beter, wat ze zelf ook weet, vermoed ik.
Anderzijds, Peter-Holvoet Hanssen, die kon mij bekoren. Tussen cynisme en liefde, genadeloze observatie en zelfkritiek. Love this guy. The Antwerpenaar you love to... love!

Maar allez, het eindigt weer met den Bruno. En weeral is het anders met die fabuleuze Marquez kerels. Zoals anderen vindt Bruno steeds weer zichzelf uit. Kiekenvlees. Het was weeral de moeite, vanuit Waregem naar Oostende.

Festival...

2011-08-19T06:05:00.000-07:00

“Festival” heeft steeds te maken met “feest”. Het is een viering waar mensen opgetogen naar uitkijken, waar ze een feest van waarnemingen gaan beleven. Een filmfestival: als liefhebber maak je kennis met nieuwe uitdagende regisseurs, of je geniet van het meest recente werk van je favoriete ‘director’. Een jaarmarkt of Waregem Koerse kunnen een festival zijn van kleuren, geuren en geluiden, die je deelt met vele anderen. Want het delen van dat plezier met anderen, dat maakt het net zo “feestelijk”.

Zelf ben ik vaak naar pop/rock festivals geweest. Enige jaren geleden ben ik daarmee gestopt omdat ik het gevoel kreeg dat ik door het jonge gespuis eerder wantrouwig bekeken werd als een potentiële BOB-er. Ze vreesden controle door die ouwe knar. U moet weten, het was toen nog strafbaar een frietzak van een joint op te steken teneinde de gezelligheid op de weide nog een paar graden op te drijven.

Er waren toen natuurlijk minder groepen, minder podia, minder volk. Tegenwoordig zou ik echt niet weten wat ik moet aanvangen met 220 acts waarvan er 210 mij totaal onbekend zijn. Voor mij was toen vooral de muziek essentieel. Je kreeg de kans om voor een schappelijke prijs een aantal groepen te zien die niet aan je scalpengordel mochten ontbreken.

Dat is nu allemaal veranderd. Een festival als Pukkelpop is nu vooral een meerdaagse waar meestal jonge, soms heel jonge, mensen elkaar ontmoeten, feesten, jongemensen-dingen doen, quoi. De muziek zorgt voor een aangenaam kader. Maar het feest is het belangrijkste. Natuurlijk! Moet zalig zijn!

Moest zalig zijn. Pukkelpop werd een drama. Toen de eerste berichten binnensijpelden dacht ik meteen: “Damn, mijn kinderen zijn daar toch niet?”. Mijn volgende bedenking: “Ons leerlingskes…” Voor zovelen een hoogtepunt van het jaar, soms moeizaam bijeengespaard met jobkes, het tentje en de slaapzak staan al klaar in juli, een paar dagen vrijheid en gewoon je zin doen. Jong zijn.

Dat op zo’n feest zoveel mensen moesten sterven, zovelen soms gruwelijk gewond, getekend voor het leven. Ik lees dat er ook een man van 59 overleed, mijn leeftijd. En ik denk dan, was ie daar met zijn kinderen, even nog nostalgie, even de illusie van jong zijn?

“Festival” zal voortaan voor vele honderden een andere bijklank hebben. Velen zullen nooit meer zorgeloos naar het jaarlijkse feest trekken. Het weerbericht wordt op voorhand gecontroleerd, weliswaar zonder vertrouwen. Een paar wolken boven de weide zullen velen belemmeren om vrijuit voor het amusement te gaan.
“Festival” wordt nooit meer wat het was.

Boven en onder water

2011-08-11T07:24:00.000-07:00

Beste trouwe lezer. Vanaf september worden schrijfsels van ondergetekende maandelijks geheel professioneel en met schone prentjes gepubliceerd in Het Visserijblad. Pas op, blijf rustig deze blog lezen. Misschien zijn het kortere versies, zeker geen foto's, misschien sappige details die niet in een schoon boekske mogen komen...
http://www.visserijblad.be/
Niets belet jullie om een abonnement te pakken en voor amper een dikke 2 euro per maand 32 kleurenbladzijden in de bus te krijgen. Enerzijds is het blad bezorgd over de zwoegers van de zee, anderzijds brengt het ook poëzie, kunst, literatuur, en… een schoon stukje van dendezen. En dan nu terzake…

Grote songwriters zijn enorm veelzijdige artiesten. Poëet en beeldend kunstenaar zijn ze, als ze hun meest onsterfelijke songs creëren. Als een schilder of fotograaf schetsen ze prachtige taferelen die je genietend de ogen doen sluiten. Als een dichter kunnen ze met de juiste uitgepuurde woorden net die formulering brengen waar je zegt: “Ja, dat is het!”

Zoals bij andere creatievelingen kan alles hen inspireren. Een wolk, een bloem, een wolk en/of bloem van een vrouwke, voorbeelden zat. Een autostrade misschien iets minder. Hoewel, Route Nationale 7 van Charles Trenet, of van ‘Les Tueurs de la Lune de Miel’, comme vous voulez, mag er ook best wezen.

Maar als je er begint op te letten dan merk je dat de zee hen ontelbare keren dankbare metaforen levert. Niet dat ik er onze nationale Roland Van Campenhout van verdenk een stiekeme zeeman te zijn. Maar de zinsnede: “I've been cruising at the bottom of the sea, Why don't you dive, and look for me”, uit “Fish on the Hook”, geeft drama, wanhoop, verlangen. Je moet toegeven, als hij geschreven had: “I've been cruising at the bottom of the Coupure”… Dan zouden alleen de Gentse flikken een vorm van emotie gevoeld hebben.

Roland, Gent, Gentsche Fieste, associëren brengt mij totaal niet toevallig bij één van mijn favoriete eilandbewoners: de veel te vroeg overleden Ier Rory Gallagher. Als goede kameraad van Roland woonde hij begin seventies met zijn broer in Sint-Martens-Latem, en ook nog jaren later was hij telkens op post bij Sint-Jacobs. Lieve lezers, velen onder jullie zullen dit niet geloven, maar er was ooit een tijd dat je daar op je gemak kon zitten. Dat je, de obligate Duvel in de hand, zelfs een stoeltje had, wat zeg ik, zelfs nog een stoeltje om je benen op te leggen. Tijdschema’s bestonden er niet. Efkes geen artiest? De Buck kwam Het Vliegerke zingen, of “Koevoet es beter dan boelie”. En toen kwam Rory.

Een ontembaar wildemanneke op dat podium. Een stille brave jongen daarna op café, adept van zijn eigen song ‘Too much alcohol’. Onvergetelijk waren die avonden, zeker toen hij op het einde zijn gitaar op de grond gooide en het ding liet brullen en ronken als apotheose.

Hij was een briljante gitarist, maar ook een zeer begenadigd songwriter. Rory liet zich héél graag inspireren door de zee. Een geweldig nummer vind ik “Crest of a wave”.

“Well you can ride on the crest of a wave
if that's where you want to be
But does the look on your face
mean you're really feeling happy
or do you feel like you're standing on a wooden leg”

Als je op dat grote schip die ongenadig grote golven ziet komen, als je dat schip voelt moeiteloos de top van die machtige tijdeloosheid overschrijden, dan de neus weer naar beneden en wachtend op de volgende, dan voel je je een heel klein beetje God. Maar ook een heel onbetekenend ventje, nietig in dat natuurgeweld.

Muzikanten zijn niet alleen dichters en schilders. Ze zijn ook nog filosofen.

Den Humo...

2011-08-07T13:23:00.001-07:00

Een intussen dierbare vriend, Jo Clauwaert, verwoordde het als volgt: “Indien den Humo niet veranderd was in een Dag allemoal.. en Woestijnvis niet een multinational met een zelfingenomen ego …”

Welnu, sinds jaar en dag begeef ik mij op dinsdag verwachtingsvol naar de krantenwinkel. Zalig hier bij ons, een wreed braaf madammeke neemt de dienst waar in “De Gazettestal”. Allez, wie vindt er nu zo’n naam uit, bad marketing zou je denken. No way, steeds gezellig druk daar, Lotto, zo iets van afhalen van pakskes, nog hier en daar een tersluiks verkocht pornoboekske, La Liekens daarentegen prominent in de etalage met haar nieuwste witverlies. En dat madammeke verkoopt dat allemaal, zo een beetje met de gelaatsuitdrukking van een Labrador, gelaten, door het leven getekend, reeds van 4 00 uur des morgens op pad om met de camionnette dus genaamd ‘De Gazettestal’ overal in Waregem en omstreken het laatste nieuws te verspreiden over de onbestaande regering en de miljoenen voor onze nationaal geheel aanvaarde allochtoon Lukaku!

Kortom, die dinsdag betreed ik steeds weer het grondgebied van die winkel, hoopvol, den Humo hé!!

De jongste maanden moet mijn vrouwke keer op keer vaststellen dat ik na enig geblader zeg: ‘’t Is were ne flauwen Humo’ . Maar mens toch, met Van Rossem zou ik zeggen: ’t is godgeklaagd! Meiskes van 18 jaar die godbetert hun jeugdherinneringen, repeat jeugd-herinneringen, moeten ophalen?
Boekskes-meiskes, mij totaal onbekend, die over de 7 hoofdzonden moeten spreken. Festival-toestanden met orgastisch enthousiaste besprekingen van Belgische groepen, nooit van gehoord. OK, de zelfbevredigende name-droppende Serge Simonart, daar wil ik zelfs nog een paar euro voor uitgeven. Beste Serge, jouw bijdrage over Amy Winehouse, daarvoor heb ik graag den Humo gekocht.

Maar wat mis ik het genie van Mark Mijlemans! Gelukkig is er nog de mild ironisch soms sarcastisch soms bijtende maar o zo liefdevolle RV, de Rudy is echt mijn idool.

Ik weet het, ik ben oud geworden. Ouderwets ook allicht. Toendertijd was er de zogenaamde Karel De Knagger, in de beste 60ies traditie een “werkgroep”. Wel, het was de doctrine die mijn muziek-goesting definitief bepaalde.

Regelmatig werd er iemand God genoemd. Dylan, Clapton, Springsteen, The Kinks, The Stones. Oh, Van Morrison! Den Humo was een evangelie voor de liefhebber. Schone recensie in den Humo, hopla, recht naar de Music Man in Gent.

Ik herhaal, ik ben oud geworden. Misschien zijn die huidige besprekingen en aanbevelingen de bijbel voor de jeugd van..

Maar I beg to differ. De geniale Mortier is verdwenen, den Humo is een flutblad geworden, een schandaalkrantje, ja een Dag Allemaal met minder prentjes.

Ik zal hem wel blijven kopen, zeker?

Bruno en Derek in een UFO!

2011-08-06T04:52:00.000-07:00

Soms gebeurt het dat uw dienaar het zot in de kop krijgt.

Zo reden we eventjes heen en terug naar Esch sur Alzette, met een al even crazy zeun, om Tool te bewonderen en onze longen tegen onze ruggengraat te laten plakken. En bij terugkomst door Waregemse cops te worden tegengehouden voor mega-controle. Niks aan de hand, daar in Esch etc. Je moest een mannetjesputter van zo ongeveer 150 kilo zijn om aan een pint te geraken. Tool was daarentegen époustouflant!!

Goed, het geschiedde dat ondergeschikte toevallig de FB van Derek las. Concert in Oostende, in een herberg “Den Artiest” genaamd. Samen met ene Bruno D.

Frans chanson ging het zijn. Epoustouflant,dus! Na een meewarige glimlach vroeg ik zo rond kwart voor acht: “Meiske, ten negenen treden Bruno en Derek op in een café in Oostende. Goesting?”

Spoorslags werd er ter badkamer gespurt, fiks douchen, haar in de plooi blazen, proper rokske en topje om Bruno en Derek te charmeren, kortom, zonder pruttelen werd alweer de zotte kop van ondergetekende zomaar gevolgd.

Oostende, amper 100 km van ons voordeur, volgens Mappy.be. 100 km??? Jezus en alle andere heiligen? Doen we dit wel? Natuurlijk, de Clio op cruise control, wat is ver?

Oostende, als we er binnen rijden voel ik mij opgetogen: Ensor, Arno, Kamagurka…

Yep, onze timing was perfect. Juist op tijd in de afspanning “Den Artiest”. Met een schoon zicht op.. het podium???

Bruno en Derek zaten precies op een art-nouveau UFO. Als engelen nedergedaald uit een bloemrijk glazen plafond. Idem voor de somptueuze luster. Waren het engelenstemmen die ze produceerden?

Gelukkig niet. Sublieme muziek, natuurlijk, daarvoor reden we naar Oostende. De roestige scharnieren, de sarcastische twaink, geen engelen, die twee. Ja, vantijds stijlvol serieus met onze familiejuwelen rammelen, amper hun eigen binnenpretjes kunnen verbergen, zo kennen we die sjarels intussen.

Alzo geschiedde dat aan mijn zijde een Kempenaar zat, Frans Chanson had hij dus verwacht. Gevolg: ondersteboven van B & D, komt vreemd genoeg naar Dikkelvenne op donderdag 13 oktober.
Het zot in de kop, altijd weer leuk!

Reorganisatie

2011-08-05T07:20:00.000-07:00

Ja, eindelijk is het zover. Onze berging en onze garage worden gereorganiseerd. Gezien we geen yuppies zijn lieten we Feng Shui geheel aan ons voorbij gaan.

Feng Shui gaat over de relatie tussen de mens en de leef- of werkomgeving en is gericht op harmonie tussen natuurlijke en gecreëerde vormen. Alles wat de mens maakt is in wezen niet natuurlijk, maar kan wel met die natuur in harmonie gebracht worden.

Aah die harmonie met de natuur! Nope!!! Onze berging en onze garage waren gewoon een stortplaats. Restanten van obscure detergenten, vlekken-miraculeuze-dissolventen, anti-insecten-voorruit-sprays, tegen-vorst-min 20 graden brol-bescherming, bovennatuurlijke reiniging en bescherming door je natuursteenvloer-pullen. Een zee van plastieken flessen, kortom. Weg ermee!

Er is een vervolg. Je vindt kadertjes. Voor elk manoeuvre dat je in je huisje wil maken, zelfs een kunstwerk omhoog hangen, daar zit het BOOR-probleem. Probeer maar eens de juiste gaten aan te brengen in snelbouwsteen, om het juiste werkje op de juiste plaats te hangen. Zelf heb ik alvast een aantal proefboringen nodig, achteraf door mijn vrouwke secuur weggemoffeld met Polyfilla en een restaurerende verflaag.

Liefdevolle les voor mijn geestesgenoten: beware!! pak een plastieken fles weg van een overbodig rek en je bent vertrokken voor een tijdje “reorganisatie”.

Fort William

2011-07-31T08:39:00.001-07:00

Lieve lezer, volg eens even mijn verwilderde gedachtegang. Je bent op pad in Schotland en je volgende bestemming is Fort William. Meteen verbeeldde ik mij een uit houten palen opgetrokken verdedigingswal tegen Indiaanse slechteriken. Waar John Wayne, terloops opgezadeld met een paar onschadelijke vleeswonden, weliswaar opzichtig omzwachteld, achteloos de bekende kop naar links en rechts wendde om de autochtone speren en pijlen te ontwijken, en bij het rollen van een sigaret de te volgen strategie uitstippelde. Een Western, kortom.

Vergeet het. Onze bestemming lag zo’n 25 mijl verder, Lochailort. Overdrijf ik als ik zeg dat Lochailort zowat 3 woningen telt? Eén ervan alweer een prachtig hotel, The Lochailort Inn, met een bijzonder lieve mevrouw die ons incheckte. Totaal tegen mijn zin moest ik een overmatige begroeiïng op de bovenlip vaststellen, en tegelijkertijd mijzelf berispen: “Ge weet ook altijd wat, gij”

Enfin, jullie kennen intussen het refreintje: prachtige kamers, heerlijk eten, single malts bla bla bla bla. Bla.

OK, we deden even Fort William aan. Veel mooier en gezelliger dan Deinze, mooie winkelstraat, na even zoeken een heerlijke pub.

Maar… Vanuit Fort William of omgeving moet je gewoon naar het eiland Mull gaan. Een betaalbaar overzetje brengt je alweer in een paradijs. Ja, je ziet er de melancholische sporen van de teloorgegane visserij. Maar toch geniet je met volle teugen in het nog steeds actieve vissersdorp Tobermory. Een plaatsje met een betoverend uitzicht, een eigen distillery of course, een herberg met de (oh, nog nooit over geschreven, schande) “real ales”, in heel Schotland een keurmerk van plaatselijk gebrouwen amberkleurig en hoppig gerstenat!

De landschappen nu nog beschrijven, dat kan ik niet meer. Lees gewoon de voorgaande stukjes. Maar!! Sensatie, alvorens onze reis te beëindigen, was alsnog ons deel. De vrouwelijke populatie, strategisch op de achterbank geplant, uitte plots hysterische kreten. “Ne zeehond!!! Daar!!! Echt!!!” Een eerder schaarse plotse reflex van onze chauffeur deed ons parkeren en zorgde voor orgastische belevenissen bij onze vrouwelijke kompanen. Want waarlijk, daar in de scheut van onze telelens bevond zich het langverwachte zeezoogdier: een toch wel kolossale zeehond. Eindelijk de definitieve kroon op het werk van deze Schotland-expeditie.

Oh ja, lieve lezer, we gingen ook nog even naar Edinburgh. Goed voor een city-trip allicht, voor mij en mijn gade totaal overbodig. Geef ons maar schapen, koeien, water en bergen. En Schotten.

Het eiland Skye

2011-07-30T08:39:00.000-07:00

Heel veel mooie happen natuur mocht ik reeds bewonderen, van Europa tot de US of A en Mexico. Toch bekruipt mij nog steeds de vraag of er ergens een prachtiger plek bestaat dan the Isle of Skye. Het eiland Mull, mja, misschien, maar dat is voor later.

Het schilderachtige vissersdorp Portree had alvast een verrassing in petto. Ons hotel, The Isles Inn. Onzeker opende de ik de deur van wat bleek een onvervalste oude Schotse pub te zijn. Weifelend vroeg ik aan de geheel getatoeëerde bartender: “Is this a hotel?”. Breed grijnzend stelde hij mij gerust in sappig Schots. Ja, het was dus ons logies voor drie nachten, iedere avond live-muziek , heerlijke maaltijden en stille authentieke kamers. En, hoeft het nog gezegd, een ruime keuze aan single malts.

Skye werd door de landschapsarchitect van onze Goddelijke Vader geheel geconcipiëerd voor de meerwaarde-zoekende toerist. Prachtige landschappen van water, grijze wolken die perfect passen bij ruwe rotsen die dankbare geleiders zijn van indrukwekkende watervallen. Weilanden en barre flanken vol met duizenden schapen, vaste grond die vaak bruusk eindigt aan de talloze inhammen van de eeuwige zee die zich zo ingrijpend vastbijt in het reliëf van dit wondermooie eiland. Zelfs het vee, Highland Cattle genaamd, is ontworpen voor het landschap. Langharige eeuwig herkauwende fotogenieke runderen die vreemd genoeg altijd een soort glimlach vertonen. Volgens één van onze gidsen het gevolg van generaties lang gevoederd te worden met de pulp van whisky-distilleries.

De regen was die tweede dag overvloedig aanwezig. Emmers, wat zeg ik, badkuipen werden genadeloos over ons uitgestort. De zwarte wolken waren het perfecte decor voor een bezoek aan Dunvegan, trotse zetel van de fiere clan Mc Cleod of Mc Cleod. The Water Gardens, need I say more, waren adembenemend mooi.

Skye, wat toch “hemel” zou kunnen betekenen, is een paradijs van schoonheid, rust, oorzaak van “wow!!” kreten na iedere onoverzichtelijke bocht of steile helling met “blind summit” (je ziet niet of er iemand aankomt op een baantje van zowat 1.60 m breed).

En ook: zo weinig toeristen. Vreemd, maar chance!

Drumnadrochit?

2011-07-29T13:24:00.000-07:00

Het lot, of laat ons zeggen het reisagentschap, bracht ons naar Auldearn. Alzo zegt Wikipedia: Auldearn (Celtic: Allt Èireann) is een dorp ongeveer 3 kilometer ten oosten van Nairn met 535 inwoners. Daarmee is zowat alles gezegd over deze overbodige nederzetting, met het al even onbenullige hotel The Covenanters Inn, ware het niet van die dienster die sprekend op Amy Winehouse leek en die ondergetekende de profetische woorden deed prevelen: “Ik peins dat Amy niet lang meer zal leven.” Laat de glazen bol aanrukken, post-pensioen carrière zit gebeiteld.

Anderzijds, Auldearn ligt vlak bij Inverness. Op voorhand vond ik dit laatste een stadje met een mysterieuze naam. Spreek het eens uit, proef het, klemtoon op de laatste lettergreep. Welnu, de grootste troef van Inverness is de Mercedes-garage, de enige in de totale Highlands. Ze vervangen daar de voor ons broodnodige remschijven, remblokken, enfin, alles dat een Mercedes doet remmen, behalve de chauffeur. En de gehele auto wordt na deze ingreep gewassen. Behalve de chauffeur. Was ook niet nodig.

Intussen werden we gratis in Inverness gedropt, en vergeet dus het mysterie. Maar de geniale neus van uw favoriete schrijver leidde ons, via banale oude winkelgalerijen, naar de oudste afspanning in town. Heerlijk was het, te worden aangegaapt door “locals” die amper 2 keer per jaar een toerist zagen. Om maar te zwijgen van die ene keer in twintig jaar dat ze een vruchteloze ontmoeting hadden met hun tandarts. En dat kwieke oud vrouwke, amper 80, dat gretig bepoteld werd door al dan niet met krukken of looprekjes behepte krasse knarren, ja de Laphroig verzorgde op zalige wijze de binnenkant van deze geteisterde maag. Lieve lezer, voor alle duidelijkheid, dit betrof ongelooflijk sympathieke mensen, inbegrepen de 79-jarige uitbaatster met wie ik in gezamenlijke verontwaardiging over het rookverbod buiten een Bastos deelde. Schoon opgekleed wijveke, dacht ik, mij intussen afvragend waar mijn onmisbare bril gebleven was.

Lieve lezer, in mijn stukjes vielen intussen regelmatig de woorden “Loch” en “Ness”. Dus denkt u meteen: “Drumnadrochit”, uiteraard. Nu een shop waar een kleine duizend pluchen versies van het zo geroemde monster verkocht worden, voor het eerst waargenomen in dit legendarische dorp. Het doet wat met je gevoelens als je net zoals ik diep in je binnenste bleef in sprookjes geloven, in spannende verhalen die je bij het haardvuur tijdens een koude winter kippenvel bezorgden en je naderhand diep onder de dunne deken deden kruipen. Ja, onwillekeurig speurde ik het vlakke watervlak van Loch Ness af om een glimp van Nessie op te vangen.

Driewerf helaas, deze speurtocht eindigde met een sisser toen bleek dat een trip op het Loch zowat 27 pond per persoon moest kosten, zonder garanties op monsterontmoetingen. We wilden amper de helft uitgeven om eens een toeristisch aangebrachte zeehond te begroeten.

Dit deel van mijn verhaal eindigt met een grote pint “bitter”, met zicht op het Caledonian Canal dat een aantal Lochs verbindt op de lange tocht naar de zee. Een sluizencomplex, omringd door oudjes voorzien van gele petten die regelmatig geteld werden opdat ze niet uiteindelijk zouden belanden in de vroeger vermelde zalmtrappen.

Bedankt, o Heer, voor het vloeiende sarcasme dat U mij schonk. Wat zou ik moeten schrijven zonder U.

Pitlochry

2011-07-26T05:37:00.001-07:00

Vooraleer van boord te gaan in Newcastle upon Tyne, home of the Magpies waar de besnorde Belgische Carolinger Philippe Albert als Ijzeren Mes in de verdediging ooit een vedette was, gingen we ons voor het eerst te buiten aan een English breakfast. Roereieren, bacon, worstjes, bonen in tomatensaus, patatjes. Beetje Lunch-Garden Carrefour-achtig weliswaar, maar een voorbode van wat weldra een full Highland- of Scottish-breakfast zou worden. De meerwaarde kwam alras tijdens de rest van de reis: veel versere producten verrijkt met Black Pudding, zalige bloedworst met een vleugje kaneel.
Driver Luc wendde fors de ster van zijn impressionante Mercedes, 13 jaar oud maar o zo comfortabel, richting Pitlochry, voet van de Highlands. Alzo bleek dat we in feite logeerden in de petieterige nederzetting Kirkmichael genaamd, (bestaande uit een naftepomp en een winkeltje) in een afspanning The Strathardle Inn. Schilderachtig gelegen, met steeds een bruisend bergriviertje als klankdecor. Een grote keuze van single-malts in de bar, slechts een kamer of zeven, allemaal even authentiek, een reading room, heerlijke maaltijden, heerlijk ontbijt. Absolute aanrader!
Alvorens onze bestemming te bereiken bezochten we Glamis Castle, één van de vele kastelen onderweg, met sterke banden met the Queen Mother, je weet wel, dat kranige oudje dat vanaf 11 am een gin-tonic en meerdere achter de kiezen sloeg en toch 102 jaar haalde.
Pitlochry onthaalde ons met plenzende regen. Weliswaar verwacht. Ten dien einde had ik mij namelijk tijdens de solden een super-regenjas van Jack Wolfskin aangeschaft. En ja hoor, het water liep van mij af als ware ik een otter, of een zeehond (die in een volgend stukje ter sprake zal komen).
Door Jo Clauwaert, visserij-reporter bij uitstek, vond ik het noodzakelijk om de stuwdam van Pitlochry te bezoeken. Daar zijn namelijk zalmtrappen. Deze diertjes, o zo overheerlijk geserveerd op een Schotse teljoor, moeten namelijk stroomopwaarts het vasteland beklimmen om diep in het binnenland hun eieren te produceren en te laten bevruchten door mannetjes die de moed en kracht hadden hetzelfde traject te volgen. Soms ben je blij een menselijk zoogdier te zijn.
Desalniettemin, een roker zijn heeft zo zijn voordelen. Je metgezellen zijn in een gebouw bezig filmpjes over de zalmtrek te bekijken. Jij bent buiten in de gietende regen, deskundig je peuk droog houdend. En plots zie je een deurgat, daarachter een observatievenster. En ja, toen ik daar stond, samen met 3 Duitse toeristen, verscheen een zalm voor het raam. Met bolle verbaasde ogen keek hij even rond, ongetwijfeld denkend: die Duitsers blijven maar komen. Waarna hij vervolgens, met een duidelijke knipoog in mijn richting, wegschoot naar de volgende trap, het paaien tegemoet. Moet ik jullie zeggen dat mijn reisgenoten dit verhaal niet geloofden? Dat ik het geluk had in de eerstvolgende herberg die Duitsers als levende getuigen te laten vertellen dat we een zalm zagen, zooo groot?
Maar Pitlochry had nog meer in petto, nl. de kleinste whisky-distillery in Schotland: Edradour! Aah, ik ben definitief een fan. Een flink gebuikte baardige in kilt gehulde ervaringsdeskundige laat je zien hoe Scotland’s finest wordt geproduceerd. Geen industrie, na honderden jaren nog steeds ambacht. Het proeven is als het spreekwoordelijke engeltje op je tong. Dit noodde mij tot aankoop van een zeldzame fles, in Belgenland niet te vinden.
En zijn gevleugelde uitspraak zal ik in onderwijsmiddens nog vaak gebruiken: “Take your time, but hurry!” Of was het omgekeerd?

Schotland

2011-07-24T11:22:00.000-07:00

Hier volgt het begin van een door verbeelding vertekend reisverhaal.
Op weg naar Schotland. Een land beladen met mysteries, heroïsche gevechten, sporen van Vikings, barbaren en Romeinen, raadselachtig gesculpteerde stenen, heiligdommen de Kerk ondermijnend.

Wat verwachtte ik eigenlijk, bij het begin van dit avontuur? Uiteraard verdiepte ik mij in de geschiedenis van de Schotten, die uiteindelijk hun Bloody Mary (great cocktail), Queen of Scotland moesten vaarwel zeggen. Hoewel desalniettemin de British Royals zich nog steeds vermeien in hun Schotse roots, geen gelegenheid laten voorbij gaan om in “kilt” de paparazzi te charmeren, elkeen achterlatend met de vraag of al dan niet de Koninklijke juwelen met een ordinaire onderbroek beschermd worden.

Na enige minuten reeds werd deze culturele belangstelling onverbiddelijk gewist door de nabijheid van de zee.

Op weg naar Schotland dringen we binnen in de reusachtige buik van de nachtboot van IJmuiden naar Newcastle. “Boot” blijkt een belediging. Het is een schip, een reusachtig complex, een kleine stad, een uit menigvoud verdieping bestaand stalen bouwsel. De pikante rekening bezorgt ons een minuscule cabine, geen raam, onder zeeniveau. Spannend. Ik wist toen nog niet dat de terugtocht ging verlopen met 8 Beaufort. Ik kom hier niet meer op terug, toen zalig in slaap geschommeld namelijk, hoewel mijn medepassagiers niet dezelfde mening waren toegedaan.

Enfin, mijn verwachtingen. Mijn gevoelens wierpen mij terug naar de allereerste keer dat ik op een schip stond. 5de leerjaar, mijn schoolmeester was mijn vader Meester Walgraeve, het schema van dit waagstuk: van Breskens naar Vlissingen. Oneindig leek de wereld toen. Het was maar de Westerschelde, zo bleek achteraf. Maar het oneindig aanrollen van de baren, het machtige ploegen van het schip er doorheen, het opspattende schuim voor de boeg, waar we mochten postvatten…
Sindsdien was ik steeds weer gefascineerd door de zee, door de nabijheid van water.

Schotland was voor mij het terugvinden van de rust door het water, de lieve kleuren, de grauwe onvoorspelbaarheid, de ingrijpende aanwezigheid, de vruchtbaarheid, de alomtegenwoordigheid van het water. In Schotland is het water je trouwe metgezel.

Iedere bocht die je rondt openbaart een nieuw Loch. Ieder Loch brengt je ook zijn eigen vissers, als je tenminste de moeite doet om een klein haventje te bezoeken. Natuurlijk zijn er de restaurants, “fresh seafood”. Maar ook zijn er de getaande quasi tandeloze kerels die deze zeeproducten op gevaar van lijf en leden aan wal brachten. Die menen je in het Frans te moeten aanspreken omdat je uit België komt, die proberen te zeggen “bondzjour, kemmon toe va’. Die je na 36 uur non-stop drinken je eerste Gaelic-woord aanleren: “gloichk”, wat dus “idioot” betekent, waarbij de woordvoerder in kwestie geheel zichzelf bedoelde. Hoop ik begrepen te hebben.

Oh wat houd ik van dergelijke romantiek! Mijn droom om ooit eens mee te varen met een vissersboot, allen die willen te kaapren varen moeten mannen met baarden zijn. Ik ben er helemaal klaar voor.

De Schotten hebben een grote traditie in de visserij. Ooit voeren ze de woeste baren tegemoet om zalm te vangen. De realiteit is helaas anders. Schotse zalm wordt tegenwoordig gekweekt in “farms”, Schotland is nu na Noorwegen de grootste producent van gekweekte zalm. Toch is het maar de vraag of het de plaatselijke bevolking ten goede komt. De nieuwe industrie wordt gecontroleerd door multinationals als Unilever, Booker Mc Connel en BP. Maar bijvoorbeeld in het vissersdorp Achiltibuie zijn velen door de industriële productie van de zalm werkeloos geworden. De traditionele levensvormen van het dorp zijn grondig overhoop gehaald.

Oeps, daar gaat de romantiek.

Maar, lieve lezer, wat de industrie niet van Schotland kan afpakken is de magie. Het Mystieke. De door wolken bezwangerde landschappen stemmen je tot weemoed, de zonnige door talloze schapen overspoelde “green pastures” brengen de zon in je hart, de kleine haventjes met de dappere niet afgevende vissers bepalen het pittoreske. En wat ze daar op je bord brengen…

Jammerlijk is het uitzicht van dode, afgeschreven vissersboten, symbolen van goede tijden toen Schotse zalm nog volop op zee werd gevangen. Wrakken als restanten van vroeger.

Schotland is Highlands en strijd. Zowel de minuscule Mel Gibson als de grote William Wallace. Fierheid, Scotland the Brave, het toch niet beseffen van het unieke landschap, “Well, you’re right. We shouldn’t take these views for granted” vertelde mij een nog helder denkende autochtoon in het totaal overbodige plekje Auldearn.

Maar zowat iedere dag aten we zalm, schelvis, zeebaars. Schotland, ondanks zijn miljoenen schapen, is onverbrekelijk verbonden met de visserij, het verkennen van woest golvende zeegronden, de straffe verhalen bij de whisky en de Haggis.

En vooral, de Schotten zijn veruit de vriendelijkste mensen ter wereld.

Dat ook Karel er niet meer is...

2011-07-06T05:35:00.000-07:00

Post mortems schrijven wordt meer en meer mijn deel. Steeds indringender in mijn geest wordt het besef van vergankelijkheid. Van nederigheid ook, na onze dood wat mooie woorden, later sporadisch nog wat spitante anekdotes in een tooggesprek, zorgvuldig gefilterd want over de doden niets dan goeds.

Dat ook Karel er nu niet meer is… Was hij een vriend van mij, ik weet het niet, wat is een vriend. Wel weet ik dat we elkaar vantijds flink in de haren vlogen, zeker als Koning Alcohol erbij was. Kassei tegen kassei, weet je wel. De scheldwoorden vlogen heen en weer. Maar telkens kwam het weer goed, er was en bleef wederzijds groot respect.

En natuurlijk mateloos zwanzen en zeveren, elkaar de loef afsteken met spitse vondsten. Karel met zijn prachtige Gents, taal waarin elke “pun” nog veel leuker wordt. Regelmatig ook, als het serieus werd, in vlekkeloos Nederlands, met die prachtige zegging van hem. Zoals vele toeschouwers hem mochten bewonderen in zijn uiteenlopende theaterprojecten. Ja, voor Karel was het “theater”. En op Tequila, zijn scherpe perfect voorbereide gesprekken met mensen van allerlei slag. Politiekers, sporters, artiesten, Karel kon je niet vloeren.

Wat het toneel betreft, ik had nooit het voorrecht door Karel geregisseerd te worden, noch met hem te acteren. Maar de drie keer dat ik al het geluk had te mogen meespelen bij Vooruit vond hij een moment om mij op te zoeken. Soms vond hij een voorstelling waardeloos, tja, Karel had zo zijn criteria. Maar hij nam mij bijv. eens apart en zei: “Mannekeu, da woas hier moar en strontspel zulle. Moar gij, gij zijdt gemoakt veur de plankeu. Ge ziet dadde, ge voelt dadde, ge stroalt dat uit”

Ja, ik zal hem missen. Ik zag hem af en toe, wenste soms dat ik achter een hoek kon wegduiken de laatste maanden, maar toch was het telkens weer zalig met deze erudiete, messcherpe, mijn-soort-cynische, hyper-getalenteerde Deinse Reus te mogen samen zijn.

Dat ook Karel er niet meer is…

Allez VOORUIT!

2011-07-05T04:34:00.000-07:00

Toneel of theater, I couldn’t care less. “Theater”, vermoed ik, wordt bedreven en aanschouwd door vreselijk slimme mensen. Hoe minder je er van snapt, hoe beter het stuk is. Zelf ben ik te dom om de diepzinnige boodschap van naaktgewijs urinerende figuren op een podium te begrijpen. Wildplassen lukt mij trouwens alleen als er niemand in de buurt is, en dan nog in een vrij benevelde staat. Laat staan in het aanschijn van een zaal waar zowat 80 mensen zitten, waaronder 3 recensenten van De Morgen. Plassen voor subsidies, ik zou het niet kunnen.

Toneel daarentegen! Mooi woord. “De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel”. Dit citaat, weliswaar zeer filosofisch bedoeld, schetst perfect hoe het is als je mag tot een toneelgezelschap behoren.

Je krijgt je rol. Oei, amai, hoe zal ik deze teksten in dit versleten brein rammen. En toch ben je intussen al aan het denken. Mijn personage, hoe zit ie in zijn vel. Hoe is zijn houding, hoe voelt hij zich tegenover de situaties die op hem afkomen. Gelukkig is er steeds weer de regisseur die je personage kan plaatsen, schetsen. Eens je dat mee hebt komt het allerleukste: je mag zelf de lijntjes inkleuren! Je mag van alles uitproberen, er komen correcties, ook van mede-acteurs natuurlijk. Maar steeds liefdevol en meedenkend.

En na vele maanden is er dan de première. De spanning in de catacomben is te snijden, de regisseur geeft nog wat bemoedigende woorden, telkens weer zal het een schitterende première zijn. Dikke Merde!

Vreemd, mijn bezorgdheid gaat in Vooruit nooit naar mezelf. Neen, de spanning is: hoe gaan WE het fiksen? Hoe gaan ZE (jullie dus) reageren? Wat gaan ze zeggen daar in de Palace, na het stuk? “Mja, nie mis hé” (= we vonden het peirdeslecht), “dingske heeft machtig goed gespeeld, hé zeg” (= familie of vrienden van desbetreffende acteur), “Goed hoor, maar zelf zou ik hier en daar andere oplossingen gezocht hebben” (gefrustreerde regisseur die zelf niet gevraagd was), “Awel merci, ’t was écht de moeite” (= voor die doen we het)

“… en krijgt zijn deel” De lof van wie kwam kijken is uiteraard een opsteker die je nooit vergeet. Maar het “deel” dat je krijgt is de onvergetelijke band met mensen met wie je ooit op scène stond, de spanning die je deelde, de talloze peuken samen in die gang. Het besef, als ik hier nu niets zeg zit heel die zaal hier te kijken en te wachten, maar mijn tegenspeler zal mij redden. Het is een spanning die je niet kan uitleggen aan iemand die nooit op de planken stond. Maar je staat zo dicht bij elkaar, je steunt elkaar, je moedigt elkaar aan als een scène efkes de mist in ging.
Toneel, ik kan het niet meer missen.

Jan Hoet en ik

2011-06-09T12:29:00.000-07:00

Restaurant Apicius van Willy Slawinski in Gent.

La qualité d’une table est à la fois pour le gourmet qui l’honore: plaisir des yeux, réjouissance de l’esprit et flatterie de bonne bouche. Dat was zijn motto.

We spreken hier van ver terug. Nog geen kookprogramma’s op TV, noch Huysentruyt noch Goossens. Laat staan de reality would-be koks.

Slawinski was een genie. Geen bloem, boter of room gebruikte hij. Eigen kruiden, pure smaken. Een beekje kabbelde doorheen het restaurant, een verweerde sloep lag te kijk in een glazen sarcofaag. Hij was zijn tijd jaren vooruit, hij overleed op 44-jarige leeftijd in 1992.

Ik had het onvergetelijke genoegen daar een paar keer te tafelen met Jan Hoet. Pas op, ik maakte nederig deel uit van het selecte gezelschap. Maar toch, menig woord gewisseld.

Ik heb er moeite mee dat Jan Hoet een “kunstpaus” genoemd wordt. Een paus is op zichzelven een vermolmd kunstmatig in leven gehouden instituut dat in functie van oude doctrines vantijds een document afscheidt dat middeleeuwse waarden probeert te reïntroduceren.

Jan Hoet wil niet bepalen wat wij mooi of “kunst” moeten vinden. Hij haat juist doctrines, veegt er vierkant zijn euh broek aan. Neen, hij wil niet de allernieuwste onbegrijpelijke kunstvorm als een “hype” lanceren. Jan Hoet bestaat geheel uit passie. Ik denk zelfs dat hij van een bokswedstrijd nog meer uit de bol gaat dan van een kunstwerk.

Jan Hoet wil al heel zijn leven maar één ding: bewonderen. Zijn oog en hart staan steeds open voor schoonheid, poëzie, levenslust, droefenis. Zijn criteria gaan voorbij al de dikkenekkerige m’as tu vu kunstrecensenten. Zo maakte ik mee dat hij op een kunstveiling de hoogste bieder was voor een glazen ietwat Venetiaanse kleurrijke vis van zowat 40 cm. Toen ik de euvele moed had hem met zijn aankoop te confronteren riposteerde hij verontwaardigd: “Maar allez manneke, ziet ge dat niet. Ja, dat vakmanschap alleen al. Maar allez jong, die kleuren, die vorm, dat is toch pure poëzie, zuivere levensvreugde?”

Jan Hoet heeft mij geleerd in het alledaagse schoonheid te ontdekken. Iedere dag weer geniet ik ervan. En ik schreef dit stukje wegens zijn interview in den Humo. Eindelijk eens ene die de waarheid durft te zeggen

Emmylou Harris en ik

2011-06-02T17:13:00.001-07:00

“Neen en nogmaals neen, mevrouw, dat kan ik echt niet doen” antwoordde ik aan Emmylou toen ze me dringend inviteerde om haar te vergezellen naar haar somptueuze suite in de Brugse Rand.

“Jij was toch die kerel die op de parterre zat, Even, stoel N 10, jij observeerde mij constant met brandende smachtende blikken?” prevelde ze.
“Misschien, mevrouw, keek ik wel naar de handgrepen van die briljante gitarist naast jou”, antwoordde ik aarzelend, mij geheel bewust van de lichtelijk jaloerse blikken van de dame aan mijn zijde.

"En ge lijkt geweldig op Gram Parsons" probeerde ze. "Moest ge lang haar hebben en een echte baard in de plaats van die onnozele sik, geen modieuze bril, normale voddige hippie-kleren in de plaats van die G-Star Raw t-shirt en die broek van Hilfiger, wel: ge kunt zijn dubbelganger zijn."

Toch wel enigszins geraakt sprak ik: “Pas op, mevrouw, het verbluffende gemak waarmee uw stem nu eens hees dan weer helder via de meest onbereikbare tonen in uw prachtige songs feilloos en vol gevoel doorheen diverse toonladders dwarrelt doet mijn zenuwen zinderen van mijn linker grote teen tot in mijn rechter oor.

En ja, uw a-capella song met die fantastische venten die uw Red Dirt Boys zijn soigneerde mijn ruggengraat tot en met schedelbasis op een efficiëntere manier dan mijn osteopaat in 3 sessies van 39 euro per keer. Zou ik trouwens op deze basis een stukje van de prijs van mijn ticket kunnen terugvorderen bij de mutualiteit?

Ook moet ik toegeven, dat steeds weer sensuele rukje met uw linker elleboog liet mij niet onberoerd. Over here in Belgium we call it: “To do a Philippe Gilberke” Dat wil zeggen, ge doet al een uur de kop, en het wordt tijd dat er eens iemand overpakt. Maar neen hoor, je bleef het zelf doen, ja ik had het lastig om niet naar voren te stormen om je te helpen.

En was ik een voet-fetisjist, dat ritmisch stampende rechtervoetje in dat kinky zilveren botteke, ik zou er geheel voor vallen.
Ook uw formidabele cool, een warme Ice-Queen, kon mij ontroeren, zeker uw ode aan de alom betreurde (en uw lieve vriendin) Kate Mc Garrigle.
Feitelijk zijt ge ook de meest sexy grijze stoot van 63 jaar die ik ooit in mijn leven zag.
Maar om mij binnen te doen gaat ge nog met straffere toeren moeten afkomen”

Na deze ferm uitgesproken woorden strompelde Emmylou mistroostig vanuit het Concertgebouw via de Foor naar haar limo, met intussen in het kopke ongetwijfeld reeds een embryo voor een nieuwe song.
Fier wendde ik de steven naar Waregem.

Gedaan met stoefen op Bruno & friends!

2011-05-15T06:37:00.000-07:00

Een mens kan niet blijven stoefen, toch?
Gewoon wat tekstfragementen uit de nieuwe cd Walking on water van Bruno. En nee, ik heb geen aandelen.

“I don’t want to kill the mood
I’d be more joyful if I could
But now the time has come to say goodbye
With a handshake and a laugh
A hyena’s autograph
And no promise that could easily be a lie” (By & by)

“I burned all my bridges
And in the process I took a fall
Got ninehundred and twenty five stitches
And in hot weather I can feel them all.” (Walking on Water)

“Like a sunset and the morning
Like a polar bear in Spain
We’re no match that’s made in heaven
But we’re endless just the same” (Endless)

Zelfs uw dienaar zit zonder woorden als hij deze lyrics hoort. Om maar over de muziek te zwijgen…

Haar en ik

2011-05-02T09:26:00.000-07:00

Zag u ook hoe would-be next president Donald Trump subtiel te kakken werd gezet door Obama? Ik vermeide mij uiteraard in het groene lachje van deze racistische hyper-kapitalist, maar zoals vriendje Le Pen zou zeggen: dit was maar een detail in de wereldgeschiedenis.

Geschokt was ik echter te moeten observeren waar het hoofd van Trump mee getooid was. Akkoord, toen ik 6 jaar oud was bekeek ik met afgunst de muts van Davy Crockett: een argeloze das, bever, enfin een mij onbekend zoogdier, was uitgehold en sierde met bengelende staart de edele kop van mijn jeugdheld. Maar wat op de kop van Trump lag, zo goedkoop zeg. Niets heroïsch. Op zowat iedere Interstate in de US ligt het wegdek er vol van. “Roadkill” heet dat daar.

Het moet toch mogelijk zijn in de States een ervaren advokaat in te huren die mits een fiks percentage een astronomische schadevergoeding eist van de kapper in kwestie? Een “toupee” heet dat daar. Bij ons heeft een kapper met “toupee” inderdaad veel BV’s over de vloer, maar qua pruiken zijn ze hier toch sterker.

Mijn trouwe lezers weten allicht dat het bovenste gedeelte van mijn omvangrijke schedel die al die hersenen moet bedekken weinig of geen haar bevat. En ik ben daar fier op. Allereerst beschikt mijn door ieder beminde pa sinds mensenheugenis over hetzelfde kapsel. Wie op zijn vader lijkt siert de moeder, zei mijn meetje.

Vervolgens verzekerde mijn vroegere huisarts mij dat kaal zijn een teken is van grote viriliteit. Ik geloofde de man graag, hoewel Dr De Maesschalck misschien ietwat bevooroordeeld was want zelf zo kaal als een biljartbal.

Kaal zijn heeft tal van voordelen. Als het regent wordt uw haar niet nat. Ge moet het niet kammen. Op mijn leeftijd eerder de wenkbrauwen. Dus niet naar de kapper. Ge moet geen shampoos kopen om dan in vertraagde film voor uw spiegel te staan en met uw haar te schudden. Tevreden en zelfvoldaan glimlachen na het aanbrengen van de juiste gel, haha. Een vlieg die in de zomer landt verlaat gedesoriënteerd die barre woestenij, de mug geraakt niet door die gelooide (en gebruinde hm) opperhuid.

Maar wat ik in feite wilde zeggen: een politicus met een pruik, die is toch niet te vertrouwen? Die is al nep voor hij begint.

En als ik over “haar” ook nog iets mag zeggen: ze vindt hare kletskop zalig. Né.

Walking on water...

2011-04-29T10:39:00.000-07:00

Make no mistake, lieve lezer. WALK on water was de eerste superhit van de onvermijdelijke handjes-man Regi en die madam. U weet dat ik mijn gifspuit niet eens wil bovenhalen voor dit product.
Walking on water was in feite het patent van ene Jesus Christ
http://www.bcbsr.com/survey/jcm3.html
Als er een dvd van bestaat, laat maar komen Pixar.
Walking on Water is de nieuwe cd van Bruno Deneckere. En dendezen was bevoorrecht getuige van de première. De Club van de AB in Brussel was afgestouwd vol.
Vol met echte liefhebbers van de muziek van Bruno en vrienden. Vol volk dat op den duur zijn eigen zweet begon te rieken. En terecht. Natuurlijke geuren, hé. Geen m’as tu vu.
Volslagen naturel was het concert van Bruno en companen. In vorige blogs ging ik mij al te buiten aan complimenten over deze sjarels. Spijtig!
Ik heb namelijk geen overschot meer om te stoefen. Steeds weer een plezier voor oog en oor om die doorvorte briljante mensen bezig te zien. Hoe Bruno ze steeds weer uitdaagt, hoe ze naar mekaars handgrepen zitten te loeren en hoe Bruno er af en toe graag mee rammelt. Dit alles met loepzuiver genadeloos gestemde instrumenten waar geen gefoefel mogelijk is.
Deze keer bespreek ik geen individuals meer, de groep was een onstuitbare geöliede machine die recht naar Nashville opstoomt.
Toeme toch, zijn die gasten (en pak ook nog eens bijv. Derek erbij) niet in het verkeerde land geboren?
“Wow, I could have sworn they were from Nashville” schreef mij een Amerikaanse vriend.
Hoewel ze niet in de country kunnen worden vastgepind.
En den Bruno zelf was scherp, sprak soms zelfs 5 woorden na mekaar. Zijn grijns en gitaar brachten echter de bende in vervoering.
Op water wandelen moet hij niet om te schitteren. Maar moesten al die gasten nu ne keer wat meer pretentie hebben? Zich inlikken in de juiste kringen?
What the heck..
Gelukkig voor ons staan ze op vaste grond.

Ouder worden

2011-04-21T08:34:00.000-07:00

Voorheen had ik het nooit geloofd, lieve lezer. Als jongeling beschouwde ik mijn levensverwachting zo ergens rond de 45. Héél oud, tijd om het leven vaarwel te zeggen want wat kon er nog meer komen.
Het is het leven zelf dus, dat blijft komen.
Terwijl ik dit schrijf beluistert deze weldra 60-jarige The Ramones. Het schuimt weer in mijn bloed, van de keren dat ik ze mocht meemaken blijft vooral hun optreden in… Avelgem!! Samen met een piepjong Filipke, later een bluesfreak en –kenner. Luidste optreden dat ik ooit meemaakte. Voske, drummer van de “Machines” en ikzelf stopten de vingers in de oren om te horen welk nummer ze in feite speelden. Enfin, over die onmiddellijk daarna failliet gegane organisatie zouden we een klein boekje kunnen schrijven, maar: unforgettable it was!

Maar ik dwaal af. Ouder worden was mijn uitgangspunt.

Nooit verwachtte ik dat ik in mijn leven zou opa worden. En toch, één zoon zorgde voor een tweeledig vrouwelijk nageslacht. Nooit verwacht dat Christa en ik dat zo heerlijk, een bijna niet te benoemen geluk zouden vinden. Twee prachtige kleindochters…

Ze waren voor het eerst samen bij ons op logement. We wisten het vooraf, de zo weinige keren dat ze bij ons zijn, daar gingen die twee engeltjes 200 % voor. Weerloze slachtoffers waren we, “gejost” werden we constant. “Wit brood” aten ze zogezegd, “korstjes eraf”. Jaja. Nee, bleek achteraf.
Vanaf 6 u des ochtends werden we meegesleurd in hun ontembare verwachtingen. Ieder uur rekenden die hellevegen op een nieuwe attractie. Door die twee samen in een vanzelfsprekend bondgenootschap werd ons leven compleet in beslag genomen.

Welnu, lieve lezer, hoewel we hier en daar even foeterden waren het heel leuke dagen. Ouder worden geeft je natuurlijk de kans om een paar dagen volledig die drollies te animeren. Hen per uur zodanig af te peigeren via rollenspel, wandelen en talloze speelpleinen, dat ze om 19 uur uitgeteld zijn.
Rust, denk je dan. In feite, ja. Zo was het wel. Maar avond en nacht blijf je onbewust gefixeerd op die “babyfoon”. Een zucht, een klein nachtmerrietje, je veert recht in je bed en luistert. Gaat heel stil even kijken.

Ouder worden. Laat ons vergeten wat voorafgaat. Ouder worden is voor ons: twee ongelooflijk lieve liefhebbende schone meiskes die ons graag zien.
En de bedenking: gaven we in feite evenveel aandacht aan onze eigen kinderen?

De Ronde

2011-04-12T10:02:00.001-07:00

Doelbewust heb ik gewacht tot de laatste aflevering van De Ronde. Eerst was het een hype, Vlaamsche humor werd verwacht: ‘Da miendje nie’, ‘In de Gloria’ in de overtreffende trap. En dat werd het inderdaad, volgens mij. Maar toen daalden de kijkcijfers.

Tandenbijtend zweeg ik, goedkeurend ook: die kijkers van “Komen eten”, “Wie kiest Pieter en zijn lul” (weet de juiste naam niet), “Onnozelheid troef”, enfin, die kijkers dus, haakten af. Lezersbrieven die zeiden: te langzaam, teveel verhaallijnen, oh schande een kakkende dwerg…

Heel lang al heb ik een passie voor de koers, vooral dan voor de Ronde van Vlaanderen. Nu pas, door die serie, vroeg ik mij af waarom.

De Ronde van Vlaanderen is een metafoor voor de principes waarmee ik opgroeide. Werken moet ge, niet opgeven hé. Slaat het tegen, stel u recht en herbegin. Wroet en ploeter, na een bergop komt een bergaf. Er zijn mensen die je aanmoedigen: haal er je kracht uit. Wie je minacht en uitfluit: och here toch, laat ze doen. Er komen schone wegen, de wind in ’t gat, en soms slechte banen tegen de wind in. “Nie pleuje” en ge geraakt er ooit.
De geschiedenis van de Ronde staat bol van verhalen die passen in de Vlaamse arbeidsethiek, romantiek, droomwereld. Wat is een “Flandrien”?

De TV-serie “De Ronde” is absoluut een meesterwerk. Enerzijds is er de hectiek, het jachtige compromisloze voortjakkeren van de renners, de tegenslagen en de triomfen, vedette of loser, de geldelijke belangen, de VIP-cultuur.

Anderzijds is er het leven zelf. Honderdduizenden kijken naar de koers. Maar heel traag zijn er ook honderdduizend verhalen die parallel verder kruipen. Dat ene kijkcijfer-hoogtepunt is voor velen maar een komma in de marge. In het decor van de koers spelen zich veel belangrijker zaken af. Een dubbelzelfmoord, een dolgedraaide racist, fuivende vluchtmisdrijf-leraars, spanning in de regie-kamer, teveel om op te noemen. Stuk voor stuk verhalen uit het ware leven die genadeloos doorlopen, net zoals de koers.

Jan Eelen is een genie. Zwart en dreigend is zijn visie op ons leven. Prangend, zonder medelijden maar met medeleven observerend, de Vlaamse volksaard. Van middenstander tot volksmens, we voelen ons ongemakkelijk bij zijn beelden. Onze zelfgenoegzaamheid wordt met een wreed scalpel blootgelegd.

De Ronde, onvergetelijk. En dit jaar Nick Nuyens die won: ja, past in het plaatje.

Polonaise!

2011-03-20T14:53:00.000-07:00

Volledig voorbereid trokken we ten strijde. Naar de Molecule Vedettenparade in Waregem. Totaal openstaand voor de Vlaamsche Volksaard. We simuleerden alvast op voorhand een paar polonaises in ons keukentje en livingske, kwestie van in the mood te zijn.
Bij aankomst, VIP zijnde, werden we overvloedig voorzien van Champagne, zo een glas of 8 minstens. Broodnodige preventieve verdoving, bleek alras.

Ook zal ik respect betonen voor de vreemde schare die zich daar verzamelde. Laat mij toe te zeggen dat ik eerbied heb voor iedere levensvorm des mensen. Nogal pervers observeerde ik mijn mede-zoogdieren. In alle formaten waren ze daar. Kubusvormige vrouwen, hier-en-daar-tand-mankerende venten, goedkope tattoos showende koppels, naast de VIPS. De Onderstroom. Dat vond ik overweldigend, mooi, droevig.

Voor de gelegenheid had men de geheel uit PVC opgetrokken professioneel sympathieke Jo Met De Banjo nog eens in mekaar gevezen. In de betonnen bunker, Waregem Expo genaamd, vond zowat iedereen die een micro voor zijn muil kreeg het nodig te zeggen: “Hallo Waregem!!”
Zo klonk het: HwellowwweaahWaaawegemmow Gem.

Een blijkbaar wereldberoemde Christoff opende het festijn. Wij, wachtend op het Vlaamse lied, werden meteen geconfronteerd met een overdonderende beat, een eenheidspap, boenke boenke echo. Volgde Jo Vally. Ook deze charmante bospoeper ging ten onder in een klankloze brij, gegalm en gebral. Ah? Dennie Christian? Hoeba hop hop hop, zelfde miserie.
Nooit verwacht dat de mensen op een schlagerfestijn op hun gat blijven zitten. En toch.

Maar goed, beterschap in zicht.
Na menige pint en geforceerde ambiance: een held uit mijn jeugd. Peter Koelewijn!!! Hopla, met enige moeite hossebosse tot recht voor het podium. Wat een afknapper. Weer dezelfde beats-moespap, bèreslecht.
Dan kwam dat foorwijf. Kort gerokt, totaal verlept en lelijke knieën. Laura Lynn. “Je hebt me duizendmaal belogen”. Moet een stomme vent geweest zijn. Tegen die vrouw wilt ge gewoon niet liegen.

Maar lieve lezer, tot nu toe was ik niet ontgoocheld. Verwachtingen waren nog steeds mijn deel. Want de grote Paul Severs was op komst.
Geef toe, “Zeg eens meisje”, zit in ons DNA.
Bummer!!! Er moest daar weeral zo’n drammerige beat geproduceerd worden om de pathetische performance van deze zichzelf in de kast houdende relnicht ietwat kracht te geven. De brave mens had twee wonderbaarlijke danseressen meegebracht. Zijn moeder en zijn tante, denk ik.

BZN was professioneel, enfin, wat je verwacht op een schlager–ding.
En meneer Willy De Gieter, na al de crap die hem vooraf ging, ja, de wijsgeer en levensdeskundige Willy Sommers, was de enige die mij kon begeesteren. En die ons eindelijk gaf wat we zo intens gerepeteerd hadden: polonaise.

Theater en liefde

2011-03-15T15:24:00.000-07:00

Hebben jullie dat ook soms? Dat de gepaste woorden spontaan komen om iets af te kraken? Iets slecht vinden, ah dat kan ik goed. Vitriool en sarcasme, helemaal mijn ding. Maar tot in je ziel proberen te beschrijven hoe mooi iets is, niet simpel.

Door toeval en sympathie kregen we de kans om de ultieme voorstelling van “The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-ups of Alabama” bij te wonen. Schone naam voor een theaterstuk, fier dat ik ‘m eindelijk in één adem kan opzeggen.

Het was in Melle. Gevoelig voor symboliek moest ik bij het binnenrijden van deze metropolische suburb meteen denken aan De Man Van Melle: “Inderdaad. ‘t Is werkelijk. ’t Is niet voor mij, ’t is voor mijn eenzaamheid”

Nog meer symboliek: Dit stuk werd ten tonele gebracht door de Compagnie Cecilia. Sinte Cecilia was de patrones van de muziek. En blind. Ook voor de liefde.

Oh ja, ik heb de recensies gelezen hoor. Mooi. Ze snappen er in feite meestal niks van. Dit stuk gaat op een pakkende, in-your-face!, ongenadig observerende wijze over de liefde.

Zelden, ik herneem: nooit heb ik de eenzaamheid van het beminnen zo moeten ervaren in een theaterzaal.
Zo vreselijk confronterend juist, de machteloosheid om samen een drama te verwerken. Zo pijnlijk herkenbaar: de onmacht van twee mensen, de woorden die ongewild keihard aankomen, totaal anders dan we bedoelen. Ik zal geen tekstflarden debiteren. Véél te mooi waren die teksten, niet te kaderen.
Maar ken je zo een situatie waar het vrouwke zegt “Moet ge nu weeral weg vanavond?” En ventje: “Zeg alstublieft hé, dat wist ge toch al een week zeker!!” Waarop met een luide knal de voordeur dichtvalt. En feitelijk wilde vrouwke zeggen: “Ik had wel graag ne keer nen avond met u gezellig in de zetel gelegen.” Zoiets op die goesting...
Onmacht. Ego’s die met zichzelf overhoop liggen.

Verdriet is altijd iemand anders zijn schuld...

Ik denk dat voor Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels het schrijven van dit stuk een soms pijnlijk louterende maar ook soms geestige beleving was. Want miserie is ook soms lachen.

En dan die geniale vondst om alles te kaderen in country en bluegrass muziek. Ja, die uitgelezen schare muzikanten kennen jullie, mijn lezers, wel intussen. Nils De Caster, Patrick Riguelle, Mario Vermandel, Pol Depoorter. En anders is er nog Wikipedia…
Maar die muziek maakt het dus extra… bijtend. In perfecte harmonie worden nummers gebracht die je naar de keel grijpen. Eéntje van de zowat 16:
http://www.youtube.com/watch?v=N_a4BU09GrU

Het was... époustouflant in 't Frans, mind-blowing in 't Engels, wreed wreed schoon in 't Vlaams.

Burnout & rimpels

2011-03-13T08:56:00.000-07:00

Ietwat zonder nadenken, los uit het hart, schreef ik om iemand te troosten:

“Iedere rimpel stempelt zijn eigen verhaal. Van lachen of van zorgen. Een gelaat is een boek, voor wie het lezen wil.”

Uiteraard vond ik mijn eigen bericht knap, literair, “mooi verwoord, Walgraeve”.

Een evident gevolg was dat ikzelf voor de spiegel plaats nam, aangepaste verlichting. Als ik de rimpels tel, dan heb ik zowat 178 verhalen voor jullie. Een gezicht als een oude afgetrapte schoen, die toch perfect aan de voet zit omdat hij al zoveel meemaakte.

Er zitten diepe kloven in dat muilke van mij. Ten dele geërfd van mijn lieve Pa, meester Walgraeve. Zelf ook leraar zijnde fronst ge vantijds uw wenkbrauwen, vol zorg, onbegrijpend soms, luisterend naar ouders, liefdevol doch onmachtig luisterend naar leerlingen. Meester Walgraeve heeft dat allemaal meegemaakt. Ik ook.

Andere groeven hebben met mijn kinderen te maken. Zijn het zorg- of leute-rimpels? In elk geval, ze zijn een grillig pad over mijn gelaat. Geen GPS die daar de baan vindt tussen geluk en droefenis. Vandaag ben je ontgoocheld, droevig, je mist ze. Rimpel. Morgen ben je fier en pak je uit met hun eigen keuzes.

Tot spijt van wie het benijdt, lachrimpels en geluksrimpels heb ik menigvoud. Merci, vrouwke!

Tja, die burnout. Uitgebrand? In een vorig leven had ik een houtstoof. Bijna uitgebrand? Geen probleem. Wat eik of es erin, efkes blazen, weer brandde het vuur.
Wat mijn job betreft vind ik even die houtstoof niet meer. Rimpels.

Welke houtblokken brengen mijn stoofke weer tot leven? De school als instituut? Ik zou nu willen in heel kleine letterkes schrijven en zeggen: Neen. Dat is voorbij. Nog kleiner: spuugzat. Lieve lezer, houdt u klaar voor petities als ze mij buitensmijten. Maar ik herhaal: SPUUGZAT! De school althans. Maar!!! Geef mij leerlingen. Geef mij de kans om mijn rimpels aan die jonge mensen alle 178 stuk voor stuk uit te leggen, vakkennis bij te brengen maar ook het leven.

Die jongskes zullen de houtblokjes zijn die dat stoofke hopelijk brandende houden.
En mijn muilke, ze weten welke verhalen er achter zitten.

Burnout-mens smeekt om houtblokken.

Bruno, Nils & co

2011-03-06T05:17:00.001-08:00

Dank zij Kris Verleyen konden we vroeger in de Brielpoort in Deinze onvergetelijke optredens beleven. Later werd het, tot vreugde van de omwonenden, stil aan de Leie. Dodelijk stil. The Music died.
En toen verschoof het epicentrum naar de Rekkelinge, van een rivier naar een beek, de decibels in verhouding. Filip Van den Poel leerde ons de zaal kennen met Little Victor, wreed mooi bluesconcert. Ook wereldnamen als Philippe Catherine en daarna Jef Neve bezorgden de stemmige zaal de status die ze verdient. Kultuurschok, de jongskes, nemen met terechte fierheid de fakkel over. Ze brengen de muziek weer naar Deinze, hanteren ook hoge kwaliteitsnormen. Koesteren, die mensen.
Opgetogen parkeerden we de limo, reeds zeker van een geweldig concert. We kennen ze immers intussen: Bruno Deneckere, Nils De Caster & co.
En zie, we kregen een smakelijk aperitief voorgeschoteld. Theo Dewitte, ook soms “Attic”. Zeer aangename stem, mooie eigen songs, prachtige covers. Daar zit wat in, in die jongen. Voor insiders: Arsène Weba zou zeggen: in Gent én in Deinze…
Maar dan kwam de hoofdschotel. Bruno & vrienden. Bruno, liefdevol over zijn gitaar gekromd, vantijds een schaarse lach vol binnenpretjes, een stem die snijdt en zalft, heerlijke songs. Ik vermoed bij Bruno ook een door schuchterheid gevoed sarcasme, een hunker naar erkenning en er anderzijds bang voor zijn. Maar op dat podium, met die gitaar die deel uitmaakt van zijn lichaam, zie je hem leven. Voelt hij zich zeker. Hij weet hoe goed hij is.
Praten doet hij zelden met zijn mond. Maar constant is hij via zijn muziek in dialoog met de weergaloze Nils De Caster. Soms weemoedig, soms opgewonden en hitsig, soms grappig, communiceren hun zonder meer briljant gehanteerde instrumenten.
Nils beschikt over een charismatische grijns waarmee hij binnen een paar seconden de zaal inpakt. Tussen de nummers door nonchalant, lacherig, ’t is hier een fluitje van een cent. Maar als de song heel stilletjes aanzet, komt hij erin geslopen, eerst discreet, dan wat nadrukkelijker. Viool, mandoline, pedal steel guitar, backing vocals.
Ieder nummer groeit, zwelt aan, kruipt weer in een schelp. Vier geweldige muzikanten vinden elkaar, vullen elkaar aan, elk vindt een plekje om in te springen.
Weer vroeg ik mij af: bestaan er mooiere dingen in het leven dan te mogen genieten van bescheiden, virtuoze, door het leven gerijpte muzikanten, waar je ziet dat het speelplezier het belangrijkste is.
Iedere dag is voor ons hier een cadeau, maar gisteren was het wel een heel mooie.

Pluisje

2011-03-04T04:30:00.000-08:00

Toen ik op Facebook een song van Gainsbourg postte, “Vieille Canaille”, vroeg een Amerikaanse FB“vriend” zich af: ‘Gaat het er tegenwoordig zo aan toe in België?’.

Dat was even schrikken. Lucien Ginsburg is immers al 20 jaar overleden, zoon van Joods-Russische ouders, en was Fransman. In de clip is hij geheel zichzelf, lijkt onder de invloed van… vanalles dus, absurde beelden met een nep-soldaat op de achtergrond. Een Fransman zeg! Geen Belg hoor! (spijtig...)

In een pissijn ergens in Arizona vroeg een lieve autochtoon mij waar ik vandaan kwam. Bijbedoelingen had hij niet. Toen ik “België” antwoordde vond hij dat echt geweldig en om mij te plezieren zei hij “Da’s toch een deel van Parijs, hé”. De gezonde straal sputterde even.

Je zou kunnen zeggen dat vele Amerikanen naïeve imbecielen zijn. Hun navel is het centrum van de wereld. Niet-Amerikaanse landen zijn “foreign”, wie van daaruit probeert de States binnen te komen is een “alien”. Een ET.
Hebben ze gelijk, of niet?

Amerikanen hebben doorgaans een bijzonder vriendelijke ingesteldheid. Wellicht niet altijd oprecht, maar het is toch plezanter dan de stugge wantrouwende houding die wij Vlamingen tegenover elkaar genetisch bepaald handhaven. Al eens in een lift gestaan met 5 mensen die je niet kent? De stilte is oorverdovend, blikken gaan alle kanten uit, geen contact, oef ik mag uitstappen. Een Amerikaan zoekt contact. Nog erger dan een Hollander.

Amerikanen hebben andere taboes dan wij. Op onze metro klappen venten over hun seksleven, daarginds praten ze over hoeveel ze verdiend hebben vorig jaar. Je inkomen: het laatste taboe in Vlaanderen.

Een doodgewone eetgelegenheid ergens in de States (geen Mc Donalds etc.): je komt binnen: “please wait to be seated”. Er wordt keurig gewacht, met enig geluk kan je zelfs een plaats kiezen, je hebt je eigen stralende ober: “Hi I’m Selma, I’ll be your waitress tonight”. Nogmaals, oppervlakkig misschien maar liever dat dan een gestresseerde knorpot wiens privéleven mijn avond ten dele verbrodt.

Pas op, dit is geen lofzang op de US of A. Eerder een vorm van bezinning. Hoe komt het dat men ginds geen of een vreemd beeld heeft van ons landeke?

Allereerst zijn we dus maar een voorschoot groot. Een pluisje als je het op de States plakt. Wat weet de buitenwereld over ons? Wat weten wij over bijv. Mongolië (1564116 km², hoofdstad Ulaanbaatar), Columbia, … the USA? Als we er zelf niet waren, en dan nog, dan vormen we ons beeld over landen en culturen via de media. Zij dus ook...
En als jij “iets deed in de media”, hoe zou jij berichten over ons “pluisje”?

Quality time

2011-02-12T03:23:00.000-08:00

En zo geschiedde dat ik mij naar onze, voorlopig nog, hoofdstad begaf om er een concert bij te wonen. Na een half uur rondrijden in ranzige zijstraten die mij doorheen Marokko, Turkije, Kameroen en Albanië voerden besloot ik alsnog te parkeren in een ondergrondse garage. Weliswaar budgettair onverantwoord, maar het veiligheidsgevoel mag de burger wat kosten.
De Orangerie van de stemmige Botanique liep aardig vol voor Wire, een eigenzinnig groepje dat destijds gemakshalve bij de Punk geschoven werd. Het stemde mij meteen tot nadenken dat ik hun eerste elpee kocht in 1977. De zoon aan mijn zijde kreeg die geweldige muziek erin geramd op 3-jarige leeftijd.
Bijgevolg was het publiek een bont allegaartje. Overjaarse ex-punkers, ex-punkers die het intussen tot kaderlid geschopt hebben, obligate arty-farty poseurs met hopeloos foute bandana’s, leraars, hier en daar een jonge dertiger.
Omdat ik nu eenmaal goed opgevoed ben betuig ik mijn respect voor het voorprogramma, een luidruchtig duo wier naam ik u niet wil verzwijgen: Madensuyu. Hun debuut werd in den Humo “een fragmentatiebom die in je gezicht ontploft” genoemd. Tjah. Hij bleef maar ontploffen en maakte geen brokken.
En dan verscheen Wire ten tonele. Coole kale bassist, leesbrilletje aan een touwtje op de brede borst bungelend. Kale gelooide drummer met het heerlijke pseudoniem Gotobed. Een jonge langharige montere gitarist. En dan de frontman. Een ietwat voddig ogende forens, je ziet ze op de vroege trein naar Brussel. Naar nergens starend poetsen ze hun brilleglazen met een vers gesteven zakdoek. Vervolgens plaatsen ze langzaam de bril weer op de neus en woelen moedeloos even door de schaars wordende haren. Punk.
Met een meteen indrukwekkend geluid trekt de groep zich op gang. Tegen mijn verwachtingen in eerder low-tempo. Opa komt iets later klaar, dacht ik begrijpend. Maar toch keek ik het aan met een mengeling van enthousiasme en mededogen. Ik zag Wire aan het werk, toch?
Toen greep de frontman zijn oude witte gitaar. Zonder enige waarschuwing knalde de Wire-TGV definitief uit de startblokken, van 0 naar 250 in twee seconden. Een volle greep naar de keel die ze niet meer losten. Frontman had ons goed liggen, bleek een punker in forenzen-vel. De indrukwekkende geluidsmuur deed hier en daar een trommelvlies uit het oor treden om een dartele piroutte te maken en tinnitus-gewijs fluitend het vertrouwde plekje weer in te nemen.
Vader en zoon schudden synchroon het kopje. Quality time, noemen ze dat.

Misbaarheid

2011-02-01T10:32:00.000-08:00

Vorige week wuifden we op school een toffe poetsvrouw uit. Pakkende toespraken, kartonnen gouden kroontje, “het zal nooit meer hetzelfde zijn”, je kent dat wel. Evengoed staat uiteraard de opvolgster klaar die binnen x-jaren ook zal blijken onmisbaar te zijn.

Nu ik in oktober de kaap van 60 zal ronden, nu stilaan het einde van een beroepsloopbaan opdoemt, wil ik even mijmeren over onze al dan niet vervangbaarheid. Zal iemand ons missen? Zal het langer dan uren, dagen zijn?

Vrees geen somberheid, misbaarheid is positief.

Make no mistake, het is niet omdat je niet gemist wordt dat je vergeten bent. Zelf streef ik er naar om te kunnen gemist worden. Beroepshalve probeer ik opvolgers te introduceren in mijn visie. De wereld moet blijven draaien. Tijd voor de jongskes. Maar daarom ben ik niet vergeten.

Ontmoetingen met oud-leerlingen: hebben ze mij gemist? Natuurlijk niet. Vergeten, ha, da’s iets anders. Ik geloof in de steen die Bram Vermeulen verlegde in een riviertje zodat de bedding voorgoed anders was.

Pas op, ik wil het niet hebben over emotionele dingen zoals vrouw, kinderen, ouders, familie. Dit om op geen zere tenen te trappen. Toch leerde het leven mij dat ook op die gebieden misbaarheid en “vergeten” niet vergelijkbaar zijn.

Wie zou ik missen, los van bovenvermelde emotionele toestanden?
Springsteen, Dylan, Cohen? Neen. Hun nalatenschap zorgt ervoor dat ik hen niet zal vergeten.
Mijn (ex-)collega’s? Kansen genoeg om contact te hebben, leuke gesprekken, … maar zal ik er wakker van liggen? En zij omdat ze mij missen? Serieus, neen toch?

Ik zal, voorbehoud privé zie boven, niet iemand missen denk ik. Maar wel de intense mooie momenten, de ongebreidelde humor, de gedeelde emoties. Kortom, het goed gevoel dat daarbij hoort.

En zo zal ik niet gemist maar ook niet vergeten worden. Denk ik zo.

Mijn Moeke 85

2011-01-22T07:23:00.000-08:00

Ons Moeke 85 jaar!! Ik ben toch juist hoop ik. Want eerlijk gezegd, verjaardagen en leeftijden heb ik tot voor kort nooit onthouden, of ook maar enige belangstelling voor gehad. Nu ik zelf de 60 nader begin ik daar toch wel anders over te denken.
Mijn jongste zusje Lientje vroeg mij om efkes deze korte toespraak te houden. Eerst heb ik wat geaarzeld. Moest mijn Moeke nu lichtjes dement zijn, dan was het gemakkelijk. Nog ne keer mijne preek van de Jubilee in Deinze-Kerk opzeggen, en klaar is Kees. Het zou totaal nieuw geweest zijn…
Maar neen hoor. Ons Moeke is gelukkiglijk nog steeds heel helder en stevig in haar kopke. Een straffe Madam!!
7 kinderen grootgebracht, zonder tegenslag waren het er nog een paar meer geweest. Moeke was in die tijd een speciale moeder. Een uit-werkende vrouw. Nu is dat normaal, tweeverdieners. Maar in die dagen was de plaats van de vrouw “thuis”, koken, wassen, kuisen. Ik herinner mij het tijdschrift “Bij de haard”, dat vrouwen aanspoorde om thuis te blijven, om minderwaardig zich onder te schikken aan “De Man”.
Bij ons thuis hebben we dat niet beleefd. Pas vele jaren later heb ik beseft dat onze ouders toen progressieve keuzes maakten. Er kwamen er bij ons “dienen”, vrouwen en meisjes die het huishouden runden terwijl Pa en Moeke gingen les geven. Moeke koos voor een beroepscarrière.
En wat voor een carrière. Vorige week nog had ik een gesprek met een dame op onze school die binnen 5 dagen op pensioen gaat. Ze zei:”Mw Walgraeve is uw Ma, hé. Ach, ik heb er zo graag bij gezeten. Ze was lief en zacht, en we hebben er zoveel bij geleerd.”
Hebben wij, de kinderen, geleden onder het feit dat onze moeder niet een moeder aan de haard was?
Ik kan alleen voor mezelf spreken. Ik niet! Voor ons moeke was en is nog steeds een 4-letterig woord zeer belangrijk: ZORG.
Zoals in “zorgen voor”. Ik denk dat niemand van ons ooit ook maar iets tekort had. Pa droeg daar natuurlijk ook toe bij, maar nu gaat het over Moeke. We waren altijd mooi gekleed, goed gevoed, mochten studeren wat we wilden, kregen alle kansen.
“zorg” komt ook voor in “bezorgdheid”. Angstvallig bewaakt ze nog steeds of haar man ( onze Pa), kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, schoonkinderen, het goed stellen. Steeds weer ligt ze wakker bij het minste probleem. “Bezorgd” zijn is haar mooiste eigenschap, maar waarschijnlijk ook haar kwelling. Ik vermoed vele slapeloze nachten…
Maar ons Moeke bezit een geweldige remedie tegen die “zorg”-toestanden. Haar humor. Het doet mij zo’n plezier als ik haar aan het lachen kan brengen, als ze zelf verhalen vertelt van grappige toestanden die ze meemaakten. Ook geniet ik als ik mag horen wat ze beiden, Pa en Moeke, met Gilbert Demaringo, monumentale huisvriend, mogen beleven. Daarom nog rap even zeggen: bedankt Gilbert, je bent een godsgeschenk voor onze ouders.
En nu eten…

Aye Proctology

2010-12-21T10:47:00.000-08:00

Voor sommige kwalen moet je “AAA” zeggen en duwt de dokter met een frisco-stokje je tong naar beneden. Voor andere wordt er met een “pilelampke” in je neus of oren licht geworpen. In al deze gevallen zal de geneesheer even brommen, “Mja, ontstoken”, en de obligate antibiotica voorschrijven. Wellicht wordt er nog even een ijskoude stethoscoop tegen je tengere borstkas en magere schouderbladen geplant, waarop na het herhaaldelijk diep ademhalen en de onvermijdelijk volgende hoestbui de dokter vraagt: “Rookt u?” Kan je mee leven toch?
Erger wordt het als er een maag- of slokdarmletsel vermoed wordt. Hola! Afspraken worden gemaakt, een discrete verpleegster bereidt je voor op wat komen zal. Gastroscopie.“Ontspannen, meneer, niet walgen of wurgen of anders lukt het niet.” Waarna op geruststellend opgewekte wijze een tuinslang in je strot geramd wordt. Een kotser ben ik niet, maar dan, ja zeg. Je wilt het ding er weer uit, je probeert kalm te blijven, onbedwingbare tranen tijdens het kokhalzen. Enfin, je hebt het overleefd.
Maar dan!!! Er is een vermoeden van een letsel in de dikke darm. Eerst naar de huisarts. Eikes, daar komen de latex-handschoenen. Met een stagiairke erbij op je knieën met je kont in de lucht. Deskundige inkijkjes van de huisarts leveren een afspraak met de internist op.
Da’s toch wel diezelfde van die gastroscopie zeker. Met dezelfde discrete verpleegster. Door je strot gaat die tuinslang niet meer. De bestemming is de plaats “waar het zonlicht niet meer schijnt”.
Dan voel je je echt klein, bloot. Vernederd mag ik niet zeggen, maar nietig. De tuinslang volgt een andere weg. Niet mijn speciale plekje. Nu, gelukkig natuurlijk dat dit allemaal bestaat.
Altijd “Ayo technology” van Milow “a pain in the ass” gevonden. Als ik het hoor denk ik nu: “Aye proctology”…

Een heer van stand...

2010-12-10T07:51:00.000-08:00

Er zijn leraars waar je later meesmuilend sappige anekdotes over opdist, die amusante doch weinig gerespecteerde passanten waren in je woelige studentenleven. Maar hier en daar is er een die op jou een onuitwisbare stempel zette.
Zo iemand was Wilfried. Een zelfverzekerde beau garçon was hij toen, hemd open en gouden ketting fonkelend in het borsthaar, een man van de wereld. In '68 een rariteit tussen sommige grauwe kieldragende leerkrachten van het College. Mijlen boven mij stond hij, uiterst competent voor zijn Germaanse talen, indrukwekkend.
Wilfried, Den Bom bijgenaamd, imponeerde. De meest onwaarschijnlijke verhalen bracht hij. Dat Hugo Claus de "Oostakkerse Gedichten" in een boom in Astene had geschreven. Dat de BTW uitgevonden was door iemand uit Petegem. Wij schudden toen meewarig het hoofd, en moesten jaren later vaststellen dat Wilfried verdomd nog de waarheid vertelde ook.
Een sprankelende leraar was hij, iemand die "tongue in cheek" geen blad voor de mond nam, die de lat hoog legde maar ook begrijpend was. Zijn lectuurlijsten waren niet naar de zin van het bisdom. Wilfried liet dat aan zich voorbijgaan. Een tedere macho die mij een geschenk voor het leven gaf: de liefde voor het werk van Hugo Claus. Ik heb altijd het gevoel gehad dat Wilfried ergens een Claus was.
Een waardig mens was hij, zijn soms koppige meningen bracht hij met stijl. Hij was een klasbak zoals ze ze niet meer maken.
Ja, een heer van stand heeft ons verlaten.

Once bitten...

2010-12-07T14:31:00.000-08:00

Toen ik voor het eerst de kans kreeg om mee te spelen bij “Vooruit” was er iemand die mij zei: “Pas op, ge gaat verschieten van het niveau”!
Hoewel mijn zegsman het allicht niet in die zin bedoelde moet ik toegeven: als een argeloos onvoorbereid mens de acteurs-herenloge betreedt zal hij inderdaad verschieten van het niveau. Wat een gore praat bij die venten, zeg. De details zal ik jullie besparen, maar met mijn misdienaarszielke moet ik totaal tegen mijn zin meegaan in die schunnige verwerpelijke moppen. Ja, bijna walgend zal ik ook mijn deel doen, anders hoor je er niet bij. En het ergste is, lieve lezer, ik amuseer mij daar te pletter… Dat hadden jullie al door zeker.
Maar… als de sjjjuuutt!!! komt zie je die heren plots professioneel worden. Rap nog een tekstflard oprakelen, even afspreken wie wat opbrengt en wegdraagt. Wij onnozele venten halen de schakelaar om, we worden plots ons personage. We weten dat we er zullen staan, dat we met hart en ziel zullen brengen wat de regisseur verwacht.
Zou dat bij die meiskes ook zo zijn? We weten het niet. De meesten van ons mogen niet binnen bij de dames. We horen uiteraard wel doorheen de goed afgesloten deur geklets over lieven, kinderen, mndstndn, … Maar ook daar hetzelfde fenomeen: het stuk begint, awel we zijn 300 % bezig.
Wat drijft ons. Ik weet het echt niet. Wat ik wel weet, als jullie in die zaal zitten, als wij onder de lichten komen, dan voelen wij dat jullie daar vol aandacht zitten, verwachtingsvol, genietend, medelevend. Jullie kunnen nooit beseffen welke “drive” jullie aanwezigheid ons geeft. Verslavend, die roes die je door de mensen in de zaal in nooit vermoede gebieden brengt. Dat we uit onszelf treden.
Eens gebeten kun je het niet meer missen.

Acteren...

2010-11-29T15:33:00.001-08:00

Acteren. Nog steeds kan ik niet doorgronden wat mij en mijn lotgenoten drijft. Het blijft mij fascineren. Waarom door weer en wind telkens naar dat podium, de magie van die planken en dat licht. Is het egotripperij, graag in de spotlights? Misschien. En toch, na mijn laatste woorden, mijn laatste verschijning op scène, denk ik: oef, ik ben er weer vanaf.
Is het samen met anderen iets opbouwen vanuit een dood manuscript? Iets tot leven brengen en toeschouwers iets moois en pakkends aanbieden? Zeker weten.
Zeker en vast is het ook elkaar helpen, opjutten en stimuleren naar steeds beter. En in de catacomben tussendoor ongebreideld zwanzen en zeveren, tot de ernst weer toeslaat.
En op het einde is er altijd het applaus. Was het goed of minder? Je hoort het er niet aan. Maar samen heb je iets neergezet.
En bij die “samen” denk ik ook steeds aan de onopgemerkte mensen. Zonder decor, licht, geluid, kleding, accessoires… geen toneel. Een Herwin, Marcel, Patricia, Mikaël, Caroline…
Toneel is in feite het leven zelf. Je hebt er in de spotlights, je hebt de onderstroom. De ene krijgt de pluimen, de andere geniet in stilte van zijn onmisbare arbeid.
Acteren. Misschien doen we dat allemaal een beetje.

Wat met die Siberische alt?

2010-11-13T09:00:00.000-08:00

Het regent. Een grijze hemel blijft over ons vallen. Ideaal weertje om nostalgisch te worden. Vraag is natuurlijk waarom ik plots aan deze dame denk.
Wel, het regende toen ook. 7 november 1988. Beatrijs Kamoen. Deze mevrouw noemde zichzelf een Siberische Alt. Ze pleegde op TV een song genaamd: "Liefde in de maneschijn".
http://www.youtube.com/watch?v=ICJsauZYQYU
Destijds overviel mij plaatsvervangende schaamte. En medelijden. Madammeke toch, u zo belachelijk laten maken.
Ja, ik heb vaak over Beatrijs Kamoen nagedacht, haar getoetst aan andere volkse figuren die op TV hun nek uitstaken.
Maar Beatrijs bleef boven drijven. Hoe meer je naar dit onding luistert, hoe fascinerender het wordt. De onwaarschijnlijke sérieux waarmee ze deze tekst produceert, het dichtknijpen van de neus om een stationsmededeling te doen, de fierheid en spontaneïteit waarmee ze haar Siberische Alt aan de wereld liet kennen.
Ik wilde Beatrijs met deze column efkes eren, leve die mensen die zonder complexen zichzelf durven zijn. En ik vroeg me af, hoe zou dat nu zijn met die vrouw. Leeft ze geïsoleerd in een huizeke, bang om mensen te confronteren?
Maar ge moet ze ne keer googelen, lieve lezer. Beatrijs Kamoen is alive and kicking!
En liefde in de maneschijn, zijn er ergens mensen die daar NIET naar verlangen?

Le futur du passé

2010-11-07T04:25:00.000-08:00

Op reis gaan is terugkeren geworden.
Tien voor zeven zitten we in Gent op de Thalys richting Paris, Gare du Nord. Een goed voorbereide trip, geen gechronometreerd bezoek, eerder een lijstje met opties. Reeds twee uur later zijn we ondergedompeld in het kleurrijke gezellig drukke amalgaam van de legendarische metropool.
Een uurtje later is er het Panthéon met de tijdloos trage Slinger van Foucault die geruisloos het draaien van de aarde bewijst en per uur de vergankelijkheid des mensen illustreert. Knoken van helden uit mijn jeugd zijn hier geïnhumeerd. Victor Hugo, Voltaire, Zola, Rousseau... Daarna een wandeling naar de Rue Mouffetard, waar Descartes woonde. Je pense donc je suis, nog steeds. Een terugkeer naar de Franse les van EH Vernaeve.
Een chronologisch verslag zou mij te ver leiden, verleiden tot lyrische uitspattingen zoals bijvoorbeeld over St-Germain-des-Prés waar we toch binnengingen “Chez Georges”, volledig authentiek afgebladderd voormalig rendez-vous des artistes, musiciens, écrivains et philosophes d’antan. Terugkeer naar ’69.
Hartje Parijs de sublieme Moorse moskee bezoeken, en de volgende dag l’Institut du Monde Arabe. Flashback. Leerden we niet ooit over de slechtheid en het heidense van de “muselmannen”? Wat een prachtige beschaving was dat.
Een (door de Romeinen uitgevonden) katapult naar de middelbare geschiedenislessen en evenzeer naar Asterix: het oudste monument van Parijs is een Romeinse arena, l’Arène des Lutèces. Lutetia. “Caesar appropinquare dicebatur” moest ik in het derde Latijn kennen. Nu weet ik dat de hedendaagse vertaling zou zijn: “Zeg, ’t schijnt dat Caesar op komst is!”. Ik had een herexamen.
Een overheerlijk avondmaal in een bijna Middeleeuws restaurant met goede vrienden, zo lang geleden. Vervolgens een exclusieve rondleiding waar naast sublieme Art Nouveau weeral oude helden opdoken. Jean Cocteau niet in het minst.
Ouder worden is een voorrecht, het volkomen genieten van vroeger omdat ik het nu begrijp en beleef. Dat is nu net het pigment van mijn heden.
Doodmoe en verzadigd waren we, de Thalys bracht ons weer thuis. Vandaag al denken we nostalgisch aan dat reisje terug. Nu reeds was het: “vroeger”…

De Kroen in Moellem

2010-10-24T02:00:00.000-07:00

Zo speciaal, echte vrienden. Het is onnodig elkaars voordeur constant plat te lopen. Je ziet elkaar één of twee keer per jaar, of één keer om de zeven jaar, om het even. Telkens als je samen bent is het feest. Zoveel te vertellen, zoveel af te lachen. En voelen dat het goed is dat je weer eens samen bent.
Onze huis-Amerikaan reserveerde een tafel voor vijf in De Kroen te Moellem. Dachten we toch. Bij aankomst in Mullem, na een innige omhelzing, verzekerde hij ons met zijn brede grijns dat je gewoon niet kan reserveren in De Kroon. Gelukkig was er nog even plaats genoeg in deze oer-gezellige oer-Vlaamse afspanning.
Het doet deugd om met goede vrienden hilarische herinneringen op te halen, om een mooi gezamenlijk verleden weer te beleven en intussen op vanzelfsprekende manier pijnlijke punten elegant te ontwijken. Zo wist ik aan onze Amerikaan te vertellen wat ooit zijn eerste bestelling was in onze horeca-zaak, de eerste keer dat ik hem ontmoette: een spaghetti en een Triple van Egmont. Waarop hij na levering prompt een knoert van een fototoestel tevoorschijn haalde en het tafereel op het tafeltje vastlegde voor de eeuwigheid. Even dacht ik toen dat hij een Japanner was.
En die andere vriend, waarmee ik na onze retorica op een loodzware fiets naar Frankrijk vertrok. Een tentje op het “stoelke”, de fietszakken door mijn bezorgde moeder barstensvol geladen met conserven: witte bonen in tomatensaus, bouletten in tomatensaus, tomatensaus… En toen we ons zo’n 5 km van huis bevonden, ergens tussen Grammene en Gottem, even halt houden om de hele blikken-zwik in een gracht te gooien. Het milieu-bewustzijn was toen nog niet uitgevonden.
We hadden namelijk een verborgen agenda. Parijs was ons doel. En zo parkeerden we onze fietsen en tentje ergens voorbij Rijsel bij een ver familielid en vatten we post aan de oprit van de Autoroute. Zonder problemen liftten we tot in Parijs. We hadden bijna geen geld, verbleven in een luizig hotelletje (matras op de grond) maar: in Saint-Germain-des-Prés, het toenmalige intellectuele en artistieke hart van de Ville Lumière.
Zou ik nog verklappen dat de bistrot-uitbaters aldaar wellicht nog aan hun kleinkinderen vertellen over twee jonge Vlaamse existentialisten die bij hun gefilosofeer of eindeloze schaakspelletjes steevast Pernod Pur dronken, dit tot verbijstering van de meewarig het hoofd schuddende “gens du quartier”. Of moeten jullie weten dat we overleefden op stokbrood en chocolade, omdat we onze karige centen besteedden aan bioscoopbezoek? Pasolini, Fellini, Visconti…
Ja, de Kroen in Moellem met oude vrienden, dat brengt wat naar boven. En zeggen dat we de avond afrondden in het tofste cafeetje van Vlaanderen: de Betoverde Maan in Dikkelvenne. En je mag daar nog roken…

Oya Lélé

2010-10-09T10:35:00.000-07:00

In wezen ben ik een sombere mens. Een zwartkijker, een sarcast, in mijn ogen dus een echte romanticus. Want romantiek is niet violen, geurige bloemen, zigeunerorkesten en gondels in Venetië. Romantiek is passie, het leven intens beleven zoals het is op ieder moment. Leuk en dramatisch.
Deze zaterdagochtend was er een zoals iedere week. Krakend, piepend, kreunend en vloekend uit dat bed strompelen. Ja, lieve mensen, deze bijna zestiger heeft behoefte aan restauraties aan zijn old-timer carrosserie.
Maar zo heel af en toe overvalt mij een zeldzaam gevoel. Als de nevelen uit mijn geest zijn verdwenen komt er plots plaats voor … joie de vivre. Mijn vrouwke bereidt heel opgewekt de grote kan verse koffie, een huis vol van die heerlijke geur. De schaarse stadse vogels tonen het beste van hun fluitje, waarmee ik hun onvoorspelbare verkwikkende gezang bedoel. Zelf spoed ik mij naar de warme bakker, geheel tiritomba-gewijs de meest banale deunen fluitend. Ja, Frans Bauer en Marco Borsato komen aan bod.
Zo een dag waar onverwacht het zonnetje schijnt, waar de mensen content lopen, waar zelfs ik met klanten bij de bakker een woord wissel over de “parachutemoord” (“t is geel zeker dienen Ollander geweest”), en dan thuis weer warm verwelkomd word.
En dan het heerlijke vooruitzicht dat mijnen oudsten en zijn vrouwke langskomen met die twee prachtige felle schone knoddies van kleindochters.
Ja, ik voel mij Oya Lélé.

Petegem-Kermis

2010-10-06T08:43:00.000-07:00

De minder jongen onder ons weten nog wel dat Petegem-Kermis steeds betekende: die maandag congé! De Groot-Petegemse gedachte overheerste Deinze. We hadden “Petegem-Stoasie” en wie in Petegem woonde was geen Deinzenaar en wilde dat ook niet zijn. Het leuke was dat we na de Grote Fusie een Petegemnaar als burgemeester kregen, en waar hij woonde boog de Ring rond Deinze toevallig af voor zijn huis.
Enfin, het komt erop neer dat onze leerlingen thuis waren met Petegem-Kermis en dat wij leerkrachten mochten optrekken voor een hele dag portretterende klassenraden. Lieve lezer die niet weet waar we ons in Het Onderwijs mee bezighouden: lesgeven is zowat het minst tijdrovende, het geestigste en meest voldoening gevende deel van onze job. De job waar we voor kozen. Pas op, een Roeping durf ik het tegenwoordig niet meer noemen. Voor je het weet sta je in Het Laatste Nieuws.
Een portretterende klassenraad heeft de bedoeling dat alle leraars een duidelijk beeld krijgen van welk vlees ze in het kuipje krijgen. En voor 95% of meer van onze leerlingen geldt: ze wandelen opgewekt kwekkend, bijna zorgeloos (behalve futiliteiten) en verwachtingsvol door het leven.
Ik wil het nu even hebben over die weinige anderen, de speciallekes, dit gaat maar over een zeer miniem aantal gastjes zoals in iedere school in Vlaanderen.
Een leerling moet telkens weer de kans krijgen met een blanco blad te starten. Zoals in iedere ophefmakende reportage zijn de namen van de desbetreffende leerlingen gewijzigd.
Dat Firmintje ooit een vechtersbaas was, drugs gebruikte en een zgn luiaard zou zijn, geen interesse hoor. Ik zie wel hoe Firmintje zijn nieuwe kansen aangrijpt. Martha had op 13-jarige leeftijd een relatie met een oenke-boenke-scheve-pet-opgepimpte-oude-BMW-kerel. So what? Ik zie wel hoe Martha vastberaden is om geen oude fouten meer te maken.
De informatie over mijn leerlingen probeer ik zelf in te winnen, en wel uit goede bron: de leerling zelf. En dan vertellen ze. Allemaal zaken die niet in dat portret moeten komen. Dat Arthur regelmatig ziet hoe zijn vader de mama afmot, dat Eufrasie denkt dat ze lesbisch is, dat het thuis zwarte armoe is en iedere 20 euro voor school ervoor zorgt dat “we op andere dingen moeten freinen”, dat Alfons geen GSM noch internet heeft… al zijn het er weinig, het zijn verhalen die pijn doen.
Met mondjesmaat moeten mijn collega’s dit toch weten.
Wat een geluk dat de allergrootste hoop van ons gastjes zo vreugdevol door het leven gaat. Alzo zat er enen te mijmeren tijdens Petegem-Kermis.

Wat valt er te vieren?

2010-10-01T13:01:00.000-07:00

Huwelijksverjaardagen, ik denk er het mijne over. De wow’s, de joepies en de proficiatten, ze horen erbij zoals een wit lintje aan een antenne bij een communie. Gebruiken, plichtplegingen, even je sociale rol vervullen en je zegje doen, vervolgens terug naar je eigen huisje, vrouwtje, leven. En geen seconde stilstaan bij wat daar eigenlijk gevierd werd.

Mijn ouders zijn dus 60 jaar getrouwd. Een grote bravo is hier volgens de gebruiken op zijn plaats. Bravo… omdat jullie elkaar 60 jaar getolereerd hebben? Neen toch. Bravo… omdat jullie na al die tijd nog zielsveel van elkaar houden? Ah neen, als dat zo is dan is het gewoon elke dag feest.

Enfin, ik heb nooit dergelijke uitbundige gelukwensen begrepen, evenmin verjaardagen en het gedenken van x dienstjaren on the job. Wat valt er te vieren? De pessimist in mij denkt dan: ‘Toeme, al 60 jaar samen gelukkig. Ik zou liever vieren dat ze er nog 60 samen mogen beleven. Maar helaas, niets te vieren. Het einde nadert.’

Desalniettemin, geen rekening houdend met mijn zwarte overwegingen, nam de Stad Deinze (zoals ieder trimester) het initiatief om die mensen die het onwaarschijnlijke presteerden, namelijk 60 en 50 jaar samen in de huwelijkse staat, op “eerbiedige wijze te huldigen”. De nabestaanden werden verwacht op het surreële tijdstip 18:50 u. Burgemeester en Schepenen waren ter plekke, plechtig gehuld in de nodige ambtshalve verplichte sjerpen.

Blijkbaar was het de droeve plicht van de desbetreffende Schepen van dienst om door ijverige bedienden vooraf geronselde details over het huwelijksleven van de gevierden aan de verzamelde nabestaanden kond te maken. Alsof zo’n immer glimlachende met veel inspanning verkozen politicus aan kinderen en kleinkinderen iets nieuws kan vertellen over hun ouders/grootouders.

Het was hilarisch en terzelfdertijd angstwekkend. De ene man had 200 duiven, een volgende 60. Een paar andere mannen besteedden hun tijd aan vinkenzettingen en de “lochtink”. Of gingen vissen. Hier en daar uiteraard “een zeer sportieve wielertoerist” met beschrijving van de ongelooflijk lastige trajecten die reeds werden afgelegd. Je kent ze wel, die troepen bejaarden met fluohesjes, kranig fietsend (je raakt er met je auto gewoon niet voorbij) die van de ene pannenkoek naar de andere Westmalle peddelen.

O ja, er waren ook vrouwen. Die zijn tenslotte al die jaren met die venten getrouwd. De meesten hadden ooit een job, maar toen er kinderen kwamen… Pas op, hier en daar was er eentje die intussen een bedreven kantklosser was. Of geraniums kweekte, een bloembakbloem, de lelijkste bloemen die God op de zoveelste dag op de aarde aanbracht. En zowat zonder uitzondering hadden ze het zeer druk met op de kleinkinderen te passen.

Wat valt er te vieren…

De Papa & Teambuilding

2010-09-25T06:42:00.000-07:00

Een memorabele jaarlijkse belevenis is alweer voorbij. Geen concert van Springsteen of Dylan, wel een teambuilding-driedaagse met mijn klas in de Hoge Rielen. Een hoogtepunt voor onze leerlingen van 3, 4 en 5 BSO. En ook voor alle begeleiders, denk ik. Hoop ik…
Voor wie denkt dat de Hoge Rielen zich in de Ardennen situeren, het is een voormalig militair domein in de bossen van Kasterlee, zo’n 8 km van Bobbejaanland. De ooit “barakken” genaamde behuizingen zijn intussen voorzien van elementair comfort. In onze woning, het “Spechtegat” werd niets aangetroffen van wat je zou kunnen afleiden uit die toch dubieuze naam. Integendeel, een gloednieuw kookeiland, een oven en taraaa een vaatwasmachine maakten deel uit van het gat van deze prachtige vogels. Dat alle kledingstukken, handdoeken etc. des ochtends kleddernat waren van de “klampigheid” namen we er graag bij.
Team-building. Ploegje maken, groepsgevoel tussen leerlingen en leerkrachten. Christa en ik kregen uiteraard de hoede over 10 leerlingen van 5CST, mijn klasje. Na minuten was het al duidelijk dat we het Groot Lot hadden gewonnen. We kenden ze al van in de lessen. 1 september. De ene manifesteerde zich nadrukkelijk, de andere bekeek het even.
Daar in dat gat van die Spechten zagen we ze per uur een groep worden. De zwijgers durfden praten, de praters wisten plots wanneer ze moesten zwijgen. Zo zei er een (nieuwe) jongen tegen een andere (nieuwe): “Je mag het echt niet grof oppakken maar ik kan het niet zo goed zeggen. Met uw uiterlijk, awel, ik wist niet dat gij zo nen toffen waart!”
En zo volgden de activiteiten elkaar op, intens daar! Martine DJ en ik zorgden voor de catering, met vooral in onze gedachten de portemonnee van onze Grote Chef Marie-Rose.
En plots, toen we bezig waren om in het restaurant van de Hoge Rielen een playstation te installeren voor die superleuke buzz-quiz, kwam dat sms-ke van Christa: “Bel me! Iemand gekwetst”
Nu moet ik een lang hectisch verhaal kort maken. En ook zeggen dat we in ons Beroep een formidabele ploeg hebben die moeiteloos kan communiceren, afspreken en organiseren. Iedereen was even de kluts kwijt. Ook onze leerlingen. Maar heel snel viel alles weer op zijn plaats.
Een van onze leerlingen werd zwaar gewond door een spijtig ongeval. Nekwervel gebroken, hersenschudding, tanden afgebroken. Brecht. Net hij was die nieuwe jongen die die prachtige bovenstaande woorden uitsprak.
Brecht stelt het intussen heel goed, is thuis en wil zijn herstelperiode zo kort mogelijk maken.
En voor zijn ongeval gaf hij ons een enorm compliment: “Geert & Christa, vanaf nu gaan we jullie Papa en Mama noemen.”
Kippenvel, hoor, zo na 36 jaar…

Man in Black on White Party

2010-09-18T18:05:00.000-07:00

Alzo liet deze oude mens zich nog eens overhalen om naar een party te gaan.
Met vrienden spraken we af om eerst een bodempje te leggen. Kaas en wijn in Wortegem. Kaas, kaas en nog eens kaas, dat was alvast wat mijn geteisterde maag mij nadien liet herproeven. Ik reken erop dat onze bescheiden bijdrage het voetbal van Wortegem in hogere sferen zal brengen, onze gastritische oprispingen ten spijt.
Na enige uren wendden we de steven naar Aarsele, city of cities. Daar werden we heel warm verwelkomd op The White Party, van Rik en Frank.
Het was voor mij een prachtig geënsceneerd theater. Doeken, belichting, de disco-bal die feeërieke motieven op de muren toverde. En de meeste mensen waren in het wit gekleed. Dat was ook de bedoeling.
Zelf waren Christa en ik in het zwart gehuld. Geen statement, gewoon geen wit in huis. Hier en daar wat commentaar, geen probleem.
En ambiance! Jawel hoor.
Maar ik heb ook beseft dat ik inderdaad oud word. Ik weet het, er zijn getuigen van, ik heb het linkerbeen en vervolgens het rechterbeen ritmisch bewogen op de ongetwijfeld formidabele muziek. Soms kwamen zelfs de schouders en de armen in beweging. Ja, zweet stroomde van mijn schedel en van de rest van mijn formidabele kathedraal van een lichaam.
Maar hoe graag ik jullie ook zie, zoveel vrienden die op die prachtige party waren, ik voel mij daar niet meer thuis.

Matthew 19:14: "Let the little children come to me”

2010-09-11T12:48:00.000-07:00

Alzo zegt de Bijbel. Vele priesters hebben blijkbaar de rest van die zin niet gelezen: “…and do not hinder them, for the kingdom of heaven belongs to such as these”
Wat een mooie wijsheid. Was het nu een Jezus of een andere wijsgeer, who cares. Wie voelt zich niet totaal ontwapend, weerloos, smeltend bij de argeloze onschuld, de klare spontaanheid, de meedogenloze eerlijkheid, de fragiele emoties van een kind. Wellicht verlangen we als volwassenen soms terug naar die open, onbevangen, niet-getroubleerde blik die we ooit op het leven hadden.
Zelf werd ik geconfronteerd met een pedofiele priester. Die man was erin geslaagd op het College in Deinze een Boekenfonds op te richten. Allemaal jonge snotterkes die tijdens de vakantie boeken kwamen repareren met als beloning een coca en een Frisco. Jawel, ik was er één van. Pas op, tijdens onze werkmomenten hadden we een radio. Radio London. De paster was er niet, we leerden geluiden kennen die niet voorzien waren. Bob Dylan, The Stones, The Kinks, The Who, Jimi Hendrix. En Radio Veronica. OK, Will Tura ook. Make no mistake, van niemand tolereer ik ook maar een negatieve opmerking over Will Tura.
Ik belandde bij die priester in het 5de Latijn-Grieks. De jaren daarvoor werden er telkens als beloning woningen gehuurd in de Ardennen. Ik was er steeds bij. Geen miserie. Leuke priesters waren daar, zoals Toon De Strooper (nu Gottem), Cies Verheylezoone (later getrouwd en dominee geworden, formidabelen tiep)
In mijn voorlaatste jaar begon den anderen echt door te zetten. Toen pas besefte ik dat er inderdaad iets raars bezig was. Jullie moeten echt wel weten, in 1968 kende ik echt totaal niet het begrip “pedofiel”.
Het was al een paar jaar dat ie bijv. tijdens de boekenfonds-sessies met een “regel”, (bestaat dat nog?), achterin mijn broek gleed. Vanaf mijn 5de jaar (Grieks-Latijn, ik had 12 uur les van die persoon) moest ik bijlessen volgen voor Grieks. Uiteraard omdat hij mij systematisch buisde.Ik was een schoon boeleke, achter met de puberteit. Eerlijk: ook wel omdat ik er mijn voeten aan veegde.
Die bijlessen, dus. Zijn viezige mollige poten gleden na enige weken langs de binnenkant van mijn dijen (het was lente, korte broek) en ik begreep plots: dit is niet normaal.
Als klein mollig ventje (na mijn retorica nog 18 cm gegroeid) gaf ik hem een stevige plets in zijn gezicht.
Op mijn mondelinge examens van Latijn, Grieks, Godsdienst, vroeg ik onze toenmalige superior De Witte als getuige. Een grote meneer! Ik was gelukkig geslaagd.
Want nog steeds droom ik soms dat ik hem zie parkeren voor het huis van mijn ouders waar de priesters van het college jaarlijks kwamen dineren.
Zijn nummerplaat 7675 U. Een mokka-kleurige Ford-Taunus.
Een jaar later moeten er ergere klachten gekomen zijn. Hij is gestraft door het Bisdom. Ze hebben hem weggepromoveerd. Hij werd directeur van… een meisjesschool.
Leuke dag toen ik hoorde dat die grote sigarenrokende naar goedkope parfum riekende big boss van het College overleden was.

De Preek

2010-09-05T03:18:00.000-07:00

Hierna volgt dus de schriftelijke neerslag van mijne fameuze preek. Wie er niet bij was zal natuurlijk veel missen. Mijn ongelooflijk charisma, mijn flukse oogopslag, mijn alleszeggende lichaamstaal, de feromonen die ik het publiek instuur. Desalniettemin, op algemeen verzoek, hier is ie dan.
Lieve mensen
Wie had ooit gedacht dat uitgerekend ik in Deinze-Kerk nog zou een toespraak houden. Deken Rudy wellicht niet, Ik in elk geval niet. Anderzijds, vergis jullie niet, Gaspar VDV en ik waren lector bij de eerste TV-mis die vanuit Deinze werd uitgezonden. Even was ik dus een klerikale BV met toekomst om iets te doen in de katholieke media. Er is helaas niets van in huis gekomen.
Maar… ik sta hier niet om over mijzelf te praten. Neen, het is mijn onmogelijke taak om binnen enige minuten een huwelijksleven van 60 jaar te resumeren.
Over onze ouders zou ik in feite een boek moeten schrijven. Maar ik vrees dat dat boek niet goed zou verkopen. Te weinig sensatie. Onze ouders zijn namelijk heel brave mensen. Vijanden hebben ze niet. Respect krijgen ze van vele vele mensen.
Hun eerste huwelijksjaren heb ik niet bewust meegemaakt. Alles wat ik weet is dus van horen zeggen. Moeke mocht geen les meer geven in het katholiek onderwijs omdat ze zwanger was van mij. Pa ging eerst met de fiets naar Deinze gaan lesgeven (waarbij hij naar het schijnt Cancellara-allure vertoonde), daarna met een aftandse DKW auto waarvan de ronk hoorbaar was tot in Astene. Moeke ging vervolgens Godsdienst geven in het Atheneum.
Ik ben geboren in Gent, ruim een jaar na het huwelijk. Zoals ik al zei, brave mensen, dus… We woonden bij mijn grootouders tot het huizeke in Deurle was gebouwd. Met Kleine Landeigendom. Ooit hoorde ik dat ik daar sliep in een rieten wasmand, maar dat kan mijn fantasie zijn.
Maar het huis in Deurle kwam er. En er kwamen ook een drietal zussen bij, Mieke, Marijke, Veerle. En dan Wimke, het keppekeutelke toen.
Ik vermoed dat de financiële toestand die eerste jaren vrij lastig was, met die vijf kinderen. Maar nooit kwamen wij wat tekort.
Zo kon er bv bij de kruidenier op de hoek, Cockers, met puntjes gespaard worden voor speelgoed. Mijn geloof in Sinterklaas begon te wankelen toen de Sint die auto van Highway Patrol bracht die al twee maand in Cockers vitrine stond. Want toen ik diezelfde dag naar Cockers ging om sigaretten voor Pa, rode Michel zonder filter, 9 frank, stond die auto er niet meer.
En was er misschien niet zoveel speelgoed als vandaag de dag, we vonden altijd wel iets in het kot. Oude kleren om ons te verkleden, stukken pannelat…
De zondag was speciaal. Na de mis mochten we naar Cockers om “tweedings”. Twee snoepen die elk 1 frank kostten. Rekkers, stampers…
We werden gewassen in een kuipke, in de winter voor de kolenkachel. De “waste” werd met een houten tang uit de wasmachine gehaald en in de spoelbakken gegooid. Tot zover de folklore.
Samengevat: intussen zijn we met ons zevenen, vermoedelijk gaan er geen meer bijkomen. Vijf van ons woonden in Deurle, Tom en Lien kwamen erbij in de Guido Gezellelaan, vervolgens met heel het gezin naar de PJ Eeckhoutlaan.
Maar onze ouders bleven altijd wie ze waren. Schitterende onderwijzers waarover generaties van oud-leerlingen ons aanklampen om te zeggen welke mooie herinneringen ze hebben aan meester Walgraeve van ‘t College of mevrouw Walgraeve van de Maricolen. Zelfs op mijn Facebook mag ik dat regelmatig lezen (Pa en Moeke, Facebook da’s iets op het internet) Telkens weer zijn we fier als we dat horen, papa en moeke wimpelen dat een beetje af, bescheiden als ze zijn. Ze vinden dat normaal dat ze zo bezield hun job deden.
Ik weet dat hun geloof voor hen heel belangrijk is, dat ze daar altijd zeer veel kracht hebben uitgehaald, en nog steeds.
Want met zeven kinderen kom je nogal wat stoten tegen. Ziekte, kwetsuren, vooral over dit laatste was ons moeke overbezorgd. In de bergen moesten we bv altijd 2 meter van de balustrade blijven. En de kleintjes moesten altijd een handje geven. Nu nog voel ik dat moeke zich moet inhouden als ik thuis vertrek: ze wil zeggen “Geertje, voorzichtig zijn hé”
Zorgen, kleine en grote… Door sommigen van ons werd er soms losbollig gestudeerd, af en toe wat uit de band gesprongen. Ge moet niet ver kijken, hij staat hier voor u. Daardoor waren er ook grote zorgen over zij die serieus bezig waren. Ze gaan toch ook niet…
En de tijden zijn nog niet veranderd. Nu is er naast de bezorgdheid over ons, de kinderen en schoonkinderen, ook de bezorgdheid over de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. Prachtig ook hoe ze openlijk fier zijn op ons allemaal. “Ze stellen het goed, ze studeren flink, ze zijn gelukkig, ze maken prachtige kunstwerken, zo schoon muziek dat ze kunnen spelen”. Zo weet ik dat moeke met fierheid vertelt over ons allemaal bij (vroeger) de coiffeuse, nu bij haar coiffeur, haar nieuwste vedette. Of in een wachtzaal bij dokter of tandarts.
Hun geloof geeft hen ook de kracht om de tegenslagen te verwerken die wij, de kinderen, soms meemaakten. Nooit werden wij be- of veroordeeld. Steeds zijn we welkom thuis en worden met een groot hart beluisterd. Ook de schoonkinderen zullen dit getuigen, zij worden omarmd als eigen kinderen. Al kunnen we nergens anders meer terecht, onze thuis, onze ouders zijn er altijd. En dit al zestig jaar.
Papa en moeke, waarschijnlijk heb ik vele dingen NIET gezegd. Maar ik weet zo dat jullie mij dit vergeven. Want eigenlijk moest ik alleen vertellen wat nu volgt.
Geloof is één ding, maar bovenal is er jullie ontroerend mooie onvoorwaardelijke zorgende liefde voor elkaar. Reeds méér dan zestig jaar.
Wij, jullie kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen wensen jullie dat jullie nog héél lang voor elkaar mogen zorgen. We zijn ontzettend trots op jullie.

Of horses and man

2010-09-01T05:37:00.000-07:00

Daarstraks hoorde ik dat helaas een paard van de Koerse moest worden afgemaakt. Bij de jockeys doen ze dat voorlopig niet, alle kompassie met die mens die nog in coma ligt.
Toen ik echter deze ochtend, 6 50 u, het bed uit moest zou ik een verlossend spuitje niet afgeslagen hebben. Picanol is een bedrijf, maar het zou ook een kwaal kunnen zijn als de wekker te vroeg afgaat. (trouwens lang gedacht dat Andantol een moyen tegen diarree was)
Maar toch! Wallen onder de rooddoorlopen ogen konden het humeur niet slechter maken. ’t Was namelijk al heel slecht.
Maar toch! Wasje, plasje, muilke scheren, buik intrekken en met een mega-smile schoolwaarts voor De Eerste Dag.
Maar toch! Geloof het of niet, na al die jaren vind ik die eerste dag nog steeds de mooiste. Telkens weer kijk ik er naar uit. Welk vlees is er in de kuip van mijn klas beland.
In mijn Vijfde Beroeps krijg ik steeds weer uitzonderlijke kinderen. Op mijn leeftijd mag ik ze kinderen noemen, hoewel sommigen reeds meerderjarig zijn.
Ze zijn uitzonderlijk omdat ze elk een apart verhaal hebben. Veelal zijn ze al lang afgeschreven door traditionele leraars. “Lui”, “Agressief”, “Dom”, “Moest hij/zij willen het zou…” “Als je niet méér je best doet moet je afzakken!” Vervolgens hebben ze zichzelf afgeschreven. Zelf-waardering: nul. Schrijnende verhalen ook over hun privé.
Wel, bij die gastjes vind ik mijn beroep het mooiste en tweede oudste ter wereld (nr 1 is prostitutie, zegt men). “Leraar”. Reeds bij de Ouden was het een voorrecht om bij een leraar te worden aanvaard. Je leerde er kennis, je mocht delen in wijsheid, je kreeg levenservaring, je werd er beter van.
Wat de Ouden nooit schreven is dat de Leraar zelf er beter van wordt: je krijgt steeds meer kennis, je mag delen in wijsheid, je wordt er ieder schooljaar een ander mens van.
Verdomd blij dat ik nooit jockey geworden ben.

De Geus preekt!

2010-08-25T06:39:00.000-07:00

Preken in Deinze Kerk. Ik! Geen mens die dat toch gelooft?
En toch, lieve lezer, is het een feit. Sinds Van Gheluwe is alles mogelijk om het imago op te krikken.
Jawel, deze Geert zal van op de kansel het woord richten tot de goegemeente van Deinze, de crème van de steedse degelijkheid.
Ik doe het met gedrevenheid! Niet dat ik diaken wil worden of zo. Maar mijn ouders zijn weldra 60 jaar in de echt verbonden. Als diep-katholieken willen ze dit ook vieren in Deinze Kerk. Wie ben ik om dit feestje om rancuneuze college-redenen te verpesten. Het zijn mensen die bij mijn weten geen vijanden hebben. Velen, anderzijds, die hen diep respecteren. Twee schoolmeesters die hele generaties kweekten met zorg voor het intellectuele, maar ook altijd weer zorg voor zij die het moeilijk hadden.
Ja, ik ben fier op mijn ouders. Diepgelovig, deel van hun kracht, maar zo tolerant en begrijpend en ons, hun kinderen, steeds weer kansen gevend. Allemaal mochten we ervaren: de laatste plaats ter wereld, daar ben je hoe dan ook altijd welkom, namelijk bij ons thuis.
Maar nu moet ik in 5 minuten zo’n verhaal vertellen. Een onwaarschijnlijke vrijage van 4 jaar, een huwelijk van 60 jaar door dik en dun. Engagement in Koor, gezinsgroepen, Bond van de Grote Gezinnen, … waren slechts randverschijnselen.
En toch, dat heb ik met mijn oude klasvriend Rudy Den Deken afgesproken, zal er ook gelachen worden in Deinze Kerk. Want zonder gelach bestonden we niet.
Tiens, in feite heb ik hier de essentie van mijne preek neergeschreven.
Zal wel kerkelijk niet kloppen, maar toch: In Dulci Jubilo!

Boze rimpelrocker

2010-08-21T05:45:00.000-07:00

Alle respect voor Chokri Mahassine en wat hij met Pukkelpop realiseert. Zelf apprecieer ik eerder de programmatie van Pukkelpop dan de “bouillabaisse” van Werchter. Maar zijn Rimpelrock stoort mij. Of de naam moet veranderen, of de programmatie.
Als bijna-zestiger voel ik bij hem reeds de meewarigheid waarmee “senioren” bekeken worden. Betuttelen, onderschatten, en ja… proberen uit te melken. Ik begrijp economisch gezien dat Chokri een spotgoedkoop festivalleke voor “doelgroep 60+” wil organiseren. Mooi spaarpotje om Iron Maiden te kunnen betalen.
Maar kom zeg. Hoe bekijkt hij de zestigers van tegenwoordig. Ja, er waren er 30 000 die uit de bol gingen voor de Laura Lynns en Frans Bauers van tegenwoordig. En als ik zat genoeg ben zal ik ook wel eens een been uitslaan bij de hymnen van deze onvolprezen performers. Niet bij muziek van has-beens als Humperdinck (de vleesgeworden slagroomtaart) of een Bee-Gee mummie als Robin Gibb.
De ergernis gaat over die 60+. Wanneer gaan ze nu eens snappen dat mijn generatie groot werd met het beste van de pop, het hardste van de rock, het subliemste van de punk en new wave. Het is net mijn generatie die de overdaad aan geweldige concerten in de Brielpoort mocht beleven, dank zij Kris Verleyen. Wat was Deinze toen verwend! Je kon zowat om de paar weken uit de bol gaan bij alle nieuwe groepen, die later bleken historisch te zijn. Deze lijst zou mij drijven tot een veel te lang stukje… Maar ons stigmatiseren op onze leeftijd? Fout, Chokri!
Ter illustratie wat leeftijden van mijn helden en andere musici:
Bruce Springsteen: 61
Bob Dylan: 69
Keith Richards: 67
Neil Young: 65
Iggy Pop: 63
Bob Seger: 65
Emmylou Harris: 63
Tina Turner: 71
Jimi: zou er nu 68 zijn
Seasick Steve: 69
Joe Strummer (The Clash) zou er nu 58 zijn
Paul Mc Cartney: 68
Leonard Cohen: in september 76
Nick Cave: 53, het nadert
En dan zijn er nog Joey Ramone, Ludo Mariman en zovele anderen. De lijst van geweldige muzikanten die nu naar de zestig (zouden) lopen, and beyond, is eindeloos.

Iemand vroeg aan vrienden van ons: “Zijn jullie niet te oud om naar Dranouter te gaan?” Mijn bedenking ter plekke was: “Zijn jullie niet te jong om hier te zijn?”.

Met alle respect voor de Kings of Leon en Eels en aanverwanten: onze zestigers generatie mocht genieten van ongelooflijk goede en onvergetelijke muziek. De rimpelrockers hebben het allemaal meegemaakt. Van de Beatles tot Metallica en Tool.

Voorstel voor volgend jaar: “Chokri’s Schlagers”. En “rock” weglaten. Ik wil respect, Chokri, want zonder onze generatie: geen Pukkelpop!

Mette logeerde

2010-08-15T09:33:00.000-07:00

Soms maak ik mezelf wel eens wijs dat ik nog niet oud ben. Bij schemerlicht efkes in de spiegel kijken, buik intrekken, bril afzetten, en denken ‘Mja, kan ermee door’.
De ontnuchtering komt als kleindochter Mette komt logeren. Je rustig verder kabbelende bestaan wordt bestookt door een tornado.
Het begint al tijdens de rit naar Waregem. Na 10 min.: “Opaaaa! Kikiiii! Is het nog lang?” De gebruikelijke foefen, na deze autostrade nog een andere en dan zijn we er. Kortom, animeren reeds nodig. K3 in de cd-speler, handjes draaien zorgt voor riskante verkeerssituaties.
’s Avonds met gepaste trots het moeizaam in elkaar geknutselde stapelbed gepresenteerd. “Ik wil hier niet slapen. Het is te klaar (scaniaflexen in zweet en schuim geplaatst), zoveel lawaai!”
Kortom, om een lang verhaal kort te maken:
Waarom Mette niet meer mag komen logeren:
- Om 6 uur des ochtends, dat kristalheldere stemmetje: “Kikiiii Opaaa!!! Ik ben uitgerust.”
- Vervolgens allerlei stretchoefeningen + energieke matrassprongen
- Bleitend op de grond vallen bij iedere vorm van verbod
- Euhhh… dat was het
Waarom Mette wel mag komen logeren:
- Een welgemeende “OEF!!” als ze vertrok. Een uurtje later dan: “Wanneer zouden we nog eens kunnen…”
- Mensen dachten dat Christa de mama was
- Mette zei: “Opa, jij hebt toch geen dikke buik?” Is het een diplomate of heeft ze een bril nodig.
- We missen ze in feite al…
Die kleinkinderen, speciaal gevoel hoor.

Fiësta

2010-08-09T08:31:00.000-07:00

En zo ging ik nog eens naar een festival. Dranouter dan nog. New look, zo meldde de pers. Hoewel, op het eerste gezicht nog altijd veel geitenwol, baby’s in bolderkarren, hippie-nostalgici met hennep-harige geheel gedrapeerde vrouwen, eco en bio en Oxfam alom. Sandalen, daar moet ik over zwijgen want ik droeg er zelf. Veel jong volk ook.
Desalniettemin (aah, ik koester dergelijke woorden) ging mijn belangstelling uit naar drie specifieke acts.
Ik wilde wel eens Daan zien: die krijgt daar vier Mia’s, is dus succesvol. Welnu, Daan Stuyven kan op drie troeven rekenen. Een doorzopen en doorrookte stem die hem toekomstig Cohen-potentieel geeft, coole looks en vooral een groep muzikanten waarvan het unfair zou zijn ze begeleiders te noemen. De groep Daan zorgt voor een meeslepende act, catchy-nummers, perfecte harmonieën, niet in het minst dank zij de weergaloze Isolde Lasoen. Nooit geweten dat Daan zo populair was, nooit geweten dat een openingsact zo enorm veel volk lokte en meteen door het dak van (hoge) tent liet gaan. Mja, OK, sorry, ik heb ervan genoten. Respect!
Enige uren en vele drankbonnetjes later, weliswaar Maes :(, was het aanschuiven voor Solomon Burke en Joss Stone. Tijd voor 200 % Amerikaanse soul, een volledig geprogrammeerde Vegas-show, geen improvisatie. 14 mensen op het podium, stuk voor stuk briljant. De kolossale Solomon, totaal gehuld in glitterende outfit, was neergeplant in een massieve vergulde troon met rugvulling in scharlakenrood, met daarvoor bossen baccaratrozen. Maar wat een sublieme muzikanten, en hoe helder en soulvol zingt die 70-jarige. Zittend swingen als je zowat 220 kilo weegt, ga er maar eens aan. En dan kwam de bevallige Joss Stone. Heb ik nu nog ergens een blik superlatieven om open te trekken? Wat een stem, wat een soul, wat gaat dat worden als ze ouder wordt en die stem nog meer gaat looien. Ik denk, o heiligschennis, dat ze naast de grote Aretha komt. The bitch is a white nigga!
Maar jullie weten uiteraard dat ik vooral nog eens The Pogues wilde bezig zien. Altijd een feest, dit (prettig) gestoord gezelschap. Ik heb hen nooit als folkies beschouwd. The Pogues zijn nog steeds een rasechte punkgroep. Al eens de teksten van hun “hits” gelezen? Het lieflijke “Fairytale of New York” bijvoorbeeld. Laat staan van hun niet-hits. Ze horen ergens bij folk door de instrumenten, maar de meesten komen uit de punk-scene. En, make no mistake, ze gedragen zich ook zo.
Maar het allervreemdste is dat Ierse imago, en het feit dat ze door de Ieren geadopteerd zijn. De meesten hebben niet veel met Ierland te maken. Shane McGowan is geboren in Kent, groeide op in London. Maar…
Shane kan mij telkens weer grijpen tot het diepste van mijn botten. Hij bestaat op het podium tussen mens en zombie, halveliters Gin ter beschikking. De microfoon-staander is een welkome uitvinding om het evenwicht te bewaren.
Ik voel in zijn composities de grauwe vervallen werkmansbuurten, afgebladderde hopeloze rijhuizen, de wanhoop, de agressie tegen onrecht. En toch voel ik ook Ierland, weemoed, grote verhalen bij een haardvuur terwijl buiten nevelslierten voorbijtrekken over vochtige weiden.
Je mag niet naar Shane McGowan gaan kijken uit leedvermaak. Da’s onrecht. Ja, hij is manifest een alcoholicus. Maar af en toe vang je glimpjes op van hoe hij echt is. Humorist, verdrietig, een groot dichtercomponist, en ondanks alles romanticus. Dat hij nog lang mag meegaan.
En dat ik hem nog vaak aan het werk mag zien. Fiësta!!!

I'm so ECO!

2010-08-04T06:38:00.000-07:00

De hoogste tijd voor een biecht, dacht ik daarnet. U moet weten dat ik katholiek opgevoed ben. Hoewel ene Louis Verbeeck ooit schreef: “Ik ben katholiek opgevoed en toch katholiek gebleven.” Ik bleef het niet, was het in feite nooit, maar toch efkes biechten.
Samen met Rik en Raymond (niet Haerens) was ik de eerste die flyers uitdeelde in de regio Groot-Deinze van de vers opgerichte partij Agalev. Anders Gaan Leven van jezuïet Versteylen. Die folders hadden de vorm van een eikenblad. “Toffer” kon niet. Trouwens, blijkbaar werden Machelen en Zulte toen ook bij Deinze gerekend. Onvoorstelbaar hoeveel schurftige keffers aldaar probeerden mijn enkels te teisteren.
Ja, zelfs de grote Jef Tavernier (toen leraar, nu oud-senator, -minister, enz…) zat in mijn livingske en vroeg me om in Deinze een “cel” van Agalev op te richten. We dachten toen in cellen. Zo was ik lid van Percel, de enige subversieve denkgroep die Deinze ooit kende. Aah, die rebelse jonge tijd. Helaas, toen ik Jef antwoordde: “OK als ik op de affiches sta met een sigaret in mijn mond en een Triple in de hand doe ik het” antwoordde hij gladjes (economist, toekomstig politicus): “Nee, we doen niet aan personencultus.” Mieke Vogels was nog op komst. Tot daar mijn groene belevenissen.
Vandaag bezocht ik het containerpark van Waregem, gelegen te Beveren-Leie. Gelukkig beheers ik de moderne technieken zodat mijn Tommeke Tommeke mij niet naar het Waasland voerde. 78 km zei het ding namelijk.
Met de nodige euro-muntstukken op zak reed ik het eco-park binnen, helemaal voorbereid op het legaal storten van afval, gevolg van eindelijk eens de zolder en de garage uit te legen.
Mijn verbazing was totaal. Ik kon het volgende van mijn lading GRATIS dumpen: oude TV, PC, monitor, muis & klavier, mixer, strijkijzer, printer, lampadère, plastieken bloempotten, een houten cache-pot, een zak met plastiekzakken…
Dan naar het betalende gedeelte voor wat restte in mijn Cliootje: kartonnen doosje, kapotte paraplu, gebarsten teljoor, verfrollertje, twee kleine betonnen bloempothoudertjes (een mens krijgt soms kado’s). Een vriendelijke jobstudent vroeg wat ik allemaal meehad. Bleek dat ik nog vier soorten afval overhad à 2 euro per categorie. De brave jongen vond dit zelf erover en maande mij aan het onooglijke hoopje in de daartoe bestemde containers te dumpen zonder te betalen. De jeugd deugt!!!
Als ex-groene jongen stond mijn verstand stil. Maar tevreden reed ik huiswaarts met een ledige Clio.

Kijk Uit!

2010-08-02T06:06:00.000-07:00

Tijdens het zappen werd mijn aandacht onlangs getrokken door een verkeersopvoedend programmaatje van de nationale zender. Tussen een opgepoetste politiefunctionaris en een wannabe “iets in de media”-meisje ontspon zich de volgende, weliswaar goed ingestudeerde, spontane dialoog.
“Goedenavond beste kijkers. Zoals je weet, Cindy, bevinden we ons middenin het toeristische seizoen.” “Ah ja?” “Goede vraag, Cindy. Voor we vertrekken controleren we of de gevarendriehoek, brandblusser, fluohesje en medibox aan boord zijn.” “Ah ja?”
“Dat is een terechte opmerking, Cindy. Alvorens een rit van meer dan 100 km aan te vangen, zo wijzen studies uit, is het aangewezen de schaamstreek grondig te reinigen. Immers, bij plots opduikende jeuk is het de bestuurder van het voertuig niet toegestaan de handen van het stuurwiel te verwijderen.“ “Ah neen?” “Dat is de wet, Cindy, maar wat jij insinueert mag ook niet. Het is de passagier(ster) verboden mits het juiste gekrab enige nood te lenigen, aangezien de bestuurder van het desbetreffende voertuig ten allen tijde de volledige focus op de rijweg moet behouden.” “Ah ja?”
“Dat is inderdaad een probleem, Cindy, fijne observatie. Maar voor kinderen op de achterbank bestaan er oplossingen. Het aanbrengen van duck tape op het mondje van de kindjes kan de verkeersveiligheid bevorderen. Dit voorkomt dat de bestuurder van het voertuig wordt afgeleid door hinderlijke vragen zoals: ‘Zijn we er bijna? Ik wil cola! Ik moet piesen’. Voor zeer handige peuters, in een wettelijk goedgekeurd zitje, raden wetenschappers ook aan eveneens de polsjes met duck tape te behandelen.” “Ah ja?” “Ik begrijp je bezorgdheid, Cindy, maar tegenwoordig kan je kinderen entertainen met een dvd-speler, volledig veilig bevestigd aan de achterkant van de voorste hoofdsteunen. Wellicht kunnen ze op zo’n jonge leeftijd al iets opsteken over veiligheid in het verkeer via een paar Youtube-filmpjes van Kijk Uit! Hahaha!” “Ah ja?”
“Het tijdsbestek is vrij beperkt, Cindy. Je raakt daar een andere kwestie aan. Maar aan “Ouderen op de achterbank” besteden we een nieuwe en volledige aflevering. Morgen zijn we er weer met meer verkeer!” “Ah ja?”
Ik weet niet zeker of ik helemaal correct de conversatie neerpende. Maar het kwam in elk geval zo over.

Close encounters from the third kind.

2010-07-28T06:20:00.000-07:00

Wat hebben wij in de Vlaanders toch met Antwerpenaars? Is het een in onze genen ingebouwd minderwaardigheidscomplex? Wij, de “boeren van over ’t Scheld”. Hebben zij een meerderwaardigheidscomplex dat historisch groeide? Ook in hun genen dus?
Anyway, we waren te gast bij een Antwerpse volbloed. Een erudiete man, uiteindelijk succesvol zelfstandige, niet gespaard door de feiten des levens. Ja, getormenteerd door gebeurtenissen die zich voordoen in jaren of zelfs seconden.

Eerlijk, hoewel Eddie eerder al bij ons in Waregem te gast was, keek ik er toch wat tegenop. Hoe charmant en innemend hij ook is, hoe verbazend veel raakvlakken we ook hebben in onze interesses, ik voelde een zekere aversie om me naar Antwerpen te begeven. Want ik wist wat er ging gebeuren. Eddie ging ons Antwerpen leren kennen.
Wel, in de Griekse tragedie noemt men het een katharsis. Bij Aristoteles staat Katharsis (reiniging) in de definitie van de tragedie voor fysieke, emotionele, religieuze en mentale reiniging. Door het beleven van eleos en phobos (beklag en angst) ervaart de toeschouwer een loutering van de ziel. Yep, ik ben een schoolmeester...

Allereerst ondervonden we dat je gratis kan parkeren in Antwerpen. Op ’t Zuid, amper 1500 m van het oude centrum, trouwens een trendy prachtige buurt. Eddie bracht ons naar het MAS, onthoud het, prachtig gedurfd gebouw op het Eilandje dat in mei 2011 opent als Museum Aan de Stroom. Mijn trouwe lezers beseffen het al: zaaalig terras om een Bolleke van ’t vat te nuttigen.
Maar dan. Binnenstraatjes, patriciërsgebouwen, beeldengroepen, horecazaken vol van historie met prachtige gevels, binnentuinen, kelders...
Gegeten op de oever van de eeuwige Schelde, terwijl oceaanschepen je voorbijglijden en doen mijmeren van verre oorden. ’t Vermoeid Model, De heksenketel, de Pelgrom, talloze unieke afspanningen waardoor je zou willen dat je niet meer dezelfde avond naar Waregem moet terugkeren. En dan nog genieten van een jazz-optreden in De Muze, thuishaven van de legende Ferre Grignard.
En werkelijk overal heel toffe bedieners. Ze spreken allemaal Antwaarps, maar daar kunnen ze ook niet aan doen.
Ja, ik heb mijn vooroordeel over Antwerpen redelijk bijgesnoeid. (met een buxus-schaar, aangeschaft bij Eddie)
By the way, Eddie is diep in zijn hart verliefd op zijn maîtresse: Gent.

Lettres de mon Gîte (2)

2010-07-26T04:39:00.000-07:00

Zalig is het om de zuiderse Routes Départementales te volgen. Om aan cruise-snelheid tussen twee eindeloze rijen platanen te tuffen en tussendoor plots wijde panorama’s te ontdekken van de woeste “garrigue”, en wijngaarden en olijf- euh gaarden? De plataan is een wonderlijke boom. Met zijn steeds weer zichzelf vernieuwende schors toont de gevlekte stam zowel vergankelijkheid als toekomst. Een plataan geeft geen complete schaduw. Het felle licht van de Provence druipt er doorheen, als door een vergiet, maakt van ieder object en levend wezen een fascinerend clair-obscur.
De Départementales brengen je naar godvergeten sluimerende dorpjes met poëtische namen, zinderend onder de middagzon. Je komt in Saint-Quentin de la Poterie (vol pottenbakkers, wat dacht je) Of in Aigues-Mortes. Behalve echte katten geen kat te zien, maar prachtig. (waar zitten al die toeristen waardoor we zo lang in de file stonden op de Autoroute?) Of ook in Vers Pont du Gard (spreek uit VerS). Straatjes van anderhalve meter breed, middeleeuwse prachtig gerestaureerde huisjes. Uiteraard ook vlak bij de Romaanse kerk, in de schaduw van de klokkentoren op de Place de l’Horloge: het lokale café. “Veuillez commander à l’intérieur” zegt een bordje aan de muur. Vrij vertaald zegt de cafébaas: “Ge peist toch niet dat ik naar buiten ga komen, zeker?”
En dan de Pont du Gard zelf. Véél volk, jawel, maar nooit storend. Indrukwekkend, adembenemend is deze “aqueduc”, door de bouwmeesters van de geniale Romeinen opgetrokken om 50 km verder Nîmes van water te voorzien. Ze dokterden uit dat hun bouwsel per km 24 cm verval moest hebben. En ze deden het. “Epoustouflant”!
Twee vriendelijke Duitsers namen een foto van ons beiden met de Pont op de achtergrond. Alzo won den Duits bij ons aan populariteit. Verderop stelde ik voor aan twee Britse elkaar omarmende homo’s om van hen een foto te nemen (Pont op de achtergrond, évidemment). Ze probeerden het zelf, knuffelend maar toch met één gestrekte arm, durfden het niet aan het iemand te vragen.
Wat voelde ik me modern en tolerant.

Lettres de mon Gîte (1)

2010-07-25T05:21:00.000-07:00

Uzés. Ooit van gehoord? Het is de hoofdplaats van de Uzège, stukje van de Gard, randje Provence. Toevalligerwijze huurden we een Gîte op 10 km van dit stadje. Uiteraard ga je dan de eerste dag op verkenning. Verbluft, verbijsterd, ademloos (ook wel door de 36°) flaneerden we door de vestingen en de authentieke huizen en straatjes die eeuwen teruggaan. Een teletijdmachine die je dwingt je vroegere geschiedenislessen weer op te halen. En dan moet je weten dat ik mijn 5de Grieks-Latijn moest dubbelen voor… geschiedenis (en terecht hoor, Willy Jonckheere, jij een boeiende vertellende leraar, ik een niet-studerend puberke).
De Investituurstrijd? Nu snap ik het. Bisschoppen die burchten bouwden, grote domeinen hadden en commercieel uitbaatten, in feite zware concurrenten van hertogen en monarchen. De strijd tussen Kerk en Staat. Ging niet over geloof, alleen over Macht. En de bedenking: hoe loopt het vandaag?
Uzés, vreemd genoeg volledig bewaard gebleven door een toenmalige verarming van de streek (in die tijd werd het spoorwegstation van Uzès ver buiten het centrum aangelegd, doodsteek voor de nijverheid, geen geld voor "renovatie") stemt je tot bewondering. Zonder technologie, puur handwerk, werden prestigieuze woningen gecreëerd. Ik weet niet of ons Matexi-huizeke binnen dik 800 jaar bewonderende blikken zal genereren. Maar zelfs een kleine rijwoning in dit oude centrum, of eigenlijk vooral die, wekken admiratie.
Het volstond om ons een straatbreedte uit de vesting te begeven om mijn favoriete bezigheid uit te oefenen: een terraske doen met de “gens du quartier”. Overal in de wereld is het zo. Binnen het toeristische centrum betaal je je blauw om tussen Hollanders, Duitsers en West-Vlamingen te zitten. Of nog veel erger: Antwerpenaars. In Uzés was het niet anders. Binnen de vestingen: pittoreske terrassen met een pastiske voor 3 euro. De straat oversteken was weer het goede idee. Een terrasje met 8 plaatselijke mannen die luidruchtig keuvelend het “apéritif” savoureren, je krijgt een kom “olives du pays”, je bekijkt de obligate lokale alcoholiekers met ingevallen gezicht (geen tanden meer?) en hun vrouwen die er tegen beter weten in nog goed willen uitzien. Verlept en ontmoedigd, toch nog wanhopig hopend, met zware eyeliner en lippenstift, het versleten ooit modieuze topje en de nepzonnebril.
Overigens, de pastis(kes) kostten daar 1.40 euro la pièce…

Veel te warm...

2010-07-11T05:38:00.000-07:00

Allez, ik zei het toch...
Je denkt toch niet dat ik in deze temperaturen een blog schrijf? Ieder normaal mens zit nu buiten. IJsgekoeld op ieder vlak.
Neen, ik wil niet schrijven bij deze weersomstandigheden. Reeds het hele jaar verlang ik naar dit klimaat.
Het zweet gutst van mijn kale kop, mijn artrose geniet anderzijds van de brandende zon.
Straks naar een tent met een paar honderd Oranje-supporters, wel goed voorzien van voortreffelijke Belgische bieren.
Ik wens het den Ollander toe dat ie wint. Niet op basis van het oogstrelende voetbal. Who cares, winner takes it all.
Maar ik benijd hen hun lef, branie, zelfvertrouwen. Wij Belgen beleven ultieme historische momenten als we eens vierde zijn. Den Ollander zegt: wij gaan winnen.
Graag zag ik onze Vuitton-voetballers eens dezelfde mentaliteit uitstralen. Niet als individu, dat ego hebben die Nederlanders ook zeker en vast. Maar ze zijn zegezeker als ploeg.
Maar niettemin, ik ben niet van plan een blogske te schrijven...

Je bent wat je eet

2010-07-08T04:27:00.000-07:00

Zou het wel goed zijn voor mijn gezondheid dat ik mij zo enerveer in gezondheidsgoeroes zoals Sonia Kimpen? Deze dame, vermaard geworden door haar spagaat in het onmisbare “Sterren op de dansvloer”, krijgt sinds jaren een vetbetaald forum om ons een schuldgevoel aan te praten over onze overtollige vetlagen. Met als ongetwijfeld “gezond toetje”: een stevige verkoop van overbodige boeken met overbodige recepten aan mensen die minderwaardigheidscomplexen hebben over hun uiterlijk.
Pas op, helaas zijn er heel wat mensen die om medische redenen dieet moeten volgen. Glutenvrij, suikervrij, geen kleur- of smaakstoffen, geen zuivel. Zelf mag ik niet snoepen van die heerlijke aardbeien (mm, zo efkes in de warme chocolade dippen) want ik verander dan zelf in… een aardbei.
Maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Alle mensen die ik mooi vind denken dat ze te dik zijn. Op onregelmatige tijdstippen gaan ze het gevecht aan tegen lekkere spijs en drank. “Voor mij niet meer, ik moet op mijn lijn letten”. Vaak heb ik het gevoel dat dit een feite een sluw gehengel is naar een complimentje. “Gij op uw lijn letten, allez jong!” zeg ik dan welgemeend. Al eens een “lijner” op een feestje zien zitten? Die mondhoeken naar beneden als de schotels voorbijkomen, die smachtende blik op onbewaakte momenten. Ondanks de goede voornemens hervallen ze gelukkiglijk in hun oude gewoontes. Ze worden weer de geheel beminnelijke levensgenieters.
Naar mijn perceptie beantwoorden maximaal 1 op 1000 mannen en vrouwen aan het zogenaamde ideale beeld van de Flair of de Nina en dergelijke. Al de rest van ons is dus lelijk en ongezond. Mijn grootouders aan weerskanten kenden het begrip “lijnen” niet. Mijn ouders ook niet. Mijn grootouders werden stuk voor stuk meer dan 80, mijn ouders zijn 85 en 86, en eten dat ze kunnen.
Zou het niet kunnen dat vele mensen niet oud worden omdat ze ongelukkig zijn? Zichzelf niet kunnen zijn op het werk, thuis, bij vrienden en familie?
“Je bent wat je eet”… Roland is een woensdagse kiekefretter, dus… Zelf hou ik van varkensvlees, dus… Anderzijds, een lekkere mossel zal ik niet versmaden, dus…
Je bent niet wat je eet. Je bent, ik hoop het voor jou, wie je bent.

Ayo technology

2010-07-05T04:44:00.000-07:00

Het eerste singletje dat ik ooit kocht: “These boots are made for walking” van Nancy Sinatra. Make no mistake, ik had voordien reeds mooie muziek in huis. Omdat mijn vader één van de eersten was die bij Van Praet een Grundig-bandopnemer kocht (weet je nog? Met zo’n groen flikkerend lichtbalkje?) mocht ik wekelijks het loodzware ding weer naar de winkel sleuren en Madame liet mij de nieuwste singles opnemen. Hartverscheurend was het gekraak iedere keer toen ze oneerbiedig de naald in de groef mikte. Niettemin, The Beatles, The Stones, The Kinks, “My generation” van The Who, ik had ze ter beschikking. Vraag me begot niet waarom ik uitgerekend dat plaatje kocht. Om maar te zwijgen over de moeizaam bijeengespaarde 185 frank waarmee ik mijn eerste LP kocht: “André Brasseur & His Multisound Organ”. Een verre voorloper van de Piens Brothers.
Ter geruststelling, ik kwam al snel op het rechte pad. Mijn tweede elpee: “Are you experienced”, Jimi Hendrix. Madame heeft ‘m moeten bestellen. Nooit van gehoord.
Nostalgie naar vinyl is mij totaal vreemd. Wisten wij veel dat een plaat van vinyl was gemaakt. Zalig waren wel de hoezen. Je kon ze zitten bekijken en lezen toen de plaat aan het spelen was. Songteksten op de binnenhoes. Dat gepeuter uit die hoekige onsympathieke cd-dozen ontzie ik mij soms. Alleen al omdat dan die verdomde leesbril weer nodig is.
Maar ik ben een fan van de technologie. Leve De Vooruitgang. Elk fantastisch liedje ooit gemaakt is binnen handbereik. Een paar muisklikken volstaan om mij te laten wegzinken bij melodieën uit alle tijden.
Nieuws gemist? Schone filmkes? Adressen, hotels, telefoonnummers opzoeken? Communiceren met vrienden, verloren gewaande familie en kennissen? Internet.
Zin in een snelle warme hap: de microgolf.
Weldra uitdagend vrijwillig verloren rijden in de Provence? Even Tommeke Tommeke inschakelen en zomaar de weg terug vinden.
Evenwel, goeie muzikanten of acteurs live bezig zien, lekker eten en bijkletsen met fysiek aanwezige mensen, daar kan de technologie niet tegenop.
Warmte en echtheid zijn niet te evenaren.

Gardenia

2010-07-03T18:12:00.001-07:00

Het moderne theater, ik ken er niets van. Zelf ben ik opgegroeid met producties waar bijvoorbeeld Jef Demedts zijn ogen uitstak als Oedipus. En dan zwaar dramatische teksten declameerde. Kortom, het Jan Decleir-syndroom zorgde ervoor dat ik dacht dat Vlaams theater tot aan de enkels in de klei stond.
Dankzij Vooruit van Deinze kon ik zomaar gratis een voorstelling bijwonen. “Gardenia” in het NTG.
Lieve lezer, dat ik er ondersteboven en achterstevoren uitkwam kan ik nu al zeggen. Jawel, ik heb geweend.
Heb ik ballet gezien? Of mime? Was het humor of bittere scherts? Of kitsch tot in het extreme?
Als niet-professionele recensent denk ik dat het stuk ging over identiteit, en het zoeken ernaar. Het sarcasme over onszelf uit angst om de waarheid te zien. Zo droevig, die mensen die vanuit een sociaal acceptabel beeld transformeren naar zichzelf. Ik zag portretten, poses, hoorde moppen “over the top”, waren ze nog wel grappig?
Zag ik tableaux vivants? Bevroren nep-beelden? Of noemen we het tableaux morts? Portretten van een gespeeld leven, zag ik. Acteren, de geschminkte grijns. Zijn mannen mannen? Vrouwen vrouwen? Je weet het niet.
Identiteit. Is de humor fantastisch, of alleen een truc. Een overdreven gimmick?
Voor wie naar dit stuk komt kijken zal de Bolero van Ravel nooit meer dezelfde zijn. Bloedstollend, pakkend, aangrijpend, onvergetelijk, ja tranen bij mij.
En Dirk Van Vaerenbergh, toch wel een schoon wijveke.

Alors on danse

2010-07-03T05:16:00.000-07:00

In feite heb ik het steeds vreemd gevonden. Mensen klagen steen en been dat ze ouder worden. En toch moet dat gevierd worden. Cijfers zijn blijkbaar mijlpalen. Oei ik word 30, mijn jeugd is voorbij. Waw ik word 40, tijd voor de midlife-crisis. Allez, we worden 50, nu hebben we het allemaal gehad zeker? Volgend jaar word ik 60. Dan is het: even terugblikken op een leven vol geluk en hier en daar een drama.
Mijn vrouwke en haar dierbare vriendin bouwden gisteren een feestje. 50! Zelf had ik maanden aan een stuk liedjes opgezocht en totaal illegaal gedownload, indien nodig. Ha ja, het zou muziek uit de seventies en eighties worden, de periode van hun prille uitgaansleven. Nostalgisch de ledematen tot leven brengen.
Even was ik als DJ, na vele vele jaren, gefrustreerd. Mijn collega en kameraad, toch wel jonger, produceerde regelmatig mij totaal onbekende oenke-boenke. Mistroostig zat ik op mijn stoel, waar blijft de kwaliteit, dacht ik. Maar… de dansvloer stond vol! Vol springende huppelende zich totaal amuserende mensen. Hier en daar kon ik er efkes een liedje van mij tussen schuiven. Grote voldoening dat het ook succes had.
Maar hierdoor begrijp ik nu wat “verjaren” is. Het is telkens weer afscheid nemen van vroeger, je vastklampen aan “modern” om toch maar “in” te zijn. Weigeren om ouder te worden.
Ik ben zo fier dat ik volgend jaar 60 word. Zovelen in mijn leven haalden die streep niet.
Toen bijna iedereen weg was beleefde ik mijn avond. Met een koppelke of drie dansen op oude prachtige nummers.
4 in the morning. Leonard Cohen, “Wat ik zeggen wou” van de Kreuners, Hotel California Unplugged, Like a Hurricane (@Geert), no more oenke boenke.
Verjaren? Alors on danse.

Lastig hoor!

2010-06-28T15:10:00.000-07:00

Nog steeds heb ik het geweldig lastig om ze te laten gaan. Ze werden mij in volle vertrouwen door liefhebbende ouders in handen gegeven. Maak er iets van, was de nooit uitgesproken smeekbede. Onderliggend heel vaak: zelf zien we het niet meer zitten.
Het is mijn lot dat tijdens mijn hele carrière mijn hart naar deze “lastige” leerlingen uitgaat. Over hen wil ik even schrijven. Eenvoudig te verklaren: een modelleerling ben ikzelf nooit geweest…
Eerlijk gezegd, ik vraag mij soms af of brave ernstige modelleerlingen wel graag les krijgen van mij. Soms troost ik mij met de gedachte: misschien vinden die braafkes die uit de band springende onconventionele vent ook wel leuk. Een klein beetje van wat ze “deep inside” ook willen zijn.
Make no mistake, lieve lezer, ik kan een heel boze strenge mens zijn. En dan is de stilte in dat klasje oorverdovend. Maar ze weten dat de schop onder de kont in feite met liefde gegeven is.
Goed, ik moest ze vanavond weer loslaten, onder de voorspelbare symboliek van ballonnen die opstijgen.
En mijn hart bloedt. Want zovelen zullen die droom niet waarmaken. Sommige onverwachten wel.
Ooit had ik er eentje in het derde jaar. Het was een vuile sloeber, maakte een opmerking over zijn bijna blinde buurman, Benedict. Razend was ik, sleurde hem vanachter zijn tafel, bleek toen de afgescheurde col van zijn hemdje in handen te hebben. Ik liet hem nog even de vier hoeken van het lokaal zien en dan buiten! Bleek achteraf dat die jongen thuis “van de riem kreeg”. Heb me nooit zo schuldig gevoeld.
Het is gelukkig heel goed gekomen met die man, Piet. Maar ook met vele anderen. De ene realiseerde zijn droom, camionneur. Anderen werden universitairen, leerkrachten, verkopers, horeca, verpleging… Dromen werden gerealiseerd die ze toen efkes niet zagen zitten.
Mijn gastjes loslaten, dat wil zeggen dat ik ze niet meer kan beschermen, een schopke geven, ze aanmoedigen en bevestigen. Tja, dat ik ze zo graag zie: lastig hoor!

Pensioen?

2010-06-23T06:50:00.000-07:00

Op een babyborrel ontmoette ik een oud-leerling, een specialleke, bleef ik sinds zijn schooltijd koesteren. “Oei, geefdegij nog les?” En toen besefte ik dat mensen mij constant die vraag stellen. Weldra 59, volgend jaar 60. Tja, begrijpelijk.
By the way, mijn fuif, volgend jaar, ben ik aan het voorbereiden. Volledig naar mijn hart: geen DJ’s, alleen live muziek. En jullie zijn allemaal uitgenodigd.
Maar goed, pensioen. Als jongske, weet je dat nog, ene die met pensioen gaat? In mijn ogen was dat iemand die nooit zo oud ging worden als hij eruit zag. Grijzende uitgedoofde lieden, klagend over “de jeugd van tegenwoordig”. De jeugd van tegenwoordig werd al uitgespuugd sinds de Romeinen. (of de Grieken, Egyptenaren in hiërogliefen?). Kortom, de jeugd van tegenwoordig gaat altijd in de fout. Ook ik in mijn jeugd, dus.
De jeugd van tegenwoordig deugt! Tijdens mijn ziekte heb ik ze gemist. Het beruchte Beroepsonderwijs stuurde mij berichten en mooie kaartjes. En weer smolt mijn hart. Zo’n lieve kwetsbare onnozele kiekens.
Nog steeds voel ik mij niet “oud” bij mijn leerlingen. Och ja, natuurlijk, soms vertel ik een anekdote van kortbij. “Da’s echt maar 17 jaar geleden” zeg ik dan vol overtuiging. Niet beseffend dat het gros van hen toen nog niet eens geboren was. En ze bekijken mij meewarig. Maar in hun hart willen ze aannemen wat ik in feite bedoel.
Voor mijn gastjes ben ik allicht een oude mens. Maar… ik voel me nog bemind en nuttig. En toch kom ik, na een aantal uren lesgeven, bekaf naar huis. Moe, maar tevreden. Ik bedoel, na een voetbalmatch kan je kapot zitten maar toch content. Zoiets.
Met pensioen of niet? Ik ga nu direct efkes als Oude Mens The Sex Pistols opleggen. No Future? Geef mij nog steeds Pretty Vacant.

Eerste ontmoeting...

2010-06-19T05:33:00.000-07:00

De grote vraag op Facebook, tegenwoordig. Wanneer hebben mijn vrienden mij voor het eerst ontmoet? Welnu, ik verkies om daar niet op in te gaan. Ik durf namelijk niet te denken aan de momenten waar mensen mij voor het eerst zagen toen ik nog jong was. Ik was een klein bolvormig ventje, een fel muilke dat zichzelf zeer interessant vond, hyperactief (ADHD bestond nog niet), ik leefde grotendeels in een fantasiewereld.
In mijn eentje vlamde ik met mijn fietsje rond den hof. Ik was eerst Stan Ockers, spannend, me laten vallen en dan was ik dood. Vervolgens was ik Rik Van Looy. Ik won elke wedstrijd en gaf intussen commentaar bij mijn prestatie. Tussendoor was ik wel af en toe Old Shatterhand. Een stuk pannelat en een schuin afgezaagd overschot van onze dakspanten werden aan elkaar genageld tot een nooit missend geweer. Toen hebben mensen mij voor het eerst ontmoet…
Later, als puber, was ik een klein bolvormig… zie hoger. Het fietsje was weg, de boeken kwamen in de plaats. Vurige debatten over het leven, ik was existentialist, zwart col-rouleeke, stiekem naar Parijs (St-Germain –des-Prés) en ginds overleven op limonade en chocolade met stokbrood. Wil iemand echt weten dat ik daar bij de bakker “Un pain Français” bestelde? Toen hebben mensen mij voor het eerst ontmoet…
Nog later, getrouwd. Grote “schoonfamilie”. Allemaal mensen die mij voor het eerst ontmoetten. Intussen was ik wel 1 76 m groot en eerder skeletachtig geworden. Het Onderwijs trad in mijn leven. De punk bepaalde toen mijn looks. 36 jaar les gegeven. De horeca, allemaal nieuwe ontmoetingen. Nieuwe relatie, nieuwe grote “schoonfamilie”, idem. Ze zagen allemaal verschillende gedaantes van deze jongen. Toen hebben mensen mij voor het eerst ontmoet…
Eerste ontmoetingen, ik wil ze meestal vergeten. Want al duizend keer moest ikzelf mijn beeld bijstellen na een eerste eerder negatieve indruk.
Overigens, het bolvormige ventje is zich weer aan het vormen, het fel muilke is er nog, en het mijzelf interessant vinden: tja, waarom start iemand een blog?

Vuvuzela bacterie

2010-06-15T05:29:00.000-07:00

Ik ben zo’n nostalgische voetbalsupporter. Lang geleden bezocht ik vaak de staantribunes van de Gantoise. Tussen het gemeen volk. De politiemacht bestond uit twee bijna gepensioneerde, uiteraard ruim besnorde, Gentse flikken, in het gezelschap van een even bejaarde Duitse Herdershond. Een bekroning voor die mensen dat ze gratis naar het voetbal konden. Ze liepen dan ook te stralen, een verhitte discussie werd minzaam bijgepraat. De supporters van beide kampen stonden namelijk allemaal samen.
Eén van onze plaatsgenoten was een kolossale kerel, een begrip, zijn stem galmde doorheen het stadion. Het was destijds de gewoonte dat tijdens de ‘tijm’ een fanfare, geheel voorzien van majoretten, de eer had op het veld het beste van zichzelf te geven, met deskundig door elkaar gemarcheer en gewriemel. Op een dag was de fanfare van Vinkt aan de beurt. Na enige minuten zette deze stentor zijn keel open en riep voor het hele stadion: “g’et zeker allemoal apoart gereipeteird?” Hilariteit, uiteraard. Of, voor de Beker van Vlaanderen tegen Beveren: “Jean-Marie!! Jean-Marie!! Komt ne kier!!” De, het moet gezegd zijn, werkloos zijnde goudgekrulde Pfaff begaf zich glunderend tot aan “den Draad”. “Dikkenekke” bulderde de onverlaat, tot groot jolijt van het voltallige publiek.
Maar nu is er de Vuvuzela op dat WK. Een constant, niet aflatend gezoem, geblaat, hoe moet je het noemen. Van de eerste tot de laatste minuut dezelfde dreun. Geen ontgoochelde “Aaaah” gaat door het stadion, geen gefluit en creatieve scheldwoorden naar de man in het zwart (tegenwoordig in alle kleuren). Geen opzwepende liederen, geen ophitsende kreten, geen “Het is stil aan de overkant”, geen gejuich bij een doelpunt, geen applaus bij een mooie aanval (ook van de tegenstander). Wellicht is het er wel, op dat WK, maar je hoort alleen de monotone plastieken toeters.
En het ergste van al, de naam van dat ding associeer ik onwillekeurig met een soort vaginale schimmel. “Vanavond niet, schat, ik heb nog altijd last van vuvuzela”.

JOEKOELELLEE

2010-06-10T12:56:00.000-07:00

Ik ben een gitaar-man! Het begon met de Rickenbacker van Pete Townshend, The Who, “My generation”, 1965. Het molenwiekend teisteren van de gevoelige snaren, het ongekende opwindende geluid dat als een bliksem in mijn onderbuik sloeg. Dat mij ervan bewust maakte dat ik een onderbuik had…
De goddelijke geluiden van de Fender Stratocasters van Jimi Hendrix kwamen even later. Hij molesteerde en betoverde ze op geniale wijze. Nog even later kwam Clapton. Even met de fameuze V-neck Stratocaster, dan met de enorme loei van de Gibson SG Les Paul bij “Cream”.
Het wordt nogal technisch zeker, maar toch nog even de formidabele Rickenbacker-bass van Lemmy van Motörhead vermelden. Al vlug geen tanden meer, de Lemmy, maar wat een buikgevoel. Wie het niet kent, ‘The Ace of Spades’ op Youtube voor enig stimulerend verwijl.
En nu plotse liefde voor de… ukulele? Kennen jullie dat, een ukulele? Da’s zo’n klein gitaarke met vier snaren.
Venten gaan onder een ijskoude douche met een GibsonSG en komen er uit met een ukulele, om maar eens beeldspraak te gebruiken. Enfin, tjollen met een kleintje, zouden we zeggen in Deinze.
Om te beginnen, kies een goed terraske in de zon, bestel stracciatella ijs. Je neemt een zalige hap, savoureert, slikt, en zeg “JOEKOELELLEE”. Het woord alleen al doet je nog meer genieten.
Vervolgens, recentelijk zag ik Nils De Caster dit instrument ter hand nemen. Evenals notoir ukulele-verzamelaar en –bespeler Jan De Smet (van De Nieuwe Snaar). Niet direct mensen die ik zou verdenken van tjollen… allez, je weet wel.
Volgend jaar, lieve mensen, gebeurt er iets ongelooflijks in Deinze. Peter L slaagde erin om The Ukulele Orchestra of Great Britain naar Deinze te halen. In The Grand Palace (thanks for the name Marc). Straf? Lieve mensen, die spelen gewoonlijk in genre Royal Albert Hall, etc.
Geheel tegen mijn gewoonten in een paar links om jullie te bekeren tot de “JOEKOELELLEE”
http://www.youtube.com/watch?v=sTIv8hP-UIA
http://www.youtube.com/watch?v=TFoS9bho2Ww

De democratie

2010-06-08T11:26:00.000-07:00

Lastig vind ik dat, die democratie. We mogen dus onze stem uitbrengen, we moeten niet. We hebben wel opkomstplicht. Maar in dat hokje doen we wat we willen.
Zelf ben ik geen fan van Meuris. Te hoog Chirogehalte in zijn muziek, te drammerig in zijn ego. Ik ga dus stemmen.
Naar mijn perceptie is de moderne politicus in Vlaanderen een BV. Als mediaproduct overweeg ik ervoor te gaan. Even overlopen.
Voor het Vlaams Belang stem ik niet. Ik hou niet van De Winter, een Bruggeling die wil Antwerps praten. Nooit in een kwis, kookt niet, zingt niet. BV: Beu Ventje
Ook Gennez kan mij absoluut niet bekoren. Voor borsten en lippen ga ik dan maar voor Angelina Jolie, vermoed ik. Messen in ruggen steken, daarna bijleggen in de boekskes, wollige talks in debatten. Zit Caroline in feite niet in CD & V? BV: Bazig Vrouwke.
Over CD&V gesproken, Marianne… Sorry voor alle collega’s, maar zou dat ooit geen lerares Wiskunde geweest zijn? Of biologie? Veel te veel citroenen gegeten, zure-pruim syndroom. BV: Bitter Verleden. Of den Yves natuurlijk, bij ons in West-Vlaanderen, zo ontroerend hoe hij met zijn papier-maché gelaat tijdens debatten probeert een lach te produceren. Humor ist wenn man trotzdem lacht. BV: Beter Vertrekken.
Open Vld daarentegen, ah ja, Crootjen. Was ik maar gay! Of een studente van zo’n 18! Zijn twinkelende oogopslag, zijn ondeugende smile, zijn rijke Pa, ik zou het wel weten. Jammer dat hij de stekker er zo rap uittrekt, in mijn jeugd gepromoot als: coïtus interruptus. BV: Bedroevend Vluchtig
De Decker daarentegen, da’s een BV naar mijn hart. Altijd maar schelden, boel zoeken, buiten beeld boeren en scheten laten, een echte kerel. BV: Boertig Verloren.
En nu zit heel het Vlaamsche Hinterland te wachten op de obligate portie De Wever-bashen. Even wachten.
Welnu, dienen Bourgeois, met zo’n achternaam. Kom maar eens op voor de gewone mens. BV: Bitsige Vlaming
Allez, De Wever, dus. BV:
Buitengewoon Verstandig? Bracke-Vriendelijk? Bis-proportioneel Vet?
Bizarre Verwachtingen?
Help mij kiezen, vul zelf maar aan.

Wienewathoe?

2010-06-05T16:26:00.000-07:00

Het spijt mij geweldig, maar ik kan er niets aan doen. De meeste vrouwen die zingen, die doen mij niks. Zeker niet in de Vlaanders. “Ge staat voor de deur” is het Eva De Roovere syndroom. In al die liedjes “staat” er ergens een vent, meestal voor een deur dus, soms naast een bed of in een keuken. Zijnen asem stinkt, hij minacht die zo mooi zingende vrouwen, pretendeert van de slimste te zijn en de langste te hebben. Hij neemt die zingende dames als tweede keus, oh zo smartelijk, alweer een nieuwe strofe.
Jackobond, op zich niets op aan te merken. Drie bijzonder uitmuntende muzikanten. Het meiske bijzonder toonvast. De teksten: zeer inhoudrijk, gedreven. Maar: het bekt van geen kanten. Dertien keer een novelleke, mooi. Maar de zang: dreinerig, drammerig, zeurderig, repetitief, voorspelbaar. Dus: schrijf het verhaaltje neer, maar zing het niet. Start een blog.
Een goed lied was “Laat me”, Ramses Shaffy. Met mijn rotkarakter zeg ik dan: blijf daar ne keer af zeg! Laat Ramses in vrede rusten.
En het was een mooi zangereske. Maar: geen buikgevoel gehad. Die momenten waar een concert je keihard in je middenrif grijpt, waar je denkt “amai, chance dat ik dit mag meemaken”. No way!
De zingende vrouwen waar ik van hou, tja, die leefden wel vrij ongezond, denk ik. Geen groentensmoothies in de blender, geen Zumba in blitse lycra-pakjes. Drank en sigaretten, eerder. Emmylou Harris, Janis Joplin, Dani Klein… en zovele andere.
Maar wel dik bedankt aan VTB-kultuur, want goed gelachen met de weergaloze Piv Huvluv!!!

Songfestivalitis W...

2010-05-31T07:36:00.000-07:00

Ergens in mijn geteisterde lijf woekert op kleine schaal een virusje. Most viruses are too small to be seen directly with a light microscope, zegt Wikipedia. Maar ondanks scans en echografieën weet ik dat het er chronisch zit te sluimeren: Songfestivalitis W, sinds mijn prille jeugd duikt het ieder jaar weer op. Tijdens de ta ta ta rarara ta ta ta hymne van Eurovisie moest het kanaal op de TV verzet worden, en iedereen zat er klaar voor: het Eurovisie-songfestival.
Je kan niet geloven hoe ik deze vertoning verafschuw. Ik zag het beginnen met bordkartonnen achtergronden en plastieken performers. Ik zie het nu, de nieuwe versie, komt op hetzelfde neer: als het maar waait en wappert, ontploffingen en Rammstein-vlammen, knullige presentatoren, cliché-gezegdes van puntenuitdelers “What a wonderful show”. Het lied is bijkomstig, backings draaien rond op schaatsen, worden kitscherige vlinders, f-cup borsten zijn belangrijk, tientallen verlichte drums worden beknuppeld, schetteren en toeteren om het gebrek aan kwaliteit weg te moffelen is legio.
En DAMN, ik blijf er naar kijken. Ik vind het zalig me te liggen (want in bed) ergeren aan de protserige wanvertoningen. Me af te vragen: oké met je showke, maar op de radio, dan gaat jouw onbenullige song toch volledig de mist in?
Maar het meest verslavende is natuurlijk het meedelen van de scores. Hoe komt dat toch, dat ik kreten als “Amai”, “Djiezes”, “Hoppa!”, “Wauw” lag uit te stoten toen Tom Dice dikke punten kreeg? Zeer genant voor mij. Hopelijk begrijpen mijn intellectuele vrienden dat dit alles een gevolg is van het virus Songfestivalitis W.
De W van Walgraeve.

Een historische avond

2010-05-26T04:48:00.000-07:00

“Jaja, ’t Is weer van dat” dacht ik toen de eerste geselecteerden voor de finale van Eurovision werden bekendgemaakt. Je weet wel, genre Bosnië-Herzegovina, Moldavië, Belarus, Servië.

Aldus nam ik, mij reeds bevindend in de echtelijke sponde, een goed boek ter hand. Tot plots, bij de achtste enveloppe, “Belgium” weerklonk.

Terwijl ik mijn leesbrilletje afzette hoorde ik Bart Peeters joelen: “Een historische avond! België in de finale!! Ongelooflijk!!!” “Inderdaad” zei André Vermeulen zuinigjes, “nog 2 enveloppes te gaan. Hopelijk is IJsland erbij.” Je kon zo horen dat hij een zurig tutmondje opzette.

IJsland, dacht ik, vreemd. Een land dat tot dusver voor Europa alleen failliete banken en aswolken afvaardigde. Het land dat Björk en sigur ros voortbracht delegeerde een ietwat overjaarse sopraan, een soort Bianca Castafiore, die vooral leek op een gigantische rode pion voor “Mens erger je niet”. Muzikaal een fake “Milc Ink”. Het IJslands voor “waar blijven die handjes” ontgaat mij even.

En toen viel mijn frank, mijn door IJsland verzwakte euro. André was pissig. Ieder ander land had twee commentatoren in Oslo, André zat ergens in een hokje aan de Reyerslaan. Met Bart Peeters dan nog. Besparingen, zelfs een Ibis-hotel kon er niet af. Ik begrijp hem. Hij, de man gegroefd en gepolijst als expert van het Songfestival mocht deze triomf van de VRT-inzending niet beleven. Nu, niet dat ik er slecht van geslapen heb.
Overigens, IJsland werd geselecteerd als tiende en laatste land.

Subliem...

2010-05-23T04:54:00.000-07:00

Muziek… ik kan ze niet missen. Voor iedere gemoedsgesteldheid, voor iedere weersomstandigheid heb ik wel ergens de juiste song die mij raakt en vertolkt wat ik voel. Maar het ultieme genot beleef ik als ik het voorrecht heb échte muzikanten aan het werk te zien. Nog beter als ik dit mag meemaken in goed gezelschap.
Gisteren was het zo’n uitzonderlijke avond. In het onooglijke Dikkelvenne, in een cafeetje dat normaal gezien in deze techno- en designtijden niet meer bestaat, De Betoverde Maan (niet Maagd, Ray)
Nils De Caster, Bruno Deneckere en Derek brachten er een Tribute aan Bob Dylan. Zeer gedurfd. Ingewijden weten dat de muziek van Dylan complex is, gelaagd, en toch zo simpel klinkt.
We kregen een subliem concert. Drie briljante muzikanten waar je aan ziet dat het leven hen geen lessen meer kan leren. Stuk voor stuk beschikken ze over een aparte stem. Bruno: de jonge Dylan, scherp en nijdig. Derek: de oudere Dylan, roestige gelooide stembanden. Nils: er tussenin, soms bijtend soms zalvend. Ze maakten het zichzelf niet gemakkelijk, geen hitjesmachine, vaak obscure parels uit het gigantische oeuvre van Dylan. Een aaneenschakeling van meesterlijke hoogtepunten, geen enkel moment van zwakte. En helemaal iedere vezel in mijn lijf beroerend, de dartelende viool van Nils De Caster.
Als je echte kippenvelmomenten wil: The Wedding Song (Planet Waves), Hurricane, Romance in Durango. En mijn dierbare lijflied: Forever Young.
Maar eigenlijk is dit lijstje onfair en onvolledig. Dit te mogen meemaken met een schare goede vrienden, dit maakt het leven zo mooi.
En moet je nog wat weten, het was verdorie gratis. In 2010…

SOS Tiet

2010-05-20T03:48:00.000-07:00

FC De Kampioenen begot. Eerlijk? Ik voel het als een noodzaak voor mijn intellectuele status om er wat meewarig over te doen. Mijn lieve bejaarde ouders zijn al 20 jaar trouwe fans. Waarom? De actie loopt heel traag, bijna Limburgs. De humor is voorspelbaar, braaf, hoogstens wat aangebrand op het niveau van die zatte nonkel pater op een trouwfeest. "SOS Tiet", iemand? Ook geen seks of bloederige nerveuze scènes. De acteurs kennen ze niet bij naam, mensen zijn personages geworden. Zelfs dat mormel van een hond is "Nerooke".
Onlangs had ik het geluk op de opnameset aanwezig te zijn. Mijn jongste kleindochtertje, zo’n 18 maand, wordt namelijk een BV. Voor Vlaanderen wordt ze voor altijd “Paulien”, het dochtertje van “Marcske” en van dinges, zijn vrouw. Nu reeds heb ik compassie want ik moet dan denken aan Chris Lomme die voor mijn en vorige generaties steeds “Marieke” uit “Schipper naast Mathilde” bleef. Hoewel, misschien word ik wel haar manager nu ik stilaan de pensioengerechtigde leeftijd bereik.
Desalniettemin, samen met de andere opa en oma mocht ik mijn intrek nemen in een acteursloge. Kleine Rika, voor jullie "Paulien" dus, werd op de deur met een mooi bord aangeduid als: “Gastacteur”. Spiegels, kleerkasten, grote inloopdouche, het ware BV-schap, quoi.
En toen begon mijn meewarigheid over die Kampioenen te wankelen. Al snel kwam daar een ongelooflijk lieve mevrouw binnenwandelen die ik, gelukkig, onmiddellijk als “Pascalleke” terugvond in mijn Vlaams collectief geheugen. Die begon meteen ons Rika oprecht te knuffelen en nam ze (met enige krachtinspanning) op de arm. Geen spoor van dat fakerig BV-gedoe dat we tegenwoordig bij die jonge snollen zien.
Om een lang verhaal kort te maken, die Kampioenen zijn geroutineerde door de wol geverfde acteurs, maar héél warme mensen. En “Paulien”, ja die zat daar belangstellend in die “Kantine”, perfect zichzelf te acteren. Hoewel, het zich goed voelen op café heeft ze allicht van déze opa meegekregen…

FB & der Amerikanische Freund

2010-05-19T08:28:00.000-07:00

Facebook is netwerken, zegt men.
Een paar weken geleden kwam via FB een dierbare oud-leerling op bezoek, Bernard. Aanpassen, rolletje spelen, dat heet volwassen worden. Bernard is nog steeds geheel zichzelven, quality time gehad.
Vandaag in de Saga, via FB, een afspraak met Bart, der Amerikanische Freund. Recht uit Chicago eens een klapke doen. Jaren geleden. Heerlijk bijpraten, Duvels drinken, verhalen uitwisselen, ver- en bewondering delen, verontwaardiging over de politiek ook eventjes. Onvergetelijk.
Zaterdag naar een concert met een uit het oog verloren kameraad, ook een Geert. Vooral voor het kaartspelen werden we gevreesd. ZONDER! was onze specialiteit. En binnenkort gaan we dus samen genieten van de weergaloze Bruno Deneckere (=Roland Van Campenhout in het jong) en de formidabele Nils De Caster. Deze laatste een oudleerling, je raadt het, FB.
I love Facebook, né.

... van Honger en Dorst

2010-05-17T14:59:00.000-07:00

Ik noem ze steeds de Fanfare van Honger en Dorst, je weet wel, dat lied van Jan De Wilde.
Mijn maten, kameraden door dik en dun. Als we samen zijn kunnen we ongebreideld zeveren. Spitse zinsneden of inventief sarcasme zijn ons niet vreemd. Soms zitten we ongenadig op elkaars kap, luidruchtig, elkaar overstemmend. Wij kunnen daar tegen.
Soms kunnen we ook stil zijn, ernstig, medelevend, als één van ons door het noodlot getroffen wordt. Dan is die lawaaierige troep plots een warm zorgend nest. Waar je je kan geborgen, begrepen en beluisterd voelen.

Wekelijks komen we samen, met onze vreugdes, onze scherts, ons wedervaren, onze fierheid, ons verdriet. En we zijn met velen.

Wonderlijk hoe het leven ons samen bracht. En onze levens definitief met elkaar verbond. En toch zijn we gewoon leraars, drie generaties die elkaar blijven zien. En leute maken.

De oud-collégiens, dus. Die van het voormalige Saint-Henri.

Verdomme toch...

2010-05-15T04:26:00.000-07:00

Eigenlijk zat ik klaar om een grappig stukje te schrijven. Over ons wedervaren in de muziekquiz in Bellem. En dan dat telefoontje: Tony is overleden.
Rechtvaardigheid zoeken in het leven doe ik al een tijd niet meer. Begrijpen is er ook niet bij.
Niet te geloven dat hij er nooit meer zal zijn, de peperkoeken macho, de koning van de oneliners, de man die altijd klaar stond om om het even wie te helpen. Hij was mij al aan het bewerken om vanaf mijn pensioen met oude menskes rond te rijden. Vanuit Waregem, ja, als het zo nauw steekt...
Vele mannen met baarden zullen wenen. En zoveel pronte dames.
Verdomme toch...

Aan mijn Favoriete Fotograaf

2010-05-13T09:14:00.000-07:00

And he saith unto them, Follow me, and I will make you fishers of men. Matthew (ch. IV, v. 19)
http://www.steenschuit.be/zweet-van-de-zee-fotoboek.html
Dag Jo
Sinds ik een kind was: De zee...
Het rusteloze komen en gaan, ongrijpbaar, soms grauw soms blauw, rustgevend en opwindend, eindeloos en toch stervend op een strand.
De zee is voor mij ook het Grote Vrouwelijke. Vol geheimen en schatten, slechts moeizaam prijsgegeven. Soms zacht en mild, soms ongenadig, uitdagend ontembaar, soms verraderlijk koesterend en geheime kolken verbergend.
Ik koester jouw boek. Niet zomaar bladeren en mja niet mis.
Jij hebt mensen gevist. Die verweerde hard geworden mensen, hun gevecht met de zee, die ze toch niet kunnen missen. Passionele vervloeking en diepe liefde. Afscheid nemen van thuis en ... thuiskomen op zee.
Jouw oog ziet waar wij achteloos voorbij kijken. Of zelfs niet eens kunnen zien. Maar jouw boek opent weer mijn ogen. De schoonheid van wervelend schuimend water, de uiteindelijk gestileerde pracht van een vlucht meeuwen, knoestige koppen met een verhaal, en ook het mooie van het alledaagse.
Jo, bedankt. Bedankt, voor het voorrecht om een stukje van je leven mee te mogen beleven.

Tijd voor goede slogans

2010-05-11T05:15:00.001-07:00

Baselines, heet dat tegenwoordig. Ik wil een aantal verkiezingsslogans aanbevelen aan onze politici. Die mensen zitten op hun tandvlees. Terwijl ze gewoon de gazet moeten lezen.
“Beter op weg” Michelin-banden.
“Leef vol vertrouwen”, tja, AXA.
“Mannen weten waarom”, ah ja, De Wever zeker?
“Let's make things better”, Philips
“Creating a World of Difference” zou wel kunnen. Pampers dus.
“Praten is de eerste stap”, Tele-Onthaal
“Onverantwoord interessant”, De Standaard
“Kleurt je dag”, de VTMsche
“Sociaal progressief alternatief”, de SP-A, naar ’t schijnt
“Haal meer uit je dag”, den Delhaize
“Altijd samen, nooit alleen”, Mobistar
“Want ik ben het waard”, L’Oréal
“Mooi zijn volstaat niet”. Alfa Romeo.

Toch vreemd dat die reclame-kerels ons blijkbaar beter begrijpen dan onze politici?

Ik word daar zo moe van

2010-05-04T09:59:00.000-07:00

“Brainless Boekskes Babe noemt Gemeenschapsonderwijs crapuulscholen”: dit is een slagzin die een Sterk Stafrijm bevat. Ik weet dat want ik heb lang geleden in het toenmalig Katholiek Onderwijs een stevige klassieke opleiding gekregen. Latijn en Grieks waren heel handig om zelf mijn seksuele kennis op te bouwen. In de lessen biologie ging het voornamelijk over darmkanalen van slakken en hersenen van kikkers. In de godsdienstlessen leerden we hoe verdorven andere religies waren, om van de vrijzinnigen maar te zwijgen. Enfin zo kon ik door deductie besluiten dat een pedofiel iemand is die van voeten houdt. En een homofiel houdt van mensen. Intussen weet ik dat deze laatste stelling heel vaak ook juist is.
Sinds ik een tijdje thuis zit verwezenlijk ik de droom van vele Vlamingen: ik doe iets met de media. Gazet lezen, nieuwssites, TV kijken – gaan ze veel krabben vangen in de Beringzee – en… op Facebook gaan. Door Koen Fillet vandaag in Humo de vtm van het internet genoemd. Lap!
Alle coureurs zijn gedrogeerd. Alle voetballers zijn overbetaalde jeanetten.
En dan denk ik, wat is dat toch tegenwoordig, dat mensen perse kwetsende dingen willen zeggen om op te vallen.
Ik word daar zo moe van…

Het leven van de volgspotman

2010-05-01T04:00:00.000-07:00

Waren het de pijnstillers? Was het een tijdelijke vlaag van zinsverbijstering? Of was het gewoon erbij willen zijn? In elk geval, ik engageerde mij om bij Driestuiversopera een volgspot te bedienen.
Simpel toch, dacht ik. Lampje aan, beetje meevolgen, delen in het succes, alles in de saccoche?
Ja vergeet het. Een acteur die uit zijn rol valt, geen probleem. In de zaal merken ze het niet. Een pet die aan een taart hangt, grappig. Stoel verliest poot: goed zo, dit proberen we iedere keer weer te doen.
Acteurs? Ja, ze moeten er nu eenmaal zijn. Vals zingen? Weill bedoelde het zo, expressionisme heet dat. Tekst? Rekbaar. Orkest? Te luid, te stil, te rap, te traag, allemaal niet erg.
Maar die volgspot… De acteurs zingen fantastisch, de actie is wervelend, het orkest subliem, het publiek gefascineerd, allemaal goed en wel. Maar als de volgspot niet ter plekke is… zie je geen snars.
Plots overvalt je die verpletterende verantwoordelijkheid. Zonder jou geen voorstelling. Koud zweet, visioenen van honderden toeschouwers die je komen molesteren en hun entreegeld terug eisen, overwegen je te gaan verstoppen in de abdij van Westvleteren. Je staat daar op een kubusje van 30 x 30. Je vraagt je radeloos af waar die acteur/-trice nu weer zal opduiken. Oef, je hebt gelukkig alles mooi genoteerd in je brochure. Jammer dat het zo donker is, je kan je brochure niet lezen want de volgspot brandt niet. Je grabbelt naar een lampje, liefdevol ter beschikking gesteld door Vooruit. Batterijen plat uiteraard. Je dondert van alteratie van je kubus, je grijpt je vast aan je volgspot, geroosterd vel verspreidt BBQ-geuren, de spot gaat aan, het oude plafond van Vooruit in een prachtige gloed… de acteurs in het donker.
Maar vanavond hé, vanavond zal het perfect zijn. Want voor die voorstelling, voor wat die schitterende mensen brengen, daar moet gewoon een super-volgspotman staan!

Driestuivers-opera Brecht & Weill

2010-04-29T03:41:00.000-07:00

"Er zijn zo van die dagen" zingt Clouseau in "Bergen en Ravijnen". En van die dagen hebben we er hier in Waregem wel onze portie gehad. Een Bol hier, een tumor daar. Kwaadaardig, een woord dat mensen zich ongemakkelijk laat voelen. Sneden in je verwende pens waar je zoveel geld in investeerde. Dan bevrijd uit de kliniek, pogen om alle liefhebbende bezoekers ver weg te houden.
Met veel pijn naar de koers kijken, beresaai. En injecties (hopelijk geen item voor Cancellara), tja, je dierbare vel is her en der geperforeerd. Maar toch: thuis!
Je eet afgewogen hoeveelheden, je pens slankt af, je drinkt yukkie plat water. Kortom, je vindt jezelf nog jong op bijna 59.
Na een paar weken bezigheidstherapie wordt de spoeling dun. De plantjes water geven, echt zinvol. De vaatwas uitlegen, vullen, Nieuwe Man. Om de vuilkar maar niet te vergeten.
En dan, net op de dag dat je pijn heel wat lichter is, een smeekbede. Van Noémie. Wie wil een volgspot bedienen tijdens Driestuiversopera. Ah ja, ik dus.
Wat een voorrecht! Dit te mogen meemaken, formidabel.
De Vooruit durft nog de nek uitsteken. Een zeer gewaagd project. Maar o zo geslaagd.
Schrijnend, sarcastisch, onweerstaanbaar grappig, kritisch, absurd. En de onlogische muziek, prachtig orkest, in dialoog met onverwachte zang. John de mac(x)! Noémie: machtig. Joke: perfect. Eline: verbijsterend. De rest: allemaal super de super!
En die regisseur, Dirk denk ik, wauw. Zijn opmerkingskes waren gewoon rijp voor Deinze Lacht, een show op zichzelf. Tranen gelachen, maar hij had wel altijd gelijk.
Dat iedere dag een geschenk is wisten we hier al een tijdje. Maar een avond met de bende van de Vooruit, da's een geschenk met een hele grote strik rond.