Naar “Deinze Lacht” gaan, steeds weer komt het ongelegen. Zuchten en blazen, maar ja, we hebben dat abonnement, dus…
Maar gewis, steeds weer zijn we blij verrast door wat ons wordt aangeboden. Nooit voorspelbaar, vier totaal verschillende voorstellingen. We hadden de weergaloze Ukuleles, maar evengoed een geestige Antwerpenaar (dat Van Peelke) en de onovertroffen Piv.
De laatste act waren Septem Viri.
Ik keek er niet echt naar uit. Wellicht de goedkoopste dacht ik, nog even een vierde act organiseren. Maar neen hoor, het was geen gezelschap uit de solden.
Waren Septem Viri het hoogtepunt van het seizoen? Of iets minder? Ik vind dat we gewoon geen klassement kunnen maken.
Want die kerels waren virtuoos. Mens toch, dat zingen in close harmony, zo perfect.
En nog steeds vraag ik mij af waarom ze bovendien zo grappig waren.
Ik vermoed dat het de “tongue in cheek” was, onderhuidse humor, totaal foute heup-moves van heren-op-leeftijd.
Het dartele omgaan met klassieke oldies, het aanknopen met de formidabele “Barber Shop” singing, en...
Vlak bij ons kwamen die sjarels een pittige eigen versie van “Are you lonesome tonight” brengen bij mijn schoonzusje.
Verbluffend die stemmen die we van zo dichtbij mochten meemaken. Geen oortjes noch micro’s, pure natuur. En uiteraard Westvlaamse onnozelaars.
En die mensen, wel, dat zingen, dat is niet hun beroep. Die doen dat gewoon doodgraag, en dat voel je tijdens de hele voorstelling.
En daarna, aan den toog, dan zingen ze gewoon weer, het is hun bestaan: Ramona!
zaterdag 11 februari 2012
woensdag 8 februari 2012
WC-verhaal...
Soms moet ge, als observerend en grijnzend bloggerke, niet veel moeite doen. De gazet doet het voor u.
“Peperduur designtoilet defect” riep een grote krantenkop in mijn favoriete kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws.
Het blijkt dat de stad Kortrijk de fiere eigenaar is van een (één) design-toilet, kostprijs 170 000 euro. Om u een idee te geven, de inox-toestellen (1 WC, 1 urinoir) kostten 53 228 euro, de formidabele LED-verlichting 6445.58 euro.
Als cultuurbewust mens denkt ge dan even na alvorens op die plaats een grote boodschap door te geven. Doe ik iets kubistisch? Auw, dat doet zeer. En dat impressionisme, puntjes en streepjes, niet gezond hé, minder drinken. En hoe moet je in godsnaam iets hedendaags design-achtigs voortbrengen? Kevers van Fabre, of plankskes van Quinze? Ga je voor een klassieker, dan ben je niet mee, dan ga je niet op een design-toilet.
Maar voorlopig geen zorgen meer. Enige citaten uit het desbetreffende artikel:
“Het urinoir is helemaal bevroren, terwijl de wc-pot gisteren verstopt was.”
“Er schortte iets met de spoeling door een kapotte zekering.”
“De WC-pot was echter verstopt omdat de gebruikers te weinig respect vertonen. Zo wordt er overvloedig veel toiletpapier in gegooid”
Arties in Kortrijk zijn dus kakkers met een erg proper achterste.
Nog méér problemen doen zich voor. “Vrouwen die willen plassen” (tiens, alleen plassen?) “moeten altijd 0.5 euro betalen. Mannen niet, want die hebben een gratis urinoir” Geen bomen of struiken in Kortrijk.
De voorstanders van dit project worden ook gehoord en bieden boeiende replieken:
“Het betalen van 0.50 per beurt is te verantwoorden. Als een toilet volledig gratis is trek je vandalisme aan en gebeuren er zaken die niet koosjer zijn, zoals drugs” Tja, die 50 cent voor die drugskerels, een wereld van verschil...
Ik zweer het u, alles tussen aanhalingstekens heb ik niet verzonnen.
Als alles ontdooid en hersteld is ga ik eens een Art Nouveauke gaan placeren in Kortrijk!
“Peperduur designtoilet defect” riep een grote krantenkop in mijn favoriete kwaliteitskrant Het Laatste Nieuws.
Het blijkt dat de stad Kortrijk de fiere eigenaar is van een (één) design-toilet, kostprijs 170 000 euro. Om u een idee te geven, de inox-toestellen (1 WC, 1 urinoir) kostten 53 228 euro, de formidabele LED-verlichting 6445.58 euro.
Als cultuurbewust mens denkt ge dan even na alvorens op die plaats een grote boodschap door te geven. Doe ik iets kubistisch? Auw, dat doet zeer. En dat impressionisme, puntjes en streepjes, niet gezond hé, minder drinken. En hoe moet je in godsnaam iets hedendaags design-achtigs voortbrengen? Kevers van Fabre, of plankskes van Quinze? Ga je voor een klassieker, dan ben je niet mee, dan ga je niet op een design-toilet.
Maar voorlopig geen zorgen meer. Enige citaten uit het desbetreffende artikel:
“Het urinoir is helemaal bevroren, terwijl de wc-pot gisteren verstopt was.”
“Er schortte iets met de spoeling door een kapotte zekering.”
“De WC-pot was echter verstopt omdat de gebruikers te weinig respect vertonen. Zo wordt er overvloedig veel toiletpapier in gegooid”
Arties in Kortrijk zijn dus kakkers met een erg proper achterste.
Nog méér problemen doen zich voor. “Vrouwen die willen plassen” (tiens, alleen plassen?) “moeten altijd 0.5 euro betalen. Mannen niet, want die hebben een gratis urinoir” Geen bomen of struiken in Kortrijk.
De voorstanders van dit project worden ook gehoord en bieden boeiende replieken:
“Het betalen van 0.50 per beurt is te verantwoorden. Als een toilet volledig gratis is trek je vandalisme aan en gebeuren er zaken die niet koosjer zijn, zoals drugs” Tja, die 50 cent voor die drugskerels, een wereld van verschil...
Ik zweer het u, alles tussen aanhalingstekens heb ik niet verzonnen.
Als alles ontdooid en hersteld is ga ik eens een Art Nouveauke gaan placeren in Kortrijk!
zondag 5 februari 2012
Onder de kenspreuk Vooruit!
En zo geschiedde dat mijn gade en ik ons begaven naar de leukste nieuwjaarsreceptie van het jaar.
Verwondering, verbijstering en fascinatie was haar deel tijdens onze tocht door het ondergeborgte van ons theater, the Grand Palace of Deinze.
De krochten alwaar wij ons enthousiast uitkleden en nog enthousiaster weer aankleden, die Oostblokkerige buizen die ons verwarmen in barre dagen, die speciale geur van gebeurde gebeurtenissen. De stille sluimerende adem van de oude ledige kleedkamers, weer wachtend op opwinding, adrenaline, ontlading.
De magie van het bestijgen van die trap naar de coulissen, nog even ongezien en onbeluisterd, en dan, het lange zwarte gordijn even opzij en… op de scène.
En daar stonden ze allemaal. Kwetterend, omhelzend, blij elkaar terug te zien, een Schone en het Beest druk aan het schenken, de Notre Dame de Deinze op tocht met schotels vol delicatessen, kleine boelekes wanhopig achtervolgd door fiere immer vruchtbare ouders, jonge snuiters en meiskes op hun beste gekleed en proper op hun eigen, kortom, het bonte gezelschap dat floreert onder de kenspreuk Vooruit.
Het voelde meteen goed, die planken onder de voeten, het thuiskomen bij al die anderen die ook die planken koesteren. Automatisch wierp ik een blik in de alsnog lege zaal, maar toch reeds weer behept met het virus om te performen. Alras hoorde ik van John dat ik mag meedoen in Cyrano de Bergerac, mijn favoriet toneelstuk. De dag kon al niet meer stuk. Leuk ook dat Herwin net als ik een koortsblaas had, altijd een handig excuus om niet te kussen.
Tijdens het rondfladderen, embrasseren en small talk kwam er plots een broebeling op de scène. Een flashmob heet dat tegenwoordig. Her en der begon er een georganiseerd gezang in de gelederen, dat uiteindelijk uitmondde in een prachtige performance van Les Amis de Charles, een eclectisch samengestelde zanggroep van onze toneelspelers. Kippenvel! Daar zit een musical aan te komen hoor!
Traditiegetrouw werd ook van onze President een woord verwacht. Hij deed het zittend en staand met brio, vooral ook de “bedranking” werd geapprecieerd.
Wie het niet meemaakte zal nooit begrijpen wat ons, plankenmensen, zo innig met elkaar verbindt. En nu weer “Vooruit”!!
Verwondering, verbijstering en fascinatie was haar deel tijdens onze tocht door het ondergeborgte van ons theater, the Grand Palace of Deinze.
De krochten alwaar wij ons enthousiast uitkleden en nog enthousiaster weer aankleden, die Oostblokkerige buizen die ons verwarmen in barre dagen, die speciale geur van gebeurde gebeurtenissen. De stille sluimerende adem van de oude ledige kleedkamers, weer wachtend op opwinding, adrenaline, ontlading.
De magie van het bestijgen van die trap naar de coulissen, nog even ongezien en onbeluisterd, en dan, het lange zwarte gordijn even opzij en… op de scène.
En daar stonden ze allemaal. Kwetterend, omhelzend, blij elkaar terug te zien, een Schone en het Beest druk aan het schenken, de Notre Dame de Deinze op tocht met schotels vol delicatessen, kleine boelekes wanhopig achtervolgd door fiere immer vruchtbare ouders, jonge snuiters en meiskes op hun beste gekleed en proper op hun eigen, kortom, het bonte gezelschap dat floreert onder de kenspreuk Vooruit.
Het voelde meteen goed, die planken onder de voeten, het thuiskomen bij al die anderen die ook die planken koesteren. Automatisch wierp ik een blik in de alsnog lege zaal, maar toch reeds weer behept met het virus om te performen. Alras hoorde ik van John dat ik mag meedoen in Cyrano de Bergerac, mijn favoriet toneelstuk. De dag kon al niet meer stuk. Leuk ook dat Herwin net als ik een koortsblaas had, altijd een handig excuus om niet te kussen.
Tijdens het rondfladderen, embrasseren en small talk kwam er plots een broebeling op de scène. Een flashmob heet dat tegenwoordig. Her en der begon er een georganiseerd gezang in de gelederen, dat uiteindelijk uitmondde in een prachtige performance van Les Amis de Charles, een eclectisch samengestelde zanggroep van onze toneelspelers. Kippenvel! Daar zit een musical aan te komen hoor!
Traditiegetrouw werd ook van onze President een woord verwacht. Hij deed het zittend en staand met brio, vooral ook de “bedranking” werd geapprecieerd.
Wie het niet meemaakte zal nooit begrijpen wat ons, plankenmensen, zo innig met elkaar verbindt. En nu weer “Vooruit”!!
maandag 30 januari 2012
Dinosauriër
Wat is dat toch met die kinders van tegenwoordig, zeg?
In mijn klasjes 16 tot x-jaren, beroepskes. Er is precies overal bij die gasten een hoekske af. ADHD, ADD, NLD (non-verbal learning disorder) inhoudende dyscalculie, dyspraxie, tja ge zit daar als gewoon leraarke. De’r zit daar precies genen enkele normalen tussen. MAAR: ik zie ze graag hé, make no mistake!!
Toen ik een jongske was, en later middelbaar student, kreeg ik steevast opmerkingen op mijn rapport: “Moest Geert willen… hij zou…” Om te beginnen, volgens mij was toen reeds “moest” een taalfout.
In de lagere school was ik wellicht een druk ambetant ventje. Den ADHD was nog niet uitgevonden. Van mijn Pa in het vijfde en zesde studiejaar kreeg ik dan ook de nodige “flitters”, bij ons de naam voor een oorvijg.
‘t Was mijne Meester.
Misschien heb ik wel ADHD, denk ik soms. Extreem druk bezig, weinig geduld, dit idee moet meteen gerealiseerd worden.
In de middelbare school, idem. Niet studeren, onnozel en irritant doen. Zalig! Maar pletsen rond mijn oren als ik thuiskwam.
Niet dat ik wil pleiten voor een dergelijk opvoedingsmodel hoor. Hoewel, ik zie mijne Pa doodgraag. En weet ge waarom? Hij WAS gewoon wat ze tegenwoordig pedagogisch verantwoord in de gazet zetten.
Here we go, Het Laatste Nieuws 30 01 12. “Vergelijk zo weinig mogelijk en geef feedback. Merk je dat een kind faalangst heeft, praat erover” En nog straffer: “Relaxatieoefeningen kunnen helpen” OK, zo een boomknuffelende sessie: vergeet het.
Ik zie mijne pa toen nog steeds, gratis,achter zijn uren leerlingskes bijsturen voor lezen en schrijven, ene werd zelfs Burgemeester in Deinze. Faalangst? Julien gaf je basis, zelfvertrouwen, en vantijds ne klets rond uw oren.
In mijnen tijd, ooit was ik een puber, bestonden er al letterkes, nog niet benoemd als acroniem.
LDVD!! Luddevedu.
Daar moesten we niet mee naar de toenmalige PMS gaan lopen hé.
Maar wellicht ben ik intussen een dinosauriër
In mijn klasjes 16 tot x-jaren, beroepskes. Er is precies overal bij die gasten een hoekske af. ADHD, ADD, NLD (non-verbal learning disorder) inhoudende dyscalculie, dyspraxie, tja ge zit daar als gewoon leraarke. De’r zit daar precies genen enkele normalen tussen. MAAR: ik zie ze graag hé, make no mistake!!
Toen ik een jongske was, en later middelbaar student, kreeg ik steevast opmerkingen op mijn rapport: “Moest Geert willen… hij zou…” Om te beginnen, volgens mij was toen reeds “moest” een taalfout.
In de lagere school was ik wellicht een druk ambetant ventje. Den ADHD was nog niet uitgevonden. Van mijn Pa in het vijfde en zesde studiejaar kreeg ik dan ook de nodige “flitters”, bij ons de naam voor een oorvijg.
‘t Was mijne Meester.
Misschien heb ik wel ADHD, denk ik soms. Extreem druk bezig, weinig geduld, dit idee moet meteen gerealiseerd worden.
In de middelbare school, idem. Niet studeren, onnozel en irritant doen. Zalig! Maar pletsen rond mijn oren als ik thuiskwam.
Niet dat ik wil pleiten voor een dergelijk opvoedingsmodel hoor. Hoewel, ik zie mijne Pa doodgraag. En weet ge waarom? Hij WAS gewoon wat ze tegenwoordig pedagogisch verantwoord in de gazet zetten.
Here we go, Het Laatste Nieuws 30 01 12. “Vergelijk zo weinig mogelijk en geef feedback. Merk je dat een kind faalangst heeft, praat erover” En nog straffer: “Relaxatieoefeningen kunnen helpen” OK, zo een boomknuffelende sessie: vergeet het.
Ik zie mijne pa toen nog steeds, gratis,achter zijn uren leerlingskes bijsturen voor lezen en schrijven, ene werd zelfs Burgemeester in Deinze. Faalangst? Julien gaf je basis, zelfvertrouwen, en vantijds ne klets rond uw oren.
In mijnen tijd, ooit was ik een puber, bestonden er al letterkes, nog niet benoemd als acroniem.
LDVD!! Luddevedu.
Daar moesten we niet mee naar de toenmalige PMS gaan lopen hé.
Maar wellicht ben ik intussen een dinosauriër
zondag 22 januari 2012
Piv Huvluv
Vreemd. Vorige nacht speelde het hele optreden van The Ukulele Orchestra zich weer voor mijn ogen af. Was het werkelijkheid, was het een visioen, zat er LSD in dat één Duvelke (echt maar ééntje, serieus) in The Grand Palace of Deinze? In elk geval, zo midden in de nacht kwam ik tot het rotsvaste besluit: in al die jaren Deinze Lacht waren de Ukes het absolute hoogtepunt. Gewoon “hors catégorie”, genieten was eindeloos. Onfair ook om andere optredens daarmee te vergelijken. Appelen en peren, weet je wel.
Maar!!! Laat ons de weergaloze Piv Huvluv niet vergeten. Qua stand-up comedian, niemand die we in Deinze zagen komt ook maar in de buurt. Gisteren konden we ons tranen met tuiten lachen met zijn “Speeltijd”.
Het voorprogramma werd waargenomen door … een paard. Dit hilarische zoogdier, dat paard-time entertainer is, poogde Piv respectvol te overtroeven. Ja, een paard zeg, als Waregemnaar heb je het meteen zitten, natuurlijk. Grappen navertellen lukt niet. Je zit daar te genieten en wordt meegesleurd van de ene absurde situatie naar de andere, en toch precies echt gebeurd. Enfin, het paard verdween en maakte plaats voor een verdacht zweterige Piv. Niet goed “gegroomd”, vermoed ik. Borstelen, dekentje, even uitwandelen, geen tijd voor.
Piv dus. Nooit zal ik nog vergeten dat zijn pa zogezegd “Roland!!!” heette. Over zijn moeders naam verkies ik de stilte te bewaren. Piv doet iets met voornamen. Je zal maar eens “Nicole” heten, remember?
Piv wordt altijd maar beter. Deze voorstelling zit echt bijzonder knap in elkaar. De tijdlijn, het vooruitlopen en het hernemen en in een ander kader plaatsen van situaties, serieus: geniaal. En NA het einde, de helft van de zaal was reeds buiten, kwam plots het Paard weer op de proppen. En ja hoor, dendezen mocht aan de kop van de zo verguisde polonaise vertrekken tot het Paard het ultieme plaatje oplegde: “De polonaise achteruit”
Oef! Merci Piv. En nu oefenen om over die Gaverbeek te springen.
http://www.youtube.com/watch?v=QM4h5BHjcIg&feature=autoshare
Maar!!! Laat ons de weergaloze Piv Huvluv niet vergeten. Qua stand-up comedian, niemand die we in Deinze zagen komt ook maar in de buurt. Gisteren konden we ons tranen met tuiten lachen met zijn “Speeltijd”.
Het voorprogramma werd waargenomen door … een paard. Dit hilarische zoogdier, dat paard-time entertainer is, poogde Piv respectvol te overtroeven. Ja, een paard zeg, als Waregemnaar heb je het meteen zitten, natuurlijk. Grappen navertellen lukt niet. Je zit daar te genieten en wordt meegesleurd van de ene absurde situatie naar de andere, en toch precies echt gebeurd. Enfin, het paard verdween en maakte plaats voor een verdacht zweterige Piv. Niet goed “gegroomd”, vermoed ik. Borstelen, dekentje, even uitwandelen, geen tijd voor.
Piv dus. Nooit zal ik nog vergeten dat zijn pa zogezegd “Roland!!!” heette. Over zijn moeders naam verkies ik de stilte te bewaren. Piv doet iets met voornamen. Je zal maar eens “Nicole” heten, remember?
Piv wordt altijd maar beter. Deze voorstelling zit echt bijzonder knap in elkaar. De tijdlijn, het vooruitlopen en het hernemen en in een ander kader plaatsen van situaties, serieus: geniaal. En NA het einde, de helft van de zaal was reeds buiten, kwam plots het Paard weer op de proppen. En ja hoor, dendezen mocht aan de kop van de zo verguisde polonaise vertrekken tot het Paard het ultieme plaatje oplegde: “De polonaise achteruit”
Oef! Merci Piv. En nu oefenen om over die Gaverbeek te springen.
http://www.youtube.com/watch?v=QM4h5BHjcIg&feature=autoshare
vrijdag 20 januari 2012
Smiley en politiek
Even was ik een gevaarlijke chauffeur vandaag.
Jullie weten wel iets over de fameuze mail van een medewerker van Dhr Muyters Philippe, een van de talloze ministers in ons land, lid van een van onze talloze regeringen, de Vlaamse namelijk. Daarin werden woorden als “smeerlappen” (Onderwijs, Smets) en “lullo’s” (dank u Jiskefet) gebruikt. Allemaal niet erg. De mail eindigt echter met: “… is gelogen :-)”
Wellicht vinden jullie die “is gelogen” vrij belangrijk. Welnu, tijdens het, overigens voortreffelijke, programma “Joos” op radio 1 mocht ik luisteren naar een professor semantiek. Deze uitmuntende expert moest zijn mening geven over de betekenis van… de smiley…
Vandaar mijn eventjes gevaarlijk rijgedrag. Wellicht zullen omwonenden en achterliggers in het verkeer mij voor gestoord verklaren want een tomeloze schaterlach beving mij.
Er werd bijzonder diep ingegaan op de betekenissen van de ons welbekende emoticons. De verregaande ruzie tussen de partijen in de Vlaamse regering zou kunnen bijgelegd worden door een juiste interpretatie. Een commissie zou moeten bijeenkomen om de betekenis van dit onnozele tekentje politiek-gewijs juist te kaderen.
Volgens de eminente geleerde kon het betekenen: “al het voorgaande is in feite zever”, of: “het gelogene, wij weten wel beter”, of: “ik vind het allemaal grappig”, of: “ge weet wel waarom we liegen”. Daar zitten studie-uren en vergaderingen achter, zeg.
Vervolgens werd ook geopperd: was het niet beter een ;-) geweest. Waarop de prof antwoordde dat hij de betekenis van een knipoog niet relevant vond. Zelf gebruikt hij alleen :-) en :-(
Als niet verzuurd-willen-wordende burger kan ik alleen zeggen
;-)
Jullie weten wel iets over de fameuze mail van een medewerker van Dhr Muyters Philippe, een van de talloze ministers in ons land, lid van een van onze talloze regeringen, de Vlaamse namelijk. Daarin werden woorden als “smeerlappen” (Onderwijs, Smets) en “lullo’s” (dank u Jiskefet) gebruikt. Allemaal niet erg. De mail eindigt echter met: “… is gelogen :-)”
Wellicht vinden jullie die “is gelogen” vrij belangrijk. Welnu, tijdens het, overigens voortreffelijke, programma “Joos” op radio 1 mocht ik luisteren naar een professor semantiek. Deze uitmuntende expert moest zijn mening geven over de betekenis van… de smiley…
Vandaar mijn eventjes gevaarlijk rijgedrag. Wellicht zullen omwonenden en achterliggers in het verkeer mij voor gestoord verklaren want een tomeloze schaterlach beving mij.
Er werd bijzonder diep ingegaan op de betekenissen van de ons welbekende emoticons. De verregaande ruzie tussen de partijen in de Vlaamse regering zou kunnen bijgelegd worden door een juiste interpretatie. Een commissie zou moeten bijeenkomen om de betekenis van dit onnozele tekentje politiek-gewijs juist te kaderen.
Volgens de eminente geleerde kon het betekenen: “al het voorgaande is in feite zever”, of: “het gelogene, wij weten wel beter”, of: “ik vind het allemaal grappig”, of: “ge weet wel waarom we liegen”. Daar zitten studie-uren en vergaderingen achter, zeg.
Vervolgens werd ook geopperd: was het niet beter een ;-) geweest. Waarop de prof antwoordde dat hij de betekenis van een knipoog niet relevant vond. Zelf gebruikt hij alleen :-) en :-(
Als niet verzuurd-willen-wordende burger kan ik alleen zeggen
;-)
dinsdag 17 januari 2012
Oud worden, en ... zijn
Alleman wil zo oud mogelijk worden. Maar eens je het bent… Amai.
Eerlijk waar, nooit had ik gedacht dat mijn leeftijd de zestig ging overschrijden. Toen ik jong was had ik leraars die ik toen oude mensen vond. Ze waren nog geen 40. En volgens de baarden-dragende mop zeiden we toen al: “Die wordt nooit zo oud als hij eruit ziet”.
Tja, ik bereikte intussen dankzij mijn uiterst gezonde levenswijze reeds die ongelooflijke 60. En ze zeggen mij, ongetwijfeld om een tractatie schooiend, “Maar Geert, dat zoude nu echt nie peizen”. Jaja, maar ze voelen mij niet na drie dagen na elkaar feesten. En ze zien mijn verfrommeld muilke niet des ochtends in de spiegel.
Anyway, daarover wou ik het in feite niet hebben.
Mijn Pa en mijn Moeke schuiven intussen naar de 87 en de 88 jaar. En plots dient zich vanalles aan. Uiteraard ga ik hier geen privé-dingen publiceren.
Neen, ik wil iets schrijven wat sommige van mijn lezers zou kunnen inspireren.
Mensen die zolang samen in hun eigen woning kunnen blijven, dat is formidabel. Maar dingen veranderen. Mensen overtuigen om naar een andere locatie te verhuizen, dat is wat anders. Stel je eens voor dat je op een paar weken tijd tot het besef komt: we moeten hier van allerlei dingen afscheid nemen. De auto, nee, mag niet meer. Trappen? No way! En dat hele huis vol herinneringen?
Met de broers en zussen konden we heel goed praten, liefde voor onze ouders was het bijzonderste. En onze ouders kijken nu enthousiast uit naar een nieuwe toekomst.
En dat is alles wat ik jullie wilde vertellen!
Eerlijk waar, nooit had ik gedacht dat mijn leeftijd de zestig ging overschrijden. Toen ik jong was had ik leraars die ik toen oude mensen vond. Ze waren nog geen 40. En volgens de baarden-dragende mop zeiden we toen al: “Die wordt nooit zo oud als hij eruit ziet”.
Tja, ik bereikte intussen dankzij mijn uiterst gezonde levenswijze reeds die ongelooflijke 60. En ze zeggen mij, ongetwijfeld om een tractatie schooiend, “Maar Geert, dat zoude nu echt nie peizen”. Jaja, maar ze voelen mij niet na drie dagen na elkaar feesten. En ze zien mijn verfrommeld muilke niet des ochtends in de spiegel.
Anyway, daarover wou ik het in feite niet hebben.
Mijn Pa en mijn Moeke schuiven intussen naar de 87 en de 88 jaar. En plots dient zich vanalles aan. Uiteraard ga ik hier geen privé-dingen publiceren.
Neen, ik wil iets schrijven wat sommige van mijn lezers zou kunnen inspireren.
Mensen die zolang samen in hun eigen woning kunnen blijven, dat is formidabel. Maar dingen veranderen. Mensen overtuigen om naar een andere locatie te verhuizen, dat is wat anders. Stel je eens voor dat je op een paar weken tijd tot het besef komt: we moeten hier van allerlei dingen afscheid nemen. De auto, nee, mag niet meer. Trappen? No way! En dat hele huis vol herinneringen?
Met de broers en zussen konden we heel goed praten, liefde voor onze ouders was het bijzonderste. En onze ouders kijken nu enthousiast uit naar een nieuwe toekomst.
En dat is alles wat ik jullie wilde vertellen!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
