Bo'drams en ik.

Welnu, ik had weer eens een zotte inval. Eens een paar uurkes met een van mijn talloze zusjes eindelijk weer eens naar Gent gaan. Stad van mijn hart, ja, natuurlijk met diene Gantoise, weer opgeflakkerd.

Hoe dan ook, de Smart geparkeerd in Sint-Denijs-Westrem en dan samen Termont-gewijs de tram genomen. Zalig, hoor. Ge moet zelf niet rijden, uzelf niet bedwingen om zichzelf alle rechten toekennende fietsers niet als zwakke weggebruiker te toucheren, met de nodige zwakke weggebruiker-processen als gevolg.

 Dienen tram doet eens “Ping”, en voor de rest trekken al die bakfiets-tandem-enz velo’s zich daar geen bal van aan. Maar ge zit op dienen tram. Zen.

En dan ziet ge hoe de Kortrijksepoort een stort is. Weliswaar stellingen her en der. Maar zoveel leegstand, ongelooflijk. Wat een triestige binnenkomst in Gent. Nu, op de tram kunt ge dat allemaal eens observeren.

MAAR! Afstappen op de Kouter, slenteren naar de Korenmarkt, intussen passeren aan de Mokabon die daar verdorie nog altijd zijn tafelkes trekt ! Intussen ook die imposante Stadshal bewonderd, voor mij totaal geen vloek met het historische erfgoed van Gent. Belfort, St-Baafs enz.

Maar natuurlijk moest deze escapade bij onze Nick Hollvoet een “vree wijze” tussenstop kennen. OK, Nick is ne maat van mij. Maar hij heeft daar een project… Huuuh project, zo’n voze naam. Nog erger dan “Ik heb zoiets van”.

Het is daar bij Bo’drams niet normaal. Totaal niet van deze tijd. Zo speciaal, zo goedkoop, zo hartelijk. Zo geïntegreerd in de “Goestingen” van Gent. Deinze zendt zijn zonen uit. Zusje en ik nuttigden elk twee Gantoise-dinges. Ongelooflijk lekker (rond!!) brood, gemaakt in Deinze, Ganda schellen, geweldige mosterd, ricola.

Neen, ik heb daar geen aandelen. Maar alweer een fiere Deinzenaar, ben ik !

Ach, Deinze, dat leeft niet.

Zo af en toe hoor ik een of andere Deinzenaar mismoedig een opmerking maken: "Ach, Deinze, dat leeft niet". Terwijl mijn huidige stede, Waregem, eerder de reputatie heeft van te bruisen. Wat natuurlijk waar is.
Maar Deinze Leeft!
Allereerst een warme welverdiende proficiat aan KMSK, na de comeback van het jaar zéér terecht naar Tweede. En er zit nog groei in, hopelijk komen er nog meer supporters.
Dan hebben we de Sparta, glansrijk kampioen!!! Schitterend toch? Twee topteams in een provinciestad.
Qua sport zwijg ik dan nog over de turners, de ropeskippers, en wellicht vergeet ik nog één en ander. Oh ja, Thomas Van der Plaetsen bijvoorbeeld. Of die "Street-work-out" bende (of hoe heet dat). Mathias Deloof zorgt daar op zijn eentje voor enerzijds gezond sportief leven en anderzijds vanzelfsprekende "integratie". Mag ook wel eens aandacht krijgen dacht ik zo.
Maar er is meer dan sport in Deinze, hoewel ik hier ook Gent-Wevelgem en Nokere Koerse wil vermelden. Pakje volk, toch?
Zo hebben we het voorlopig nog cultureel centrum De Palace. Met dat fantastische toneelgezelschap "De Vereenigde Taal- en Kunstminnaars onder de kenspreuk Vooruit'. Welke prachtige voorstellingen brengen die ieder jaar, nietwaar? Amateurs, dus. Ja..
Om maar te zwijgen over Martin Carrette, onze gewezen stadsdichter die intussen zowat overal in het Nederlands taalgebied bekroond wordt. En die zeer uitzonderlijke "Letters & Co", een boekhandel die Waregem helaas niet heeft.
Diezelfde zaal biedt ons ook ieder jaar "Deinze Lacht". Waar Peter Lafosse, in samenwerking met "het Stad" telkens weer de talrijke bezoekers tranen laat lachen door het internationale kruim van, tjah, geestige dingen.
Als ik eens het lijstje van van genodigden in "Goestingen" overloop, dan kan ik alleen zeggen dat Deinze Leeft.
Eerst had ik Boudewijn, één van de legendarische cafébazen in Deinze. Wel, er zijn nog altijd héél toffe cafés in Deinze.
Dan Martin De Baerdemaker, Dé man die het leven in Deinze in beeld brengt. En hij heeft het er druk mee.
John Lammertyn, bezieler van het toneel.
De Burgemeester, boeiende verhalen in verband met zijn ervaringen met optredens en artiesten. Géén politiek.
Nick Hollevoet, die de Belleman in Deinze op zeer korte tijd een plaats gaf.
Nadine Heyndrickx, fantastische zangeres, openbaring voor vele Deinzenaren.
Kris Verleyen, die tegen wil en dank met de Brielpoort zal verbonden blijven. Hoogdagen voor concertliefhebbers.
En ja Deinze Leeft!, want langs deze weg kan ik exclusief zeggen dat mijn laatste genodigde Jo Landuyt is, oa gynaecoloog. Als die er niet voor zorgde dat Deinze leeft?

Hersenhap!

Zeker 45 jaren gingen voorbij sinds ik mijn eerste Humo kocht. En ik was meteen verk(n)ocht. Het was de TTT-club die mijn evangelie werd en bepaalde welke LP’s ik kocht met mijn schaarse spaarcentjes en de sponsoring door mijn oma. (TTT= Tieners Toppers Treffers, klinkt nu belachelijk) Je mocht echt naar de Music Man in Gent gaan en blindelings kopen wat recensenten als Guy Mortier, Marc Didden, Karel de Knagger, Frank Vander Linden en natuurlijk ook Charlie Poel of de betreurde Marc Mijlemans (MM) aanprezen als “must have”. Mjah, als ik mijn vinyl overschouw, mooie collectie.

“Mijl op Zeven” door MM was fenomenaal. Waardige opvolger, in Dwarskijker, is de immer (droef)geestige Rudy Vandendaele, vlijmscherp, taalvirtuoos, rake observatie, vertolker van mijn gevoelens over het televisielandschap. Ook als interviewer speelt hij in de hoogste liga.

Als er dan in Humo een gesprek verschijnt van zijn hand met dat andere fenomeen Hugo Matthysen, die ook enige renommee geniet als Clement Peerens, is het smullen geblazen. Trouwens, telkens ik de Gamma betreed kijk ik onwillekeurig uit naar een “beiteltjeuh of een hamertjeuh”…

Het ging deze keer over de nieuwe muziektheater-productie “De hersenhap” waarin Matthysen een vorm van zichzelf brengt in het gezelschap van de bevallige dames Karlijn Sileghem en Tine Embrechts. Ook Ronny Mosuse is mij niet onbekend (Radios, CPeX). Het gaat over twee ietwat onzekere actrices die als bijverdienste een snackbar opzetten. Wellicht iets wat men in de boekskes geneigd is een “pop-up” te noemen. Fastfood voor de maag wordt er niet verkocht, wel voor het brein. Voor 14 euro koop je er een onderwerp om ter plekke en onder begeleiding over na te denken. Welnu, indien dit bestond, ik ging er heen.

Allereerst was ik in het interview bekoord door een aantal uitdrukkingen van Matthysen. “Solipsistisch dadaïsme”, “hoogstpersoonlijke kneuterigheid”, “popkennerij”, “verkapte kretologie”… behoorlijke hersenhappen waar ik als taalfreak al uren zoet mee ben. Dit zonder 56 euro te betalen.

Maar dan volgen er een aantal vragen die blijkbaar in “De hersenhap” kunnen aangekocht worden.

Zoals daar zijn:

“Bestaat God?” Matthysen: Een interessantere vraag is: ‘Moeten wij in God geloven en zoja waarom?’
“Moet ik de harde waarheid vertellen of zwijgen?”
“Is geluk saai?” “Is een saai leven een voorwaarde voor geluk?”

Nu al vragen die mij niet loslaten.  Ik wil naar die voorstelling gaan!

De Rassing

Soms gebeurt het dat je nog het échte voetbal kan meemaken. En dit overviel mij zomaar. Ik was uitgenodigd naar het Mirakelstadion, te Waregem.

Reeds voordien, bij een geweldige vol-au-vent-met-frieten, werden de kansen ingeschat tegen het oppermachtige Knokke, middenmoter in Bevordering. De kansen voor de thuisploeg met de heerlijke naam Koninklijke Racing Waregem waren nihil tegen de invités van Knokke. Geld bij de vleet, ginder.

De “Rassing” deed zijn uiterste best, moest niet onder doen, maar verloor. Erg. Zelfde probleem van Essevee trouwens. Nen assist-gever en een scorende spits, please?

Maar het gaat mij over weemoed. Ik vind het het zalig te vertoeven tussen supporters die nu al bedenkingen maken: “Maar tnaaste jaar in eerste provinciale…”

Na de wedstrijd begaf ik mij weer naar buiten, voor het roken van een sigaret. Het stadionneke was leeg. Ik overschouwde de lege tribunes, het écht prachtige grasveld. Zo leeg, zo mooi.

Een mijmering overviel mij. Ik zag een wedstrijd met tja eerder middelmatige spelers, hoewel sommige ouders daar andere ideeën over hadden. En plots zag ik ook jonge gastjes, die zich het pleuris speelden om ooit Messi, Company of Hazard te worden. Vruchteloos? Je weet het nooit.

Ik voelde ook het bestaan van de ouders, die zoveel keer per week de zeun naar het voetbal brengen, de droom misschien?

Welnu, de sterkte van de Rassing is: vriendschap. Zelden ben ik als buitenlander zo warm onthaald. Zo’n geestige bende zeg!

"Goestingen" tot nu toe

Reeds lang voor “Alleen Elvis blijft bestaan” had ik het idee voor het radioprogramma “Goestingen” op Radio Tequila. Mensen die iets voor Deinze betekenen hun eigen keuzes van muziek laten brengen en aan de hand daarvan babbelen.

En zie, ik kreeg de kans op Tequila. Totaal onverhoopt was zowat iedereen die ik contacteerde meteen akkoord om te komen, op die speciale dinsdagavond.

Het begon met Boudewijn Vergeylen. Samen met zijn vrouwke ikoon van The Crazy Pub. Een héérlijke uitzending op zijn Boudewijns. Pas op, de bedoeling is dat het de uitzending van mijn genodigde wordt. Welnu, met Boudewijn, in gezapig deinzes, ik kon mij geen betere opener dromen. Van het ene goede muziekske naar het andere. Dit alles gespijsd met beklijvende verhalen. Op de Eiffeltoren klimmen om aan de hand van ballons te weten waar The Stones optraden in Parijs? De ongelooflijke muziekkeuze van Boudn in zijne café? Clapton, Pink Floyd, JJ Cale, enz. En nog steeds bezeten van goede muziek. En van cactussen, hallo. Ik kreeg er eentje cadeau, ereplaats in ons huizeke.

Toen kwam Martin De Baerdemaeker. De foto- en video man die Deinze vereeuwigt. Martin bracht een boeiende biografie mee, zowel qua verhaal als qua muziek. Waarlijk een boekje, met foto’s en songteksten en al. Voor de tweede keer een bewijs hoe totaal andere muziek belangrijk is voor mensen. De bedoeling van dit programma dus. Maar bovendien opende Martin andere sluizen, die van zijn persoonlijke problemen ooit. Ademloos en respectvol was mijn attitude.

Beetje nerveus, jawel, was ik om John Lammertijn te ontvangen. Je moet weten, hij was mijn regisseur in “Vooruit”. De reden voor mijn uitverkoren rol was: “Geert jong, ik heb een rol die op jouw lijf geschreven is. Een rebelse dronkaard” Dat rebels, zeker en vast, dienen dronkaard: na de voorstelling, sorry wie het tegendeel beweert. Anyway, het was “Cyrano”, van in mijn jeugd het meest romantische toneelstuk ever. Maar ik zal dit nooit vergeten. Toen het publiek binnenkwam zat ik op de scène, met zgn fles wijn, de mensen te groeten. Zat zijnde ;-) En ik wuifde iedere bezoeker een welkom toe, en het gewuif was wederzijds

 En toen stormde Kurt Deschepper de zaal in en begon mijn tekst. “Ragueneau…” Anyway, John is een fameuze regisseur en acteur.

 Maar… zijn muziekkeuze en zijn verhalen, ja hallo. Even discreet vermelden dat ik toch wel zeer ontroerd was toen John het lied van de Tin Man opdroeg aan zijn overleden vriend Wim.

Het blijft en zal blijven een programma waarvan ik denk dat vooral ik het voorrecht krijg om even inkijk te hebben in het leven van zulke fascinerende mensen. Bedankt !

Humor en ik

Het woord “humor” komt uit het oude Grieks en betekent “vocht” of “sap”. Men dacht toen namelijk dat lichaamsvochten de stemming van de mens regelden. Nu, die mannen waren nog zo dom niet. Bijvoorbeeld in hoge nood het wateren nakijken, mens, dat kan deugd doen. Om over andere sappen maar te zwijgen.

Tegenwoordig kijken wijzelf bijna geen TV meer. Althans niet volgens de heiligmakende kijkcijfers. Het Nieuws, een documentaire, The Big Bang Theory, een film die we al drie keer zagen, voetbal soms, OK. Maar al die panelprogramma’s waar telkens weer dezelfde mensen opduiken, op humoristische wijze BV’s genoemd, die zeer geprogrammeerd in vooraf geschreven moppen uitbarsten, hierin gesteund door een applausmeester die het spontane edoch irritante gelach op de tribunes moet uitlokken, neen, bedankt.

Evenmin ben ik gecharmeerd door een bepaald soort “stand-up” comedians wier enige doel lijkt: shockeren, brute schuttingpraat verkopen, verhalen waarvan je denkt: komt hier nu nog een pointe die min of meer grappig is? Nee dus. En maar lachen, die toeschouwers. En dan stel ik mezelf weer vragen. Zijn al die mensen zo vulgair, ze zien er nochtans deftig uit, niet zoals stomdronken voetbalsupporters die om 3 uur ’s nachts in de kroeg gore alle limieten tartende praat verkopen. Of schuilt er achter die lach een wanhopige behoefte? Aub, comedian, schreeuw eens al mijn frustraties uit, dan heb jij het gedaan, en ik mag lachen.

 Voor mezelf is humor een levenshouding. Pas op, ik geef het toe, een pantser ook. Beetje zoals bij Luc De Vos zeker. Zelf kan ik genieten van momenten waar ik mensen even op het verkeerde been zet, weliswaar liefdevol. Zo zaten we eeuwen geleden op de bus met mijn 5^de handel die op weg naar Keulen voor het eerst een moderne windmolen zag. En ze vroegen: “Meneerke, waddisda?” En ik vertelde hen: “In die vallei hier kan dat in de zomer geweldig warm worden, en dan zetten ze diene ventilateur aan”. En ze geloofden het. En die keer dat ik aan de kassa stond met shampoo en maandverbanden en de caissière vroeg: “Meneerke, van dat ander merk zijn er kortingbons” waarop ik antwoordde “Jamaar, ’t is toch niet voor mij”. Die blik…

Ik houd van milde situatiehumor. Scènes uit de alledaagsheid die uitvergroot worden tot iets grappigs. En een nog veel te vaak vergeten meester (in beide betekenissen) is Piv Huvluv. De bescheidenheid zelf. Daar lachen wij ons tranen mee. En hopelijk u ook, maar ge moet uw talen kennen. Een fragment, neem efkes je tijd. En lach zonder schaamte.
https://www.youtube.com/watch?v=OZaSKn9Cp-4

Derek, vrienden en ... Vito!

En zo begaven wij ons geheel opgewekt naar de wereldstad Sleidinge, ook bekend als Sléine. Bij aankomst bleek het over Evergem te gaan. Cultureel centrum “De Stroming” genaamd, hetgeen ons stimuleerde om na de lange rit met de nodige opluchting de urinoirs te bezoeken.

En zie, we stonden op de “guest list” wat betekende dat we op de eerste rij mochten post vatten in goed gezelschap. Oude en nog steeds goede vriend Jan De Vos (ex-Machines, ex-Derek & The Dirt), de Patrick (ex-bas bij Derek & The Dirt). Een paar rijen verder Piv Huvluv. Kortom, schone compagnie.

Enfin, ze kwamen op het podium om de nieuwe CD van Derek voor te stellen. “Onder de wolken”. Topmuzikanten, évidemment. Luc Van den Bosch op percussie, Hans Van Oost gitaar (een lust voor het oog), de onmisbare Vis (Yves Meersschaert) op klavieren en sturende regisseur, een madammeke Marie-Anne, met trompet, én de legendarische Mr Cool Mario Vermandel. En Derek zelf of course.

Kortom, gelaarsd en gespoord voor een topprestatie, geheel vervuld van adrenaline en toch wel wat zenuwen. Maar ze vlamden er meteen in. Vraag me niet met welk nummer. ‘In haar plooi’ misschien? Desalniettemin, Derek en vrienden brachten naast de nieuwe CD ook een keur van nummers uit het intussen rijke repertoire van Derek. Van “Rosie” tot “Oui je t’aime, van “Onder Stroom” tot “Ca va mon ami”. Genieten van het eerste moment tot het laatste, fun en diepe emoties van Mijnen Dichter Die Zingt, de vleesgeworden passie op een podium.

Doelbewust heb ik één iemand niet vermeld, en wel Vito, zoon van Derek. Eerlijk gezegd, ik kon er mijn ogen niet van af houden. Wat een podium-présence, wat een beleving toont hij, wat een goede muzikant, wat een schone jongen. Soms prachtige momenten aan de piano, en nu reeds gekruld over dat gitaarke gelijk zijn vader. Prachtige tweede stem ook. En de blikken tussen vader en zoon, ik krijg er nog kiekenvel van. Liefde, trots, zo mooi.

Alles bij elkaar, als verwende Derek-minnaar, waren dat missschien wel mijn mooiste momenten. Oela, dat oud nummerke met Vis en Derek alleen op het podium, goosebumps!

Kortom, alweer een memorabele avond.