Ik heb er lang over nagedacht. Zeker 7 minuten, wat voor mij, als impulsief-beruchte persoon bijzonder lang is. Zou ik deze blog wel schrijven?
Het zit namelijk zo. Als verjaardagsgeschenk van een dierbare kameraad kon ik een concert van The Smashing Pumpkins bijwonen. Voorheen zag ik ze reeds tweemaal aan het werk, in lang vervlogen tijden. Magistraal, de Pumpkins. Geniale composities, teksten tussen waanzin en romantiek, meeslepende ritme-veranderingen, imponerend.
Ja, als je daar niet naar uitkijkt…
U voelt het al komen, lieve lezer, maar eerst nog wat positieve dingen. De mensen waarmee ik mocht op stap gaan, daar wilt ge gewoon bij zijn. Allez, ik toch. Tussen grof, subtiel en mekaar graag zien, een venten-ding.
Kortom, aldus begaven we ons geheel in de mood Vorst-waarts. Onze driver vond binnen accepteerbare termijn een aanvaardbare parkeerplaats. Voor mij werd het een klassieke entree. Eerst schoon stoeleke zoeken, dan een lekkere vettige braadworst en frisse pinten. Niet zo duur overigens, vond ik. Ge moest geen rij bonnekes kopen, gewoon 4 euro voor een half literke Jupiler.
Tot dusver een zalige avond.
En the Pumpkins begonnen eraan. Loei-, loei- loeihard. OK, jullie denken, dienen ouden van 60, die takelt af. Lieve mensen, ik heb een aantal keren The Ramones meegemaakt, Tool!!!, Wire!!, en vele anderen. Geen probleem met lawaai. Maar het was meteen een disfunctionele geluidspap. Het eerste nummer klonk als het laatste, bij wijze van spreken. Een evocatie: 4 boeings vliegen samen over terwijl achter uwe rug 4 metrostellen passeren. Mijn oorsmeer kleeft nog steeds, zou dit biologisch kloppen, via Eustachius zijn buis ergens tegen mijn verhemelte.
De lightshow. Alles wat tegenwoordig kan fel licht geven en stroboscopisch kan flikkeren was voorzien. Wel vreemd. Heel dat hi-tich arsenaal was op het publiek gericht. Geen enkele belichting vanuit de zaal naar het podium.
Neen, het was niet goed. Bovendien stoort mij de arrogantie van ego-trippers als Billy Corgan. The Pumpkins waren al altijd zijn eigen show. Nu heeft hij babyfacekes-goede-muzikanten die weer slaafs zijn ding doen. Mijn gevoel: Corgan is bezig met een elitaire mega-decibel trip, geluidsniveau verbergt de kwaliteit, alleen voor obstinate fans.
Als je een World-tour doet is dat niet alleen voor een handvol diehards die doorheen heel Europa altijd aanwezig zijn en zelfs iedere muzikale scheet (want zo zaten er tussen, geen nummer, gewoon lawaai, ze zijn nochtans Sonic Youth niet in their dreams) toejuichen. Neen, als je in Vorst komt, ook al ben je ze schijtebeu, speel eens wat nummers die de mensen kennen. Ze betalen 46 euro voor een toegangsbewijs.
Een ontgoocheling door briljante muzikanten, Corgan op de eerste plaats.
dinsdag 8 november 2011
vrijdag 4 november 2011
Quiz en ik
Verslag van onze prestaties in de oldies-quiz van Testedoene. Er waren nog twee ploegen achter ons, ik vermoed samengesteld uit personen met een geestelijke beperking (mongolen is politiek niet correct). Uit frustratie, ik beken, heb ik TWEE prijzenpakketten meegepikt. De oogst: een malette van de KBC (zat uiteraard geen geld in), een boek over Denemarken (van de KBC, dus), een schone klakke van iets kunstmest-achtigs, vier pakskes suppositoirs voor kamer- en terrasplanten, en: een rookmeldingsdingske (zonder pilen). We doen voort, opgevers zijn mietjes!!
Intussen stromen de aanbiedingen weer binnen. Radio Nostalgie Eighties, ohlala mijn ding. Maar wat gaan ze vragen? Wanneer deed de zoon van de kuisvrouw van X-zanger van The Cure zijn plechtige communie. Welke van The Bangles droeg nooit een onderbroek.
Tequila is er ook weer. De leukste kenniskwis waar ik ooit aan deel nam. Maar zou ik nog durven op mijnen ouderdom? OK, ik kan vlekkeloos, dit in tegenstelling tot vele TV-ankers, Eyjafjallajökull uitspreken. Maar wat steekt ge daar mee in uw zakken? Een CD van K’s Choice, ja. Ge krijgt geld toe als ge hem gratis afhaalt. Of zo vier paar witte kousen met rood-wit-blauwe strepen. Met enig geduld kan dit weliswaar weer trendy worden, even mailen naar Jani Kazaltzis.
Waarom doet een niet-quizclubgebonden-brave-mens mee aan die kwizzen. Ge zit daar uw hersens te pijnigen, uzelf te vervloeken omdat ge weet dat ge het binnen vijf minuten gaat weten, maar die andere ploegen… Dat zit daar met de ogen te draaien: “Jezus, zo gemakkelijk zeg” Mag ik vertellen, lieve lezer, dat dit niet echt opbeurend is voor uw ego.
Bon, de grote vraag. Waarom onderwerp ik mij steeds weer aan deze marteling? Welnu, het is simpel.
Die kerels waarmee ik ten quizzen trek, die zijn gewoonweg niet te ontmoedigen. Zo gelijk vroeger de Francesco Planckaerts in de koers, steeds weer in de bezemwagen. Maar, laat ons zeggen, ze zien er in elk geval beter uit. Niet moeilijk, of course. Het zijn er drie gelijk ze ze niet meer maken. Ons weren, leute maken, slechte resultaten, who cares, wanneer is de volgende?
En daarom, lieve lezer, smijt ik mij steeds weer!
Intussen stromen de aanbiedingen weer binnen. Radio Nostalgie Eighties, ohlala mijn ding. Maar wat gaan ze vragen? Wanneer deed de zoon van de kuisvrouw van X-zanger van The Cure zijn plechtige communie. Welke van The Bangles droeg nooit een onderbroek.
Tequila is er ook weer. De leukste kenniskwis waar ik ooit aan deel nam. Maar zou ik nog durven op mijnen ouderdom? OK, ik kan vlekkeloos, dit in tegenstelling tot vele TV-ankers, Eyjafjallajökull uitspreken. Maar wat steekt ge daar mee in uw zakken? Een CD van K’s Choice, ja. Ge krijgt geld toe als ge hem gratis afhaalt. Of zo vier paar witte kousen met rood-wit-blauwe strepen. Met enig geduld kan dit weliswaar weer trendy worden, even mailen naar Jani Kazaltzis.
Waarom doet een niet-quizclubgebonden-brave-mens mee aan die kwizzen. Ge zit daar uw hersens te pijnigen, uzelf te vervloeken omdat ge weet dat ge het binnen vijf minuten gaat weten, maar die andere ploegen… Dat zit daar met de ogen te draaien: “Jezus, zo gemakkelijk zeg” Mag ik vertellen, lieve lezer, dat dit niet echt opbeurend is voor uw ego.
Bon, de grote vraag. Waarom onderwerp ik mij steeds weer aan deze marteling? Welnu, het is simpel.
Die kerels waarmee ik ten quizzen trek, die zijn gewoonweg niet te ontmoedigen. Zo gelijk vroeger de Francesco Planckaerts in de koers, steeds weer in de bezemwagen. Maar, laat ons zeggen, ze zien er in elk geval beter uit. Niet moeilijk, of course. Het zijn er drie gelijk ze ze niet meer maken. Ons weren, leute maken, slechte resultaten, who cares, wanneer is de volgende?
En daarom, lieve lezer, smijt ik mij steeds weer!
maandag 24 oktober 2011
Ikke 60
Toen ik 16 was moest je mij niet wijsmaken dat ik ooit 60 zou worden. Ik een oud peeke, geheel demonteerbaar, des avonds de pruik op het rekje, de valse tanden in het glas in de badkamer, de 14 pillen iedere ochtend, de moedeloze blik naar beneden, het orgaan aanschouwend dat nog dienst doet als rioolke. Neen, dat zag ik niet gebeuren.
Maar zie. Géén pruik! 3 valse tanden, 2 pillen, en de rest, daar hebben jullie geen zaken mee.
En aldus dacht ik begin dit jaar, die zestig, dat wordt de eerste en de laatste keer dat ik mijn verjaardag vier. Afspraken met Bruno, Derek en Nils werden gemaakt, de madammekes van de Betoverde Maan werden gecontacteerd, Luc en Bram van “Nie te doen”, ja reeds in maart kondigde ik dit evenement aan.
60 mensen kon ik inviteren, symbolisch getal. En het kot zat vol. Wat een merkwaardige avond.
Zo was er bijvoorbeeld Raf, een warme Limburger die ik in Oostende ontmoette bij een optreden van Bruno en Derek. Ja hoor, hij boekte gewoon een B & B in de buurt om erbij te zijn. En Luce zijn verleidingstruuken, ook de moeite. Efkes in zijn rolstoel een plas gaan doen, vermoedelijk tegen een brievenbus, en weer binnenkomen met een enthousiaste blonde, dat geplas moet indruk gemaakt hebben.
En die decibel-hoek van de Callewaerts! Daar bestaan wetten voor.
Het was mijn geliefd volk dat er was, mijn geliefd kader, mijne muziek. Want dat Bruno, Derek en Nils subliem zijn, daar schreef ik al genoeg over. Desalniettemin,na een absoluut prachtige Wedding Song, was er een totaal Las Vegas-achtige wedding, master of Ceremonies was een met straf Gents accent sprekende Nils, achteraf pas gehoord dat hij écht die ring kwijt was, om de avond definitief onvergetelijk te maken.
En laat ons Luc en Bram niet vergeten. Schitterende muzikanten, briljant gitaarwerk, prachtige zang, noem ze niet een covergroep, ze zijn gewoon geweldig.
En alzo maak je je de bedenking: hm, zestig. Wat is er nu veranderd? Wel, als je eens uitzit duurt het gewoon langer om te recupereren.
Benieuwd naar die zeventig…
http://www.youtube.com/watch?v=eTN1VPgW9uQ
Maar zie. Géén pruik! 3 valse tanden, 2 pillen, en de rest, daar hebben jullie geen zaken mee.
En aldus dacht ik begin dit jaar, die zestig, dat wordt de eerste en de laatste keer dat ik mijn verjaardag vier. Afspraken met Bruno, Derek en Nils werden gemaakt, de madammekes van de Betoverde Maan werden gecontacteerd, Luc en Bram van “Nie te doen”, ja reeds in maart kondigde ik dit evenement aan.
60 mensen kon ik inviteren, symbolisch getal. En het kot zat vol. Wat een merkwaardige avond.
Zo was er bijvoorbeeld Raf, een warme Limburger die ik in Oostende ontmoette bij een optreden van Bruno en Derek. Ja hoor, hij boekte gewoon een B & B in de buurt om erbij te zijn. En Luce zijn verleidingstruuken, ook de moeite. Efkes in zijn rolstoel een plas gaan doen, vermoedelijk tegen een brievenbus, en weer binnenkomen met een enthousiaste blonde, dat geplas moet indruk gemaakt hebben.
En die decibel-hoek van de Callewaerts! Daar bestaan wetten voor.
Het was mijn geliefd volk dat er was, mijn geliefd kader, mijne muziek. Want dat Bruno, Derek en Nils subliem zijn, daar schreef ik al genoeg over. Desalniettemin,na een absoluut prachtige Wedding Song, was er een totaal Las Vegas-achtige wedding, master of Ceremonies was een met straf Gents accent sprekende Nils, achteraf pas gehoord dat hij écht die ring kwijt was, om de avond definitief onvergetelijk te maken.
En laat ons Luc en Bram niet vergeten. Schitterende muzikanten, briljant gitaarwerk, prachtige zang, noem ze niet een covergroep, ze zijn gewoon geweldig.
En alzo maak je je de bedenking: hm, zestig. Wat is er nu veranderd? Wel, als je eens uitzit duurt het gewoon langer om te recupereren.
Benieuwd naar die zeventig…
http://www.youtube.com/watch?v=eTN1VPgW9uQ
vrijdag 7 oktober 2011
Ikonen
Er zijn zo van die verschijnselen in onze maatschappij die sociaal gezien geweldig sympathiek overkomen. Overgesympathiseerde ikonen, noem ik dat. Op mijn zenuwen werken, ja, dat kan dat sympathiek gedoe.
Neem nu Lieveheerbeestjes. Welk een ambetant ongedierte is me dat zeg. Dat komt zomaar op uwe kop zitten, dat denkt dat het een BV is en overal palmtakwuivend zal begroet worden. Maar als je er eentje wil vermorzelen, ho maar. Afgrijzen stijgt op uit het belendende publiek. Een kakkerlak lekker crispy onder de schoenzool, geen probleem. Maar zo’n rood-zwart gespikkeld geval, da’s geen kever, dat is iets heiligs.
Oude mensen, tja ik ben er zelf bijna een. Maar ik zweer het, nooit zal ik de zaterdag, met mijn pet op, aan 45 per uur (met een klein plakske) naar de Aldi rijden, met 30 auto’s achter mij. Evenmin zal ik in de Colruyt op spitsmomenten met mijn kar de rayon blokkeren om met soortgenoten over mijn prostaat of mijn vrouwkes blaasontsteking te debatteren. Laat staan dat ik u, ondanks mijn heupprothese, lompgeweg zal voorbijsteken aan de kassa.
Kleine kinderen, ik ben er zot van. Als het mijn kleinkinderen zijn tenminste, want die heb ik onder controle. Maar de rest, dat ligt daar in de winkel op de grond te kronkelen van colère, ma krijgt wat schoppen, pedagogisch antwoord: “Nee, Gauthier, dat mag niet” 't Zoontje heeft nog geen blokjes rond de tanden, maar hij weet dat die er ooit komen. Lap, nog een schop. Dat sympathiek gedoe uit die reclames over kinderspul, al die opgewekte gezichten die van bij het ontbijt door het huis dartelen, niet aan mij besteed.
Pas op, vanaf nu begeef ik mij op glad ijs. Kevers, oude mensen, kinderen, da’s geen taboe. Maar honden… Ohlala. Onze sympathiekste medeburger: Canis lupus familiaris. Zou ik durven? Ge kent mij: vaneigens!
Stel, ik ben het sympathiekste levend wezen in ons land, een hond dus. Gezel voor de eenzamen, macho-symbool voor anderen. Ik kom ongegeneerd in uwe voortuin een kakske doen. Baasje heeft een lijn van 17 meter, kijkt de andere kant uit. Ik ontmoet uw buurvrouw, ruik even aan haar kruis, bestijg haar, weliswaar korte pret maar toch. ’s Morgens vanaf een uur of vijf mag ik u doen ontwaken met mijn geblaf. En als ik buiten mag met mijn baasje ben je moreel verplicht om mij mooi en lief te vinden, te geloven dat ik niet bijt, mij te aaien en van versnaperingen te voorzien. Want wie de hond niet apprecieert, die heeft miserie met de baaskes.
Knorrige oude man heeft het gehad met overgesympathiseerde ikonen…
Neem nu Lieveheerbeestjes. Welk een ambetant ongedierte is me dat zeg. Dat komt zomaar op uwe kop zitten, dat denkt dat het een BV is en overal palmtakwuivend zal begroet worden. Maar als je er eentje wil vermorzelen, ho maar. Afgrijzen stijgt op uit het belendende publiek. Een kakkerlak lekker crispy onder de schoenzool, geen probleem. Maar zo’n rood-zwart gespikkeld geval, da’s geen kever, dat is iets heiligs.
Oude mensen, tja ik ben er zelf bijna een. Maar ik zweer het, nooit zal ik de zaterdag, met mijn pet op, aan 45 per uur (met een klein plakske) naar de Aldi rijden, met 30 auto’s achter mij. Evenmin zal ik in de Colruyt op spitsmomenten met mijn kar de rayon blokkeren om met soortgenoten over mijn prostaat of mijn vrouwkes blaasontsteking te debatteren. Laat staan dat ik u, ondanks mijn heupprothese, lompgeweg zal voorbijsteken aan de kassa.
Kleine kinderen, ik ben er zot van. Als het mijn kleinkinderen zijn tenminste, want die heb ik onder controle. Maar de rest, dat ligt daar in de winkel op de grond te kronkelen van colère, ma krijgt wat schoppen, pedagogisch antwoord: “Nee, Gauthier, dat mag niet” 't Zoontje heeft nog geen blokjes rond de tanden, maar hij weet dat die er ooit komen. Lap, nog een schop. Dat sympathiek gedoe uit die reclames over kinderspul, al die opgewekte gezichten die van bij het ontbijt door het huis dartelen, niet aan mij besteed.
Pas op, vanaf nu begeef ik mij op glad ijs. Kevers, oude mensen, kinderen, da’s geen taboe. Maar honden… Ohlala. Onze sympathiekste medeburger: Canis lupus familiaris. Zou ik durven? Ge kent mij: vaneigens!
Stel, ik ben het sympathiekste levend wezen in ons land, een hond dus. Gezel voor de eenzamen, macho-symbool voor anderen. Ik kom ongegeneerd in uwe voortuin een kakske doen. Baasje heeft een lijn van 17 meter, kijkt de andere kant uit. Ik ontmoet uw buurvrouw, ruik even aan haar kruis, bestijg haar, weliswaar korte pret maar toch. ’s Morgens vanaf een uur of vijf mag ik u doen ontwaken met mijn geblaf. En als ik buiten mag met mijn baasje ben je moreel verplicht om mij mooi en lief te vinden, te geloven dat ik niet bijt, mij te aaien en van versnaperingen te voorzien. Want wie de hond niet apprecieert, die heeft miserie met de baaskes.
Knorrige oude man heeft het gehad met overgesympathiseerde ikonen…
donderdag 6 oktober 2011
Een vreemde...
Daarnet ging ik naar het toilet. Bon, daar hangt een spiegel waarin mijn kop dus zichtbaar was. Lieve lezer, het was een onthutsende ervaring. Ik hoop dat het geen voorteken is van een of andere ziekte, maar ik keek naar het gezicht van een vreemde.
Merkwaardig koel bekeek ik het gezicht dat mij verbaasd aanstaarde. Het keek vervreemd, observeerde mij, vertelde mij:
“Ik ben uw muile. Ziet ge al die rimpels, door lijden en lachen gegroefd. Tiens, Geert Walgraeve, uw muilke is gebruind, ondanks die slechte zomer. Beste Geert, ja dit is uw gezicht. Het wordt stilaan tijd dat je er leert mee leven. Zie je niet dat uwe face exact dezelfde groeven krijgt van uw vader? Om van uw kapsel maar te zwijgen?
Beste Geert, ik, uw spiegelbeeld, ik wil je iets vertellen. Kijk eens in uw eigen ogen die ik hier toon. Zie je die sluier van droefenis? Die zal er blijven. Maar zie je ook die lachrimpels, dat voor jou vreemde gezicht dat liefdevol en begrijpend kan zijn, oud maar elastisch, streng en toch liefhebbend? En die extra-spierkes die uw gezicht helemaal laten gaan tijdens een goed concert? Beste Geert, geloof het of niet, maar dit is uw muilke”
En ik heb de deal met mijn spiegelbeeld aanvaard.
Merkwaardig koel bekeek ik het gezicht dat mij verbaasd aanstaarde. Het keek vervreemd, observeerde mij, vertelde mij:
“Ik ben uw muile. Ziet ge al die rimpels, door lijden en lachen gegroefd. Tiens, Geert Walgraeve, uw muilke is gebruind, ondanks die slechte zomer. Beste Geert, ja dit is uw gezicht. Het wordt stilaan tijd dat je er leert mee leven. Zie je niet dat uwe face exact dezelfde groeven krijgt van uw vader? Om van uw kapsel maar te zwijgen?
Beste Geert, ik, uw spiegelbeeld, ik wil je iets vertellen. Kijk eens in uw eigen ogen die ik hier toon. Zie je die sluier van droefenis? Die zal er blijven. Maar zie je ook die lachrimpels, dat voor jou vreemde gezicht dat liefdevol en begrijpend kan zijn, oud maar elastisch, streng en toch liefhebbend? En die extra-spierkes die uw gezicht helemaal laten gaan tijdens een goed concert? Beste Geert, geloof het of niet, maar dit is uw muilke”
En ik heb de deal met mijn spiegelbeeld aanvaard.
maandag 19 september 2011
Verzuurd lezersbericht!
Geachte Hoofdredacteur,
Weet u wel dat ik iedere dag 1,10 euro besteed om uw papieren vehikel naast mijn ontbijt te leggen? En ja, u mag het gerust weten, op zondag ga ik speciaal naar de bakker. Ok, ook voor pistoleetjes, maar in feite vooral om de editie van uw concurrent “Het Nieuwsblad” te kopen.
Welnu, u en uw collega’s bakken er niet zoveel meer van. Een overzicht. “DSK geeft intimiteiten met kamermeisje toe”. Is dat nieuws?? Die mens heeft gemeenschap (katholiek opgevoed, beste hoofdredacteur) met zowat iedere vrouw die hij tegenkomt. Tjah, zo zijn er wel meer. “Ronald Janssen, 19 jaar dubbelleven”. Denkt u dat wij, trouwe lezers, hier op zitten te wachten? Hoelang zou Leterme al gemeenschap hebben met andere vrouwen?
“Open VLD en CD&V willen geen regering met Groen!” Ja zeg, wie wel? Die Groene hebben ervoor gezorgd dat ik extra mocht investeren in de scheiding tussen proper en vuil water. En ’t loopt allemaal in dezelfde riool zeg!
En die allochtonen, godmiserie. Toch wreed straf dat Anderlecht wint op de Buffalos. Ok, Suarez is niet echt ne Marokkaan, maar toch. En Jorgacevic, de keeper, in mijn ogen is dat nen Belg, ja zelfs ne Vlaming.
Beste Hoofdredacteur, u richt onze heimat naar beneden. Neen, wij willen niet lezen dat u De Wever belachelijk maakt. Mens toch, is dat nu zo erg dat kindekens met ballen smijten naar het portret van Di Rupo? Zouden we niet beter met ballen van een kilo of twee naar uw gezicht smijten, beste hoofdredacteur?
En wie dit serieus opvat, oeie.
Weet u wel dat ik iedere dag 1,10 euro besteed om uw papieren vehikel naast mijn ontbijt te leggen? En ja, u mag het gerust weten, op zondag ga ik speciaal naar de bakker. Ok, ook voor pistoleetjes, maar in feite vooral om de editie van uw concurrent “Het Nieuwsblad” te kopen.
Welnu, u en uw collega’s bakken er niet zoveel meer van. Een overzicht. “DSK geeft intimiteiten met kamermeisje toe”. Is dat nieuws?? Die mens heeft gemeenschap (katholiek opgevoed, beste hoofdredacteur) met zowat iedere vrouw die hij tegenkomt. Tjah, zo zijn er wel meer. “Ronald Janssen, 19 jaar dubbelleven”. Denkt u dat wij, trouwe lezers, hier op zitten te wachten? Hoelang zou Leterme al gemeenschap hebben met andere vrouwen?
“Open VLD en CD&V willen geen regering met Groen!” Ja zeg, wie wel? Die Groene hebben ervoor gezorgd dat ik extra mocht investeren in de scheiding tussen proper en vuil water. En ’t loopt allemaal in dezelfde riool zeg!
En die allochtonen, godmiserie. Toch wreed straf dat Anderlecht wint op de Buffalos. Ok, Suarez is niet echt ne Marokkaan, maar toch. En Jorgacevic, de keeper, in mijn ogen is dat nen Belg, ja zelfs ne Vlaming.
Beste Hoofdredacteur, u richt onze heimat naar beneden. Neen, wij willen niet lezen dat u De Wever belachelijk maakt. Mens toch, is dat nu zo erg dat kindekens met ballen smijten naar het portret van Di Rupo? Zouden we niet beter met ballen van een kilo of twee naar uw gezicht smijten, beste hoofdredacteur?
En wie dit serieus opvat, oeie.
maandag 5 september 2011
Taal
Van kindsbeen af ben ik geboeid door taal. Op mijn vierde kon ik reeds vlot lezen (schoolmeesterszoontje, hé) en ik weet nog hoe wonderlijk ik het vond dat “poliesie” als “politie” moest geschreven worden. Opstellen schrijven was mijn favoriete vak.
Later ging de taal van Molière mij fascineren. Toegegeven, het begin was wat zwakjes. “Je prends le crayon” was nu niet bepaald de zinsnede die mij bekoorde. Het was Jacques Brel die mij over de streep haalde toen ik zowat 14 was. ‘Les bourgeois, c’est comme les cochons, plus ça devient vieux, plus ça devient con!’ Grammaticaal, zo bleek alras, niets voor de Académie Française, maar een emotionele voltreffer. Er volgden Brassens, Ferré… En oh, met welke gretigheid en bewondering las ik de elegante spitse frasen van de hopeloos verliefde Cyrano de Bergerac, verplichte lectuur in de middelbare school, voor mij een voorrecht. Nog steeds hou ik oprecht van het Frans. Ik spreek het graag en hoor het graag, zeker als ze daar af en toe eens kunnen zwijgen ook…
Onmerkbaar kwam daar intussen de rock tussen geslopen. “My generation” van The Who toonde dat Engels de slagkracht had om mij als een onverwachte bliksemschicht te treffen in het hart. Mijn woordenschat breidde ik uit door Leonard Cohen, de charismatische bard wiens mysterieuze poëzie ik probeerde te doorgronden, het woordenboek nooit veraf. Ook het Engels kreeg een definitief warm kamertje. Bovendien begrijpt zowat de hele wereld Engels. Behalve de Fransen, denk ik. Met Springsteen zingen ze van harte mee: “Ien ze darknéss on zie egje uf teun”.
Volgde uiteindelijk de taal der Teutonen. Sinds Hitler hebben velen het gevoel dat deze taal voornamelijk geschikt is om baby's onder bedreiging van een Lügerpistool aan potjestraining te laten doen: “Und jetzt wirst du scheissen, verdammt noch mal!” Niets is minder waar. Net het Duits leent zich tot wanhopige romantische Weltschmerz, de Pijn van het Zijn. “Ich weiss nicht wass soll es bedeuten dass ich so traurig bin” (H. Heine) Ja, zelfs Freddy Quinn kon mij destijds raken. “Junge, geh nie wieder, nie wieder hinaus”. In het Vlaams klonk het niet zo mooi toen mijn vader mij verbood naar een T-Dansant te gaan...
Iedere taal heeft zijn eigen gevoelswaarden. Spaans, het kan klinken als een falangistische mitraillette om Franco aan de macht te houden. Maar evenzeer klinkt “Mi corazon” toch veel mooier dan “schatteke”? Laat staan “scheetje”… Italiaans, de taal waarin de doorsnee paus zich pleegt uit te drukken om de gebruikelijke middeleeuwse onzin te spuwen over de goedgelovige hoofden der adepten. Maar evenzeer de taal van Adriano Celentano, Toto Cotugno, Eros Ramazotti en duizenden andere artiesten, een taal die zelf muziek is. En denkt u, om mij dwars te zitten, dat ik niks weet over het Tsjechisch? Naar welke ruimte begeef ik mij als ik op een deur “Twaleti” zie staan? Hoewel, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit geen correct Tsjechisch is, alleen een vriendelijke poging om de toerist de kans te geven de resultaten van de Boheemse keuken en slivovitsj op discrete manier ter bestemming te brengen.
Later ging de taal van Molière mij fascineren. Toegegeven, het begin was wat zwakjes. “Je prends le crayon” was nu niet bepaald de zinsnede die mij bekoorde. Het was Jacques Brel die mij over de streep haalde toen ik zowat 14 was. ‘Les bourgeois, c’est comme les cochons, plus ça devient vieux, plus ça devient con!’ Grammaticaal, zo bleek alras, niets voor de Académie Française, maar een emotionele voltreffer. Er volgden Brassens, Ferré… En oh, met welke gretigheid en bewondering las ik de elegante spitse frasen van de hopeloos verliefde Cyrano de Bergerac, verplichte lectuur in de middelbare school, voor mij een voorrecht. Nog steeds hou ik oprecht van het Frans. Ik spreek het graag en hoor het graag, zeker als ze daar af en toe eens kunnen zwijgen ook…
Onmerkbaar kwam daar intussen de rock tussen geslopen. “My generation” van The Who toonde dat Engels de slagkracht had om mij als een onverwachte bliksemschicht te treffen in het hart. Mijn woordenschat breidde ik uit door Leonard Cohen, de charismatische bard wiens mysterieuze poëzie ik probeerde te doorgronden, het woordenboek nooit veraf. Ook het Engels kreeg een definitief warm kamertje. Bovendien begrijpt zowat de hele wereld Engels. Behalve de Fransen, denk ik. Met Springsteen zingen ze van harte mee: “Ien ze darknéss on zie egje uf teun”.
Volgde uiteindelijk de taal der Teutonen. Sinds Hitler hebben velen het gevoel dat deze taal voornamelijk geschikt is om baby's onder bedreiging van een Lügerpistool aan potjestraining te laten doen: “Und jetzt wirst du scheissen, verdammt noch mal!” Niets is minder waar. Net het Duits leent zich tot wanhopige romantische Weltschmerz, de Pijn van het Zijn. “Ich weiss nicht wass soll es bedeuten dass ich so traurig bin” (H. Heine) Ja, zelfs Freddy Quinn kon mij destijds raken. “Junge, geh nie wieder, nie wieder hinaus”. In het Vlaams klonk het niet zo mooi toen mijn vader mij verbood naar een T-Dansant te gaan...
Iedere taal heeft zijn eigen gevoelswaarden. Spaans, het kan klinken als een falangistische mitraillette om Franco aan de macht te houden. Maar evenzeer klinkt “Mi corazon” toch veel mooier dan “schatteke”? Laat staan “scheetje”… Italiaans, de taal waarin de doorsnee paus zich pleegt uit te drukken om de gebruikelijke middeleeuwse onzin te spuwen over de goedgelovige hoofden der adepten. Maar evenzeer de taal van Adriano Celentano, Toto Cotugno, Eros Ramazotti en duizenden andere artiesten, een taal die zelf muziek is. En denkt u, om mij dwars te zitten, dat ik niks weet over het Tsjechisch? Naar welke ruimte begeef ik mij als ik op een deur “Twaleti” zie staan? Hoewel, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit geen correct Tsjechisch is, alleen een vriendelijke poging om de toerist de kans te geven de resultaten van de Boheemse keuken en slivovitsj op discrete manier ter bestemming te brengen.
Abonneren op:
Posts (Atom)