Laatste schooljaar 1

Hoe kon het anders beginnen dan met een personeelsvergadering!


Uiteraard zal geen mens mij geloven als ik schrijf dat ik laaiend enthousiast vertrok, deze ochtend. En terecht.



Pas op, het is heerlijk de collegaatjes weer te ontmoeten, enfin de meeste toch. Handje en/of kusjes, “goede vakantie gehad”, of van de goedbedoelende lievekes “genoten van een fijne vakantie?” Veel te lang om te antwoorden, gezien de moeilijke weken die ik achter de rug heb. Maar lief. Met die oude kerels, niks van lief of zo, is het altijd geestig natuurlijk. Om het in het ABN te zeggen: “We weten bescheed”



Na al die jaren, debuut in 1975, ben ik in feite een beetje moe. Ik benijd die jonge gastjes die helemaal opgeladen het nieuwe schooljaar verwelkomen. Hartverwarmend, die jongskes die vol idealen en verwachtingen, en blij dat ze een job hebben, er volledig klaar voor zijn. Nu, ik stond wel versteld van het aantal zwangere buiken, die de vergelijking met de mijne moeiteloos doorstonden. Jongskes die dra de borst, de pamper en de bakfiets zullen hanteren om de nieuwe jeugd een prachtige toekomst te gaan bezorgen. Allemaal toffe vrouwkes die ik in de loop van mijn laatste jaar niet meer zal terugzien.



Ik juich ook mijn ietwat oudere collega’s toe die zich niet storen aan mijn lichtelijk cynische commentaren en nog steeds ervoor gaan. Oude grumpy kerel, ben ik intussen.



Pas op, lieve lezer, nog één keer, nog één schooljaar ga ik mij smijten. Niet voor digitale plannings en aanverwanten, niet voor vruchteloze vergaderingen, niet voor wilde energievretende ideeën. Wel voor diegenen waarvoor ik startte: mijn leerlingen. Nog één jaar valt de deur dicht achter mijn gat met mijn klas. Nog één jaar doe ik waar ik voor koos en voor gemaakt ben. Nog één jaar leraar zijn.

Hoeverock!!

Jaren aan een stuk mocht ik de verzuchting horen: “Maar Geert, ge moet eens naar Hoeverock gaan. Zo’n machtige blues en al, gij als liefhebber en kenner.”

Hoeverock, wat kan je je daar in godsnaam bij voorstellen. Overbehaarde en – bebaarde venten, buitentijdse gedrapeerde vrouwen met hennepkleurige haartressen, rondom u “schapen en geiten”. Of, zoals ooit een leerkracht geschiedenis zijn enige enigermate boeiende grap proclameerde: “gapen en sch… “

Ja, Hoeverock, daar zat ik echt wel op te wachten. Laat de karnemelk maar aanrukken, dacht ik zo.

Desalniettemin, het volgende deed zich voor. Na toch wel dwingende adviezen begaven we ons uiteindelijk richting Olsene, Ontmoetingscentrum, Voortuin. Ik vermeld expliciet alvast het eerste positief punt: Voortuin. Je mag daar namelijk roken, in Het Park niet.

Tot mijn grote ontgoocheling werd ik tijdens mijn langverwachte intrede op het terrein niet massaal toegejuicht. Er was namelijk nog niemand aanwezig, behalve de obligate vrijwillige medewerkers. Gretig namen we de beste plaatsen in en profiteerden van de “happy hour” weliswaar gereduceerd tot een half uur, maar goed.

Het doel was: genieten van een bluesgroep “Morblus”. Awel, het was een heerlijke avond!

Allereerst, de locatie van Hoeverock is zalig!! Je zit er rustig tussen het groen, nooit is de talrijke aanwezigheid van het publiek storend, je kan op het gemak genieten. Perfecte organisatie voor drankjes en hapjes, steeds heel vriendelijke gezichten!

En dan moet ik natuurlijk over “the band” schrijven.

Zeer zelden ben ik zo meegesleept en begeesterd door een gitarist. Natuurlijk, ik ben nog jong en heb nog maar weinig concerten meegemaakt. Maar die kerel, amai!

Nen Italiaander alstublieft. Een Italiaanse groep die op pakkende wijze rythm & blues brengt, fenomenaal. Ook de interactie tussen klavieren, drums en bas, subtiel gedirigeerd door de frontman, fascinerend mooi. Mensen toch, ik heb écht genoten!

Uiteraard kon ik het niet laten mij na het optreden spoorslags naar de muzikanten te begeven. Een gespecialiseerde babbel over het stemmen van een GibsonSG zal ik jullie besparen. Eerder ging het gesprek over de prachtige solo’s die zo vanzelfsprekend uit de tele- en stratocasters  vloeiden.

En helaas, over hoe ontgoocheld de muzikanten zich voelden na dit fenomenale concert. Zij hadden veel meer respons verwacht, ambiance.  En ik heb geprobeerd hen te troosten door te zeggen: ze zitten daar misschien als zombies, maar ze vonden het wel prachtig, ze kunnen het gewoon niet tonen.

Hoeverock, zeker?

Echte liefhebbers bekijken dit helemaal, ongeduldige gitaarmensen: vanaf 2:53 ...

http://www.youtube.com/watch?v=ta9s-CBSl6E

Black Lolas

Zwarte Lola was haar pseudoniem. Als kind volgde ze ballet, stopte ermee wegens niet willen optreden voor de Nazi’s. Volgde tandheelkunde, stapte in de showbizz en tapdanste voor den Amerikaan, verhuisde naar België, zong even bij Francis Bay om Jo Leemans te vervangen, maar werd onsterfelijk dank zij Johnny Hoes wegens “Zwarte Lola (uit de stripteasebar)”. Kortom, deze dame kleeft aan het collectief geheugen wegens het gigantische zwarte kapsel en de door de natuur voorziene prominente melkklieren.

Via vriendschap belandde op mijn bureauke een EP vanwege een groep “The Black Lolas”. Eilaas geen grote pruiken, evenmin somptueuze boezems. Maar…

Deze mensen vermelden op hun site enige invloeden. Genen brol. Maar!!!

Sta mij toe bij het eerste nummer enige referentie aan Nick Cave te bespeuren? Dit weliswaar begeleid door een fabuleuze blues-backside. “Worried man blues”, mens toch, zo goed.

Wat is het toch een drama voor Belgische groepen die zo uitpuilen van kwaliteit om toch aan de bak te komen.

“So Alone”, mag ik mij even permitteren om aan Bauhaus, Joy Division etc te denken? En dan toch weer oude rock-nuances? Alweer prachtig.

Lieve lezer, wellicht begrijpt u niet waarom ik dit stukje schrijf, terwijl “Fireflies” hier uit de boxen vlamt. De max!!

Ik wil gewoon even pleiten voor de talloze getalenteerde groepen in ons landeke, die niet kunnen rekenen op de StuBru-poepers, die niet de juiste contacten hebben, die hun broek niet willen afsteken.

The Black Lolas rule!!!

http://blacklolas.bandcamp.com/

Springsteen en ik

Aldus geschiedde dat wij ons naar Wenen begaven, teneinde een concert van Springsteen te beleven in de Ernst Happel Arena.

Na een zalig tussen-logement in het pittoreske Velburg, aanrader, belandden we in Wien. Prachtig centrum, heerlijke stad, lekkere pint in een oud bierhuis waar de barkeepster plots de saccoche pakte en in een furie spoorslags vertrok. Twee gratis pinten dus, en dit aan Wien-centrum prijs… De voortekenen waren alvast uitstekend!

Op De Dag Zelf konden we het uiteraard niet nalaten het somptueuze Schönbrunn te bezoeken, home of the legendary Sisi, bekend geworden door Romy Schneider. Dank zij de vooruitziende blik van ondergetekende, we bestelden tickets online, konden we ongehinderd de “fast-lane” benutten en grijnzend eindeloze rijen Chinezen, Japanners en Spanjaarden voorbij wandelen. Onvergetelijk mooi en authentiek, dat stulpje waar de Habsburgers hoogtij vierden.

Maar toen werd het tijd voor rust, concentratie, Zen. Bruce was op komst. Ruim op tijd bereikten we het legendarische Prater, waar Orson Welles nabij het reuzenrad overtuigend De Derde Man was. Wat een organisatie! Er is een metrostation, super. Zonder aan te schuiven gingen we via de juiste gate naar onze genummerde zitplaatsen. En zie, naast ons twee Amerikanen uit… New Jersey, Asbury Park! Ge ziet van hier dat het een boeiend gesprek werd, wegens het feit dat ik ooit een pelgrimstocht deed naar de thuisbasis van Onze Held.

Terwijl het volk zich stond op te peppen voelde ik toch wel wat ergernis. Ons Meneerke permitteerde zich om 40 minuten te laat zijn concert te beginnen. Beetje arrogant vond ik, miljonairke kan zich alles permitteren. Na drie uur en veertig minuten was dit al lang vergeten en bleef ik totaal overweldigd en beduusd achter.

Zoals Springsteen bestaan er geen twee. Dat komt daar toe met een geleasde 737 uit Praag, eist bepaalde meubelkes in zijn kleedkamer (witte sofa, speciaal overgevlogen) en wil alleen bier, Jack Daniels en een … Wiener Schnitzel. Maar dan komt hij op, “We take care of our own” waar hij zich reeds volkomen smijt.

Het derde nummer is “Badlands”, normalerwijze een “bonebreaker”. Het volledig bezette middenplein, de die-hards, gaan uiteraard uit de bol. Maar die Wiener in de tribunes, een bende lijken. Ze zitten daar stokstijf, zijn ze afstammelingen van de Zwan-wiener, zijn ze dode Hamburgers en geen Habsburgers? Achteraf zal blijken dat ze in feite maar weinig van Bruce’s werk kennen.

Bruce brengt meesterwerken, recent en oud, al dan niet geïnspireerd door het publiek dat met pancartes nummers suggereert. De groep is fenomenaal. Nooit zag ik Bruce met zo’n grote bezetting. Maar zoals steeds vindt iedere muzikant zijn gaatje, is de harmonie perfect. Zelf ben ik fan van de vrij nieuwe accenten: gospel vooral, soms ook de Seeger-sessions, en de blazers.

En na dik twee uur en oneffen komen de Wieners plots tot leven, ze veren recht want (zucht) “Born in the USA”. Het is natuurlijk een genadeloze stadion-riff, zit in het collectief geheugen, maar het is niet mijn ding. Dit nummer wordt steeds weer verkeerd begrepen en zelfs misbruikt. Maar kom, wat hij daarna met het publiek uitsteekt, dat kan niemand. Bruce kan 51500 mensen stil krijgen met een piano versie van “Tougher than the rest”, durft dat ook te doen na ze eerst geheel zot te maken. En dat laatste uur was echt sing-along, die hele Arena tot de laatste man of vrouw op de banken en meebrullen. Alleen Springsteen straalt zo'n ongebreideld plezier en enthousiasme uit waarmee hij 51500 mensen, na hard zwoegen, uiteindelijk in de palm van zijn hand krijgt en ermee doet wat hij wil. Onvergetelijk!

Voor de liefhebbers: hieronder een filmpje uit Wien met twee van mijn talloze favoriete songs, Empty Sky (Tour première) en Trapped (mijn favoriete cover)

http://www.youtube.com/watch?v=wEeQmudTmfA

Waarover ik niet wil schrijven!

In elk geval wil ik niet schrijven over het nikab-gebeuren. Zelf ben ik ten zeerste akkoord met vrouwen die hun gezicht, mutatis mutandis hun fysionomie, voor de buitenwereld willen verbergen. Integendeel, sommige dames met opgespoten lippen zouden moeten tot de nikab verplicht worden!

Evenmin wil ik het hebben over de Uplace-commotie. Politiekers die vechtend en rollebollend de parlementaire gangen in beslag nemen en zich op diverse manieren willen ontdoen van elke verantwoordelijkheid. Als den Belg behoefte heeft aan een pak “nieuwe” winkels, dezelfde van iedere winkelstraat in Europa, dat kan toch geen schade berokkenen aan den Esprit, de C&A, noem maar op, die evenzeer in Leuven of Mechelen een nederzetting bevolken. Overal dezelfde brol.

En ge denkt toch niet dat ik wil schrijven over hét item dat onze gazetten in beslag neemt: Oranje!! Wat kunnen mij die overbetaalde Hollanders schelen zeg! Ja, ze zijn zelfs nog arroganter, individualistischer, LouisVuitton-gerichter dan onze Belgen.

Of moet ik schrijven over Sharia4Belgium? Het schrijven niet waard. Tof zou zijn dat Belkacem in Marokko nog eens veroordeeld wordt volgens de Sharia: bij diefstal hakken ze er uw poten af.

Over Griekenland en de eurozone wil ik evenmin iets schrijven. Hoewel ik hoop binnen afzienbare tijd eens een Grieks eiland aan te doen aan betaalbare prijzen.

En Syrië, lieve mensen, ik wil daar ook niet over schrijven. Wie moordt wie uit, soennieten, sjiieten, salafisten.

Neen, hier in Waregem vervreemden we ons van dingen waar we niet over willen schrijven.

Deinze Lacht en ik

Hoe het bij jullie is weet ik niet. Nooit meegemaakt dat je op bijvoorbeeld een zondag wakker wordt en denkt: “Toeme toch, dwazerik, waarom heb je bevestigd dat je naar die bijeenkomst ging gaan”?
Je sleept je uit je bed, naar de bakker om pistoleekes terwijl het vrouwke zachtgekookte eitjes prepareert (6 min., tip) en jij intussen hét object voor een heerlijk ontbijt meebrengt: “Het Nieuwsblad” op zondag. Normaal gezien een garantie voor een uurke of twee rustig ontbijten en wederzijds commentaren geven. Ik begin met de Sport, Christa met het eerste stuk. Vaak niet voor publicatie vatbaar, onze wederzijdse opmerkingen.
Maar zondag laatstleden: miserie! We hadden amper een half uurke om onze gazet te verslinden. Een gazettus interruptus was het! Het ging bijna deugd doen, maar net niet. Want…
We moesten om 10.45 uur, ten laatste volgens de aledelgestrenge Lafosse, in de Rekkelinge zijn. De Bende rond Deinze Lacht verzamelde. Ik moet zeggen, Peter, hiervoor genoemde menner des volks, beloofde ons een leuke verrassing. Wat verwacht je dan van zo’n VAB geïmpregneerd persoon, wat noemt hij leuk. Springsteen elimineerde ik wegens verplichtingen in de euro-zone. Een kleine maagkering, sorry voor de fans, had ik bij de vluchtige gedachte: “ Toch niet Eva De Roovere?”
En ik had een klein droompje.
Als Peter volk tezamen roept, is het nu rond Deinze Lacht, of voor reizen en voordrachten, dan ben ik er in feite gerust in. Nooit ontgoocheld geweest.
En potverdorie, net toen ik van Chris een voortreffelijk getapte pint kreeg passeerde, toch wel onvoorzien, mijn klein droompje!
PIV HUVLUV, dames en heren, voor dit mega-kleine edoch selecte gezelschap. Meteen geen morrend volk meer. Katers behoorden tot het verleden, opwinding, geilheid bij enige dames, Piv? Wat is dit nu?
Dames en heren, het was een heerlijke muziekkwis. Piv, een freak als het over vinyl gaat, bevroeg ons meedogenloos. Hij smelt voor totaal foute disco en songfestival. Althans voor dit showke. Want Piv is een allround houder-van-muziek. De kwis deed er niet toe, het was een heerlijke performance, met tips voor wie zijn shows zag. Bijvoorbeeld vond ik een antwoord waar een zangeres in de fout ging: Kaprès toi. Piv met accordeon (astma) de fameuze rode Gretsch, en de Frédéric kop. Ik wil hier niets verklappen.
Je denkt het al wel, waarom schrijft hij hier zo content? Ons groepke heeft diene kwis gewonnen, niet dank zij mij, echt, het was een groepke. Met Roger, Marcel en zijn vrouwke, we deden het samen. En een machtige prijs ook nog, de vinyl van Piv!!!
Daarna nog heerlijk gegeten en gedronken bij Rik. Maar die verhalen zijn off the record.
Blij dat ik uit mijn bed geraakt was.

Bruno, Derek en Nils alfabetisch

Den Drang was er. Een blogske over Bruno, Derek en Nils. Maar anderzijds, wat valt er nog te schrijven na mijn vorige producten.
Welnu, het is niet moeilijk: wie er niet was heeft iets onvergetelijks gemist.
Dit onvolprezen trio waagde zich aan de Bootleg Series van Dylan in de weergaloze Betoverde Maan te metropool Dikkelvenne.
Is het Nils die ik moet prijzen? Zijn viool en mandoline zijn prominent aanwezig, met een oogwenk en een gefronste wenkbrauw stuurt hij toch wel het optreden. Magnifiek ook hoe hij het aandurft met een perfecte rasperige stem “Catfish” te brengen, een waagstuk, wondermooi ondersteund door zijn kompanen.
Of is het Bruno? Voorheen vermoedde ik dat zijn immer gesluierde blik en mysterieuze Mona-Lisa glimlach iets met koning Alcohol te maken had. Maar verdorie, hij dronk alleen Spa! En zijn stem sneed als vanouds door mijn ziel, niemand, maar dan ook niemand, komt zo dicht in de buurt van de jonge Dylan.
Moet ik Derek ook prijzen? Ontroerend, hoe hij zich smijt met dat gelooide gezicht, passie zie je als hij zich met dat lange lijf over die gitaar krult, de schouders opgetrokken, even alles vergetend, zich gevend voor dat lied.
En dan de close harmony, kippenvel hoe die drie samen zingen, Lais met venten. En de constante wissel tussen Bruno en Derek voor wie de bas zal hanteren, om het even wie, prachtig.
Tja, drie briljante muzikanten, naar mijn gevoel zeer onderschat. Geen airplay of hypes, ge kunt er verdorie gratis naar gaan kijken…
Voor mij spelen ze bij Barcelona!